บทที่ 4 ตอนที่ 4 ผู้ชายที่ไม่เคยยอมแพ้

ตอนที่ 4

ผู้ชายที่ไม่เคยยอมแพ้

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านกระจกหน้าร้านดอกไม้เป็นริ้วสีทองอ่อน ๆ กลีบกุหลาบบนโต๊ะไม้สะท้อนแสงวาวคล้ายมีหยดน้ำเล็ก ๆ เกาะอยู่ ทั้งที่ไอรินเพิ่งใช้สเปรย์พ่นละอองน้ำบาง ๆ ลงไปเมื่อครู่ กลิ่นหอมเย็นของดอกคาร์เนชัน ลิลลี่ และยูคาลิปตัสอบอวลอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ ที่เธอเรียกว่าบ้านหลังที่สอง

ร้านของไอรินไม่ได้ใหญ่โตอะไร เป็นเพียงร้านกระจกใสริมถนนที่มีป้ายไม้เขียนชื่อร้านด้วยลายมือของเธอเอง ชั้นไม้ข้างผนังเรียงด้วยแจกัน กระถาง เล็ก ๆ ริบบิ้น และกระดาษห่อดอกไม้หลากสี ทุกอย่างดูเรียบง่าย แต่มีชีวิตชีวาอย่างอบอุ่น

เช้าวันนี้ควรเป็นเช้าที่สงบเหมือนทุกวัน

หากไม่มีรถตู้สีดำสองคันมาจอดหน้าร้านพร้อมกล่องดอกไม้จำนวนมากจนคนเดินผ่านต้องหยุดมอง

ไอรินยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ มือที่กำลังตัดก้านกุหลาบชะงักค้างเมื่อพนักงานขนของคนที่สามยกกล่องดอกไม้เข้ามาอีกใบ

“ขอโทษนะคะ ทั้งหมดนี่ส่งมาที่ร้านฉันจริง ๆ เหรอคะ”

พนักงานก้มดูใบส่งของแล้วพยักหน้าอย่างสุภาพ

“ใช่ครับ ส่งถึงคุณไอรินครับ มีคำสั่งให้วางทั้งหมดไว้ในร้าน แล้วก็มีการ์ดแนบมาด้วยครับ”

เขายื่นซองสีขาวเนื้อหนาให้ ไอรินรับไว้ด้วยความรู้สึกหนักกว่าขนาดของกระดาษหลายเท่า

บนซองไม่มีชื่อผู้ส่ง แต่เธอเดาได้ทันที คนอย่างคิมหันต์คงไม่ปล่อยให้คำพูดเมื่อคืนจบลงง่าย ๆ

ไอรินเปิดซองช้า ๆ ด้านในการ์ดมีตัวอักษร         สั้น ๆ แต่ทรงพลังพอจะทำให้เธอได้ยินน้ำเสียงของคนเขียนลอยมาในหัว

“สำหรับผู้หญิงที่บอกว่าผมไม่มีค่าพอให้เสียเวลามอง หวังว่าดอกไม้พวกนี้จะทำให้คุณมองอะไรนานขึ้นสักนิด  คิมหันต์”

ไอรินนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่ใช่เพราะหวั่นไหวกับดอกไม้ราคาแพง ไม่ใช่เพราะดีใจที่เขาจำเธอได้ แต่เพราะเธอเห็นเกมของเขาชัดเจนเกินไป เขาไม่ได้ส่งดอกไม้เพื่อขอโทษ ไม่ได้ส่งเพื่อเอาใจเขาส่งมาเพื่อบอกว่า เขารับคำท้าแล้ว

“ไอริน นี่อะไรกันเนี่ย”เสียงมินตราดังขึ้นจากประตูหน้าร้าน เธอเดินเข้ามาพร้อมถุงกาแฟในมือ แต่พอเห็นดอกไม้ราคาแพงเต็มร้าน สีหน้าก็เปลี่ยนทันที

“อย่าบอกนะว่า…”

ไอรินวางการ์ดลงบนเคาน์เตอร์“เขาส่งมา”

มินตราก้าวเข้ามาหยิบการ์ดไปอ่าน ดวงตาของเธอแข็งขึ้นทีละน้อย

“เห็นไหม ฉันบอกแล้ว ผู้ชายคนนี้ไม่ปล่อยอะไรที่ท้าทายศักดิ์ศรีเขาง่าย ๆ หรอก เขาไม่ได้ชอบเธอ เขาแค่ไม่ชอบที่เธอเมินเขาเมื่อคืน”

“ฉันรู้”

“เธอรู้ แต่เธอยังจะเล่นต่อใช่ไหม”

ไอรินเงียบไป เธอมองดอกกุหลาบสีขาวที่ถูกจัดเรียงอย่างประณีตในกล่องกำมะหยี่ ราคาเพียงกล่องเดียวอาจเท่ากับค่าเช่าร้านของเธอหลายเดือน ผู้ชายแบบคิมหันต์คงคุ้นเคยกับการใช้ของแพงเปิดประตูหัวใจคนอื่น เขาคงเคยเห็นดวงตาผู้หญิงเป็นประกายเพราะสิ่งเหล่านี้มานับครั้งไม่ถ้วนแต่นั่นคือเหตุผลที่เธอไม่ควรตอบสนองแบบเดียวกัน

“ฉันจะไม่เก็บไว้”

มินตราขมวดคิ้ว“หมายความว่าไง”

“ดอกไม้สวยขนาดนี้ ถ้าทิ้งก็เสียดาย ฉันจะจัดเป็นช่อเล็ก ๆ ส่งไปโรงพยาบาลกับบ้านพักคนชรา ดอกไม้ควรทำให้คนที่ต้องการกำลังใจยิ้มได้ ไม่ใช่เอามาวางเป็นหลักฐานว่าผู้ชายคนหนึ่งมีเงินมากแค่ไหน”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป