บทที่ 5 ตอนที่5 เริ่มหลงทาง
ตอนที่5
เริ่มหลงทาง
มินตรามองหน้าเพื่อนอยู่นาน ความแข็งกร้าวในแววตาค่อย ๆ อ่อนลง แต่ความกังวลยังไม่หายไป
“ไอริน ฉันไม่ได้กลัวว่าเธอจะรับดอกไม้เขา ฉันกลัวว่าเธอจะค่อย ๆ รับอย่างอื่นจากเขาโดยไม่รู้ตัว รับความสนใจ รับคำพูดดี ๆ รับความอ่อนโยนที่เขาเลือกแสดงให้เห็น แล้ววันหนึ่งเธอจะบอกตัวเองว่าเขาไม่เหมือนที่ฉันเคยเจอ”
ไอรินเดินอ้อมเคาน์เตอร์ไปจับมือมินตรา
มือของมินตรายังเย็นเหมือนเมื่อคืน
“ฉันจะไม่ลืมว่าเขาทำอะไรกับเธอ”
“แต่เธออาจเริ่มมองเห็นอย่างอื่นในตัวเขา”
คำพูดนั้นแทงใจไอรินอย่างประหลาด เพราะเมื่อคืน เธอก็เผลอเห็นจริง ๆ เธอเห็นความเหนื่อยล้าชั่ววูบในดวงตาของคิมหันต์ เห็นรอยร้าวบางอย่างใต้รอยยิ้มมั่นใจ เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นหากต้องการเกลียดใครสักคนอย่างหมดใจ
ไอรินกดความรู้สึกนั้นลงลึก ก่อนยิ้มบาง ๆ ให้มินตรา
“ถ้าฉันเริ่มหลงทาง เธอช่วยดึงฉันกลับมาได้ไหม”
มินตรากำมือเธอแน่นขึ้น“ฉันจะดึงจนกว่าเธอจะเจ็บแขนเลย”
ไอรินหัวเราะเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะสั้น ๆ ที่ช่วยทำให้บรรยากาศหนักอึ้งเบาลงเล็กน้อย
หลังจากนั้นทั้งสองจึงช่วยกันแกะกล่องดอกไม้ ไอรินเลือกดอกที่สดที่สุดมาจัดเป็นช่อเล็ก ๆ อย่างตั้งใจ เธอไม่ได้ทำเพราะต้องการประชด แต่ทำเพราะเชื่อจริง ๆ ว่าดอกไม้ไม่ควรถูกใช้เป็นเครื่องมือในเกมของใคร
กุหลาบราคาแพงถูกจับคู่กับคัตเตอร์สีขาว ลิลลี่ถูกตัดก้านให้พอดีกับแจกันเล็ก ๆ คาร์เนชันสีชมพูถูกห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลอ่อนและผูกเชือกป่านธรรมดา จากของหรูที่เย็นชา กลายเป็นของขวัญอบอุ่นที่ใครสักคนอาจได้รับแล้วยิ้มทั้งน้ำตา
ช่วงสาย ไอรินให้เด็กส่งของประจำร้านนำดอกไม้ไปส่งตามสถานที่ที่เธอกำหนด เหลือไว้เพียงกุหลาบขาวดอกเดียวบนเคาน์เตอร์ พร้อมการ์ดเปล่าหนึ่งใบที่เธอตั้งใจส่งกลับไป บนการ์ดไม่มีข้อความแม้แต่คำเดียว ความเงียบ บางครั้งก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด แต่ไอรินไม่รู้เลยว่า ความเงียบของเธอไม่ได้ทำให้คิมหันต์ถอย มันกลับทำให้เขาสนใจมากกว่าเดิม
ช่วงบ่าย ร้านดอกไม้กลับเข้าสู่ความสงบตามปกติ ลูกค้าแวะเวียนเข้ามาประปราย ไอรินกำลังจัดช่อดอกทานตะวันให้เด็กนักศึกษาคนหนึ่ง เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น กรุ๊งกริ๊ง เธอเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ แล้วหัวใจก็สะดุดไปหนึ่งจังหวะ
คิมหันต์ยืนอยู่ตรงประตูร้าน วันนี้เขาไม่ได้อยู่ในชุดทักซิโด้หรูเหมือนเมื่อคืน แต่เป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนกับกางเกงสแล็กสีเข้ม เรียบง่ายกว่ามาก ทว่าความเรียบง่ายกลับยิ่งทำให้เขาดูเข้าถึงยากอย่างแปลกประหลาด เขาถอดแว่นกันแดดออกช้า ๆ กวาดตามองร้านเล็ก ๆ ของเธอด้วยความสนใจ ก่อนสายตาจะมาหยุดที่ใบหน้าของเธอ
“สวัสดีครับ ไอริน” เด็กนักศึกษาที่รอรับช่อดอกไม้เหลือบมองเขาแล้วหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด ไอรินพยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ
“สวัสดีค่ะ คุณมีธุระอะไรคะ”
คิมหันต์ยิ้ม“ผมมาซื้อดอกไม้”
“ร้านดอกไม้ก็มีไว้ขายดอกไม้อยู่แล้วค่ะ คุณอยากได้ดอกอะไร”
“ผมอยากได้ดอกไม้หนึ่งช่อ”
“ส่งให้ใครคะ”
“ให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองถูกคืนดอกไม้ราคาแพงด้วยการ์ดเปล่าเป็นครั้งแรกในชีวิต”
เด็กนักศึกษาหลุดยิ้ม ไอรินเหลือบมองลูกค้าสาว เธอจึงรีบหุบยิ้มและรับช่อดอกทานตะวันไปจ่ายเงิน พอเด็กคนนั้นออกจากร้าน บรรยากาศระหว่างไอรินกับคิมหันต์ก็เงียบลงทันที
ไอรินเดินกลับหลังเคาน์เตอร์“ถ้าคุณหมายถึงดอกไม้เมื่อเช้า ฉันไม่ได้คืนดอกไม้ค่ะ ฉันส่งต่อให้คนที่น่าจะต้องการมันมากกว่าฉัน”
“โรงพยาบาลกับบ้านพักคนชรา?”
ไอรินชะงัก“คุณรู้?”
“คนขับรถของผมเห็นเด็กส่งของของคุณเอาดอกไม้ไปส่งหลายที่ เขารายงานเพราะคิดว่าผมอาจไม่พอใจ”
“แล้วคุณไม่พอใจไหมคะ”
“ตรงกันข้าม ผมค่อนข้างประทับใจ”
เธอมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ คิมหันต์หัวเราะเบา ๆ
“ไม่ต้องมองผมเหมือนผมกำลังวางแผนยึดร้านคุณก็ได้ ผมพูดจริง ดอกไม้พวกนั้นอยู่กับผมก็เป็นแค่การส่งสารอย่างหนึ่ง แต่อยู่กับคุณ มันกลายเป็นกำลังใจของใครหลายคน ผมไม่เคยคิดถึงดอกไม้แบบนั้นมาก่อน”
คำพูดนั้นฟังดูจริงใจเกินกว่าที่ไอรินเตรียมใจรับมือ
เธอจึงเลือกหยิบสมุดรายการขึ้นมาแทน
“คุณจะสั่งดอกไม้หนึ่งช่อใช่ไหมคะ มีงบประมาณไหม”
“ไม่มีครับ”
“โอกาสล่ะคะ วันเกิด เยี่ยมคนป่วย ขอโทษ แสดงความยินดี หรืออยากเอาใจใครสักคน”
“น่าจะเป็นการขอทำความรู้จักผู้หญิงที่ไม่อยากรู้จักผม”
ไอรินเงยหน้ามองเขา“ถ้าอย่างนั้นไม่ควรใช้ดอกไม้ค่ะ”
“ทำไมครับ”
“เพราะถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่อยากรู้จักคุณจริง ๆ ดอกไม้จะกลายเป็นภาระ เธอต้องหาที่วาง ต้องคิดว่าจะทิ้งหรือเก็บ และอาจต้องรู้สึกผิดทั้งที่ไม่ได้ขอให้คุณส่งมา”
คิมหันต์นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าช้า ๆ
“มุมมองคุณน่าสนใจดี”
“ไม่ใช่มุมมองค่ะ มันเป็นมารยาทพื้นฐาน ถ้าจะให้ของใคร ควรคิดด้วยว่าเขาอยากรับหรือเปล่า ไม่ใช่คิดแค่ว่าเราอยากให้”
“คุณกำลังบอกว่าผมไม่มีมารยาท?”
“ฉันกำลังบอกว่าคุณอาจคุ้นเคยกับการได้รับอนุญาตจากโลกมากเกินไป จนลืมถามคนตรงหน้าว่าเขาอนุญาตหรือยัง”
