บทที่ 6 ตอนที่6 รู้สึกพิเศษมาก
ตอนที่6
รู้สึกพิเศษมาก
คิมหันต์มองเธอนานขึ้น ร้านเล็ก ๆ ของเธอเงียบจนได้ยินเสียงแอร์เบา ๆ และเสียงรถด้านนอกที่วิ่งผ่านเป็นระยะ ไอรินรู้สึกเหมือนตัวเองพูดแรงเกินไป แต่เมื่อคิดถึงมินตรา เธอก็ไม่อยากถอย
คิมหันต์กลับไม่ได้โกรธ“ถ้าอย่างนั้นผมขออนุญาตเริ่มใหม่” เขาพูดช้า ๆ น้ำเสียงลดความหยอกเย้าลง “คุณไอรินครับ วันนี้ผมอยากซื้อดอกไม้หนึ่งช่อจากร้านคุณ ไม่ใช่เพื่อบังคับให้คุณสนใจผม แต่เพราะผมอยากเห็นว่าคุณจะเลือกดอกอะไรให้คนอย่างผม ถ้าคุณไม่สะดวก ผมจะออกไปโดยไม่ทำให้คุณลำบากใจ”คำพูดยาวและสุภาพกว่าที่เธอคาดไว้มาก
ไอรินเกลียดที่เขาเรียนรู้เร็ว เกลียดที่เขาสามารถปรับน้ำเสียงได้พอดีจนคนฟังรู้สึกว่าเขาให้เกียรติจริง ๆ
เธอวางสมุดรายการลง“ถ้าคุณต้องการซื้อจริง ๆ ฉันก็ขายค่ะ ลูกค้าทุกคนมีสิทธิ์เท่ากัน แต่ฉันจะเลือกดอกไม้ตามความเหมาะสม ไม่ใช่ตามราคาที่คุณพร้อมจ่าย”
“ผมชอบเงื่อนไขนี้”
“คุณไม่ควรชอบทุกอย่างที่เป็นการขัดใจตัวเองนะคะ มันดูเหมือนคุณกำลังสนุกกับการเอาชนะมากกว่าต้องการเข้าใจ”
“คุณมองผมแย่ขนาดนั้นเลยหรือครับ”คำถามนั้นทำให้ไอรินชะงักมือที่กำลังหยิบกรรไกรตัดกิ่ง
คิมหันต์ไม่ได้ถามด้วยเสียงเล่น ๆ เหมือนก่อนหน้า เขายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ สายตาคมจ้องเธอ ตรง ๆ คล้ายต้องการคำตอบจริง ไม่ใช่แค่บทสนทนาในเกม
ไอรินหลบตาไปยังถังดอกไม้ข้างตัว“ฉันไม่ได้รู้จักคุณดีพอจะตัดสินว่าคุณเป็นคนดีหรือไม่ดี”
“แต่คุณตัดสินแล้วว่าผมไม่น่าไว้ใจ”
“บางคนไม่จำเป็นต้องทำอะไรกับเราโดยตรง เราก็รู้ได้จากสิ่งที่เขาทำกับคนอื่นค่ะ”ความเงียบกดลงมาทันที
ไอรินรู้ว่าคำพูดนั้นเข้าใกล้เรื่องมินตราเกินไป แต่ถ้าถอนตอนนี้จะดูมีพิรุธ เธอจึงหันไปหยิบดอกไอริสสีม่วงเข้มขึ้นมาสามดอก ตามด้วยดอกคัตเตอร์สีขาวและยูคาลิปตัส
คิมหันต์มองมือเธอที่ค่อย ๆ จัดดอกไม้
“คุณเคยได้ยินเรื่องอะไรของผมมาบ้าง”
“คุณอยากให้ฉันตอบตามข่าว หรือคำพูดของคนรอบตัวคุณล่ะคะ”
“ตอบตามที่คุณเชื่อ”
ไอรินตัดก้านดอกไม้ให้เท่ากัน เสียงกรรไกรดังฉับในความเงียบ
“ฉันเชื่อว่าคุณเป็นผู้ชายที่มีทุกอย่างมากพอจนไม่เคยต้องกลัวว่าจะเสียอะไร เวลาคุณสนใจใครสักคน คุณอาจทำให้เขารู้สึกพิเศษมาก เพราะคุณมีทั้งเวลา เงิน และเสน่ห์พอจะสร้างภาพฝันที่สวยงาม แต่พอคุณหมดความสนใจ คุณก็เดินออกมาได้ง่าย ๆ แล้วเรียกมันว่าการจบกันแบบผู้ใหญ่ ทั้งที่อีกฝ่ายอาจยังยืนอยู่กลางซากของความรู้สึกที่คุณทิ้งไว้”คำพูดนั้นยาวและหนักจนไอรินเองยังรู้สึกเจ็บที่พูดออกไป
ไม่ใช่เจ็บแทนคิมหันต์แต่เจ็บแทนมินตรา
คิมหันต์ไม่ได้ตอบทันที เขามองเธอเหมือนกำลังพยายามอ่านว่าเธอพูดเพราะได้ยินข่าว หรือเพราะมีใครบางคนฝากบาดแผลไว้ในน้ำเสียงของเธอ
“ถ้าผมบอกว่าผมไม่เคยสัญญาอะไรกับใครก่อนล่ะ” เขาพูดในที่สุด “ผมไม่เคยบอกผู้หญิงคนไหนว่าผมจะรักตลอดไป ไม่เคยบอกว่าจะมีอนาคตร่วมกัน ผมบอกชัดตั้งแต่แรกว่าความสัมพันธ์ของผมไม่มีข้อผูกมัด ถ้าพวกเธอคาดหวังมากกว่านั้น ทั้งที่ผมไม่เคยให้สัญญา มันเป็นความผิดของผมทั้งหมดจริงหรือครับ”มือของไอรินกำดอกไอริสแน่นขึ้น
“คุณอาจไม่เคยสัญญาด้วยคำพูด แต่บางครั้งการกระทำก็ทำหน้าที่แทนคำสัญญาได้ดีเกินไปค่ะ คุณอาจคิดว่าตัวเองซื่อสัตย์เพราะพูดไว้แล้วว่าไม่ผูกมัด แต่ถ้าคุณยังทำให้ใครสักคนรู้สึกเหมือนเขาเป็นคนสำคัญที่สุด พาเขาเข้าไปในโลกของคุณ ให้เวลา ให้ความอ่อนโยน ให้สายตาที่เหมือนมีแค่เขา แล้ว วันหนึ่งตัดเขาออกด้วยคำว่า ‘ผมไม่เคยสัญญา’ คุณอาจไม่ผิดตามกติกาที่ตั้งไว้เอง แต่คุณแน่ใจเหรอคะว่าไม่เคยทำร้ายใคร”
ดวงตาของคิมหันต์นิ่งลึกลง เขาไม่ชอบคำพูดนี้
ไอรินเห็นได้ชัดแต่เขายังไม่เดินหนี
“คุณพูดเหมือนเคยเจอมากับตัว”
“บางความเจ็บไม่ต้องเกิดกับตัวเอง ถึงจะเข้าใจได้ค่ะ”
“งั้นแปลว่ามีคนเล่าเรื่องผมให้คุณฟัง”
ไอรินเงยหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างสงบที่สุดเท่าที่ทำได้
“คุณเป็นคนมีชื่อเสียง เรื่องของคุณไม่ได้เป็นความลับขนาดนั้นหรอกค่ะ”
คิมหันต์ยิ้มบาง แต่รอยยิ้มไม่ถึงดวงตา“แล้วคุณยังยอมขายดอกไม้ให้คนไม่น่าไว้ใจอย่างผม?”
“เพราะฉันขายดอกไม้ ไม่ได้ขายหัวใจค่ะ”
คำตอบนั้นทำให้บรรยากาศที่ตึงอยู่คลายลงเล็กน้อย คิมหันต์หัวเราะเบา ๆ เหมือนจำต้องยอมรับว่าเธอไม่เปิดช่องให้เขาง่ายจริง ๆ
“คุณใช้คำพูดเก่งนะ ไอริน”
“ฉันแค่พูดตรง”
“พูดตรงกับทุกคน หรือเฉพาะกับผม”
“เฉพาะกับคนที่ดูเหมือนต้องการฟังคำจริงบ้างค่ะ”
เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดช้าลง“คุณรู้ไหม คนรอบตัวผมส่วนใหญ่พูดในสิ่งที่คิดว่าผมอยากได้ยิน พนักงานพูดเพราะกลัวเสียงาน คู่ค้าพูดเพราะอยากได้ผลประโยชน์ ผู้หญิงบางคนพูดเพราะอยากอยู่ใกล้ผมให้นานขึ้น ผมเลยไม่ค่อยได้ยินใครพูดแบบคุณ”
ไอรินกำลังพันกระดาษห่อช่อดอกไม้ มือเธอชะงักเล็กน้อย เสียงของเขาไม่ได้อวดดีเหมือนเดิม
มันฟังดูเหนื่อยบาง ๆ เหมือนเมื่อคืน ไอรินรีบกดความรู้สึกนั้นลงอีกครั้ง
“ถ้าคุณอยากได้คนพูดความจริง คุณก็ต้องยอมรับความจริงให้ไหวด้วยค่ะ ไม่ใช่ฟังแล้วคิดว่าจะเอาชนะเขายังไงต่อ”
คิมหันต์วางแขนบนเคาน์เตอร์เล็กน้อย ท่าทางผ่อนคลาย แต่สายตายังจับอยู่ที่เธอ
“คุณคิดว่าผมอยากเอาชนะคุณมากขนาดนั้น?”
“ฉันคิดว่าคุณไม่ชอบแพ้”
“แล้วคุณล่ะ ชอบชนะไหม”
ไอรินเงียบไปเพียงเสี้ยววินาที ในหัวเธอมีภาพมินตราร้องไห้ ภาพตัวเองยืนอยู่ในงานเมื่อคืน ภาพการ์ดเปล่าที่ส่งกลับไป และภาพคิมหันต์ตรงหน้าที่กำลังจ้องเธอเหมือนอยากรู้จักมากกว่าที่ควร
“ฉันไม่ได้ชอบชนะค่ะ” เธอตอบ “ฉันแค่ไม่ชอบเห็นคนที่ทำร้ายคนอื่นใช้ชีวิตเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น”
ครั้งนี้คิมหันต์นิ่งไปนานกว่าเดิม ไอรินรู้ว่าตัวเองพลาด พูดชัดเกินไปอีกครั้ง แต่ก่อนที่เขาจะถามต่อ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น
