บทที่ 5 ตอนที่5 เริ่มหลงทาง

ตอนที่5

เริ่มหลงทาง

มินตรามองหน้าเพื่อนอยู่นาน ความแข็งกร้าวในแววตาค่อย ๆ อ่อนลง แต่ความกังวลยังไม่หายไป

“ไอริน ฉันไม่ได้กลัวว่าเธอจะรับดอกไม้เขา ฉันกลัวว่าเธอจะค่อย ๆ รับอย่างอื่นจากเขาโดยไม่รู้ตัว รับความสนใจ รับคำพูดดี ๆ รับความอ่อนโยนที่เขาเลือกแสดงให้เห็น แล้ววันหนึ่งเธอจะบอกตัวเองว่าเขาไม่เหมือนที่ฉันเคยเจอ”

ไอรินเดินอ้อมเคาน์เตอร์ไปจับมือมินตรา

มือของมินตรายังเย็นเหมือนเมื่อคืน

“ฉันจะไม่ลืมว่าเขาทำอะไรกับเธอ”

“แต่เธออาจเริ่มมองเห็นอย่างอื่นในตัวเขา”

คำพูดนั้นแทงใจไอรินอย่างประหลาด เพราะเมื่อคืน เธอก็เผลอเห็นจริง ๆ เธอเห็นความเหนื่อยล้าชั่ววูบในดวงตาของคิมหันต์ เห็นรอยร้าวบางอย่างใต้รอยยิ้มมั่นใจ เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นหากต้องการเกลียดใครสักคนอย่างหมดใจ

ไอรินกดความรู้สึกนั้นลงลึก ก่อนยิ้มบาง ๆ ให้มินตรา

“ถ้าฉันเริ่มหลงทาง เธอช่วยดึงฉันกลับมาได้ไหม”

มินตรากำมือเธอแน่นขึ้น“ฉันจะดึงจนกว่าเธอจะเจ็บแขนเลย”

ไอรินหัวเราะเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะสั้น ๆ ที่ช่วยทำให้บรรยากาศหนักอึ้งเบาลงเล็กน้อย

หลังจากนั้นทั้งสองจึงช่วยกันแกะกล่องดอกไม้ ไอรินเลือกดอกที่สดที่สุดมาจัดเป็นช่อเล็ก ๆ อย่างตั้งใจ เธอไม่ได้ทำเพราะต้องการประชด แต่ทำเพราะเชื่อจริง ๆ ว่าดอกไม้ไม่ควรถูกใช้เป็นเครื่องมือในเกมของใคร

กุหลาบราคาแพงถูกจับคู่กับคัตเตอร์สีขาว            ลิลลี่ถูกตัดก้านให้พอดีกับแจกันเล็ก ๆ คาร์เนชันสีชมพูถูกห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลอ่อนและผูกเชือกป่านธรรมดา จากของหรูที่เย็นชา กลายเป็นของขวัญอบอุ่นที่ใครสักคนอาจได้รับแล้วยิ้มทั้งน้ำตา

ช่วงสาย ไอรินให้เด็กส่งของประจำร้านนำดอกไม้ไปส่งตามสถานที่ที่เธอกำหนด เหลือไว้เพียงกุหลาบขาวดอกเดียวบนเคาน์เตอร์ พร้อมการ์ดเปล่าหนึ่งใบที่เธอตั้งใจส่งกลับไป บนการ์ดไม่มีข้อความแม้แต่คำเดียว ความเงียบ บางครั้งก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด แต่ไอรินไม่รู้เลยว่า ความเงียบของเธอไม่ได้ทำให้คิมหันต์ถอย มันกลับทำให้เขาสนใจมากกว่าเดิม

ช่วงบ่าย ร้านดอกไม้กลับเข้าสู่ความสงบตามปกติ ลูกค้าแวะเวียนเข้ามาประปราย ไอรินกำลังจัดช่อดอกทานตะวันให้เด็กนักศึกษาคนหนึ่ง เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น กรุ๊งกริ๊ง เธอเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ แล้วหัวใจก็สะดุดไปหนึ่งจังหวะ

คิมหันต์ยืนอยู่ตรงประตูร้าน วันนี้เขาไม่ได้อยู่ในชุดทักซิโด้หรูเหมือนเมื่อคืน แต่เป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนกับกางเกงสแล็กสีเข้ม เรียบง่ายกว่ามาก ทว่าความเรียบง่ายกลับยิ่งทำให้เขาดูเข้าถึงยากอย่างแปลกประหลาด เขาถอดแว่นกันแดดออกช้า ๆ กวาดตามองร้านเล็ก ๆ ของเธอด้วยความสนใจ ก่อนสายตาจะมาหยุดที่ใบหน้าของเธอ

“สวัสดีครับ ไอริน” เด็กนักศึกษาที่รอรับช่อดอกไม้เหลือบมองเขาแล้วหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด  ไอรินพยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ

“สวัสดีค่ะ คุณมีธุระอะไรคะ”

คิมหันต์ยิ้ม“ผมมาซื้อดอกไม้”

“ร้านดอกไม้ก็มีไว้ขายดอกไม้อยู่แล้วค่ะ คุณอยากได้ดอกอะไร”

“ผมอยากได้ดอกไม้หนึ่งช่อ”

“ส่งให้ใครคะ”

“ให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองถูกคืนดอกไม้ราคาแพงด้วยการ์ดเปล่าเป็นครั้งแรกในชีวิต”

เด็กนักศึกษาหลุดยิ้ม ไอรินเหลือบมองลูกค้าสาว เธอจึงรีบหุบยิ้มและรับช่อดอกทานตะวันไปจ่ายเงิน พอเด็กคนนั้นออกจากร้าน บรรยากาศระหว่างไอรินกับคิมหันต์ก็เงียบลงทันที

ไอรินเดินกลับหลังเคาน์เตอร์“ถ้าคุณหมายถึงดอกไม้เมื่อเช้า ฉันไม่ได้คืนดอกไม้ค่ะ ฉันส่งต่อให้คนที่น่าจะต้องการมันมากกว่าฉัน”

“โรงพยาบาลกับบ้านพักคนชรา?”

ไอรินชะงัก“คุณรู้?”

“คนขับรถของผมเห็นเด็กส่งของของคุณเอาดอกไม้ไปส่งหลายที่ เขารายงานเพราะคิดว่าผมอาจไม่พอใจ”

“แล้วคุณไม่พอใจไหมคะ”

“ตรงกันข้าม ผมค่อนข้างประทับใจ”

เธอมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ คิมหันต์หัวเราะเบา ๆ

“ไม่ต้องมองผมเหมือนผมกำลังวางแผนยึดร้านคุณก็ได้ ผมพูดจริง ดอกไม้พวกนั้นอยู่กับผมก็เป็นแค่การส่งสารอย่างหนึ่ง แต่อยู่กับคุณ มันกลายเป็นกำลังใจของใครหลายคน ผมไม่เคยคิดถึงดอกไม้แบบนั้นมาก่อน”

คำพูดนั้นฟังดูจริงใจเกินกว่าที่ไอรินเตรียมใจรับมือ

เธอจึงเลือกหยิบสมุดรายการขึ้นมาแทน

“คุณจะสั่งดอกไม้หนึ่งช่อใช่ไหมคะ มีงบประมาณไหม”

“ไม่มีครับ”

“โอกาสล่ะคะ วันเกิด เยี่ยมคนป่วย ขอโทษ แสดงความยินดี หรืออยากเอาใจใครสักคน”

“น่าจะเป็นการขอทำความรู้จักผู้หญิงที่ไม่อยากรู้จักผม”

ไอรินเงยหน้ามองเขา“ถ้าอย่างนั้นไม่ควรใช้ดอกไม้ค่ะ”

“ทำไมครับ”

“เพราะถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่อยากรู้จักคุณจริง ๆ ดอกไม้จะกลายเป็นภาระ เธอต้องหาที่วาง ต้องคิดว่าจะทิ้งหรือเก็บ และอาจต้องรู้สึกผิดทั้งที่ไม่ได้ขอให้คุณส่งมา”

คิมหันต์นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าช้า ๆ

“มุมมองคุณน่าสนใจดี”

“ไม่ใช่มุมมองค่ะ มันเป็นมารยาทพื้นฐาน ถ้าจะให้ของใคร ควรคิดด้วยว่าเขาอยากรับหรือเปล่า ไม่ใช่คิดแค่ว่าเราอยากให้”

“คุณกำลังบอกว่าผมไม่มีมารยาท?”

“ฉันกำลังบอกว่าคุณอาจคุ้นเคยกับการได้รับอนุญาตจากโลกมากเกินไป จนลืมถามคนตรงหน้าว่าเขาอนุญาตหรือยัง”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป