บทที่ 7 ตอนที่7 เงินนั้นไม่พอ
ตอนที่7
เงินนั้นไม่พอ
ชายสูงวัยคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ เขาสวมเสื้อเชิ้ตเก่าแต่สะอาด มือข้างหนึ่งจับกระเป๋าผ้า อีกข้างถือกระดาษโน้ตยับ ๆ ท่าทางลังเลเหมือนเกรงใจที่จะเข้ามาในร้านที่มีดอกไม้สวยงามเกินฐานะของตน
ไอรินเปลี่ยนสีหน้าทันที รอยยิ้มของเธออ่อนโยนขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ
“สวัสดีค่ะคุณลุง วันนี้รับดอกไม้อะไรดีคะ”
ชายสูงวัยยิ้มเขิน ๆ
“ลุงอยากได้ดอกไม้ไปเยี่ยมป้าเขาที่โรงพยาบาลน่ะหนู แต่ลุงมีเงินไม่มากนะ เอาแบบ เล็ก ๆ ก็พอ ขอแค่ดูสดชื่นหน่อย ป้าเขาชอบสีชมพู แต่ช่วงนี้ค่ารถกับค่ายามันเยอะ ลุงเลยไม่รู้ว่าพอซื้อได้ไหม”
ไอรินวางช่อดอกไม้ของคิมหันต์ไว้ข้างตัวทันที
“ได้สิคะ คุณลุงนั่งรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวหนูจัดให้”
“ไม่ต้องใหญ่หรอกนะลูก ลุงมีแค่นี้”
ชายสูงวัยวางธนบัตรจำนวนหนึ่งลงบนเคาน์เตอร์ ไอรินเหลือบมองแล้วรู้ทันทีว่าเงินนั้นไม่พอสำหรับดอกไม้สดหนึ่งช่อในราคาปกติ แต่เธอเพียงยิ้ม
“พอดีเลยค่ะ วันนี้มีดอกไม้สีชมพูสวยมาก หนูว่าจะจัดช่อเล็ก ๆ อยู่พอดี”
คิมหันต์ยืนมองเงียบ ๆ เขาเห็นไอรินเลือกดอกกุหลาบสีชมพูที่ยังสดมาก ไม่ใช่ดอกเหลือใกล้เหี่ยว เธอเพิ่มคาร์เนชันสีอ่อน แซมยิปโซ แล้วห่อด้วยกระดาษอย่างประณีตเกินราคาที่ชายสูงวัยจ่ายมา
“ป้าเขาป่วยมานานหรือยังคะ” ไอรินถามระหว่างผูกริบบิ้น
“หลายเดือนแล้วลูก ช่วงนี้ไม่ค่อยยอมกินข้าว บอกว่าเบื่อโรงพยาบาล ลุงเลยคิดว่าถ้ามีดอกไม้ไปวางข้างเตียง ป้าเขาอาจยิ้มได้บ้าง สมัยก่อนตอนจีบกัน ลุงไม่มีเงินซื้ออะไรแพง ๆ ให้ มีแต่ดอกไม้ริมทาง แต่ป้าเขาก็ยิ้มทุกครั้ง”
ไอรินยิ้มอ่อน แววตาเธอนุ่มลง
“บางทีคนเราไม่ได้จำว่าดอกไม้แพงแค่ไหนหรอกค่ะ จำแค่ว่าใครเป็นคนให้ และให้ด้วยหัวใจแบบไหนมากกว่า”
ชายสูงวัยหัวเราะเบา ๆ น้ำตาคลอหน่อย ๆ
“หนูนี่พูดดีนะ ถ้าป้าได้ยินคงชอบ”
ไอรินยื่นช่อดอกไม้ให้ “หนูแถมดอกไม้เล็ก ๆ ไปให้คุณลุงอีกช่อหนึ่งนะคะ เอาไว้ให้คุณป้าถือถ่ายรูปเล่น เผื่อท่านจะได้อารมณ์ดีขึ้น”
“โอ๊ย ไม่ได้หรอกลูก ลุงเกรงใจ แค่นี้ก็เกินเงินที่ลุงให้แล้ว”
“ไม่เกินค่ะ วันนี้ทางร้านมีโปรพิเศษสำหรับคนรักภรรยามากเป็นพิเศษ”
ชายสูงวัยหัวเราะทั้งน้ำตา เขาพนมมือขอบคุณหลายครั้งก่อนเดินออกจากร้านไปพร้อมช่อดอกไม้แนบอกอย่างทะนุถนอม
ไอรินมองตามจนลุงเดินพ้นประตู แล้วจึงหันกลับมา
คิมหันต์ยังยืนอยู่ที่เดิม แต่แววตาของเขาเปลี่ยนไป
“คุณขายขาดทุนแบบนี้บ่อยไหมครับ”
“บ่อยเท่าที่ทำได้ค่ะ”
“ทำธุรกิจแบบนี้ไม่เหนื่อยเหรอ”
“เหนื่อยค่ะ แต่ฉันไม่ได้เปิดร้านนี้เพื่อรวยที่สุด ฉันเปิดเพราะอยากให้ดอกไม้เดินทางไปถึงคนที่ต้องการมันจริง ๆ”
“คุณพูดเหมือนดอกไม้มีชีวิต”
“มันมีชีวิตค่ะ แค่พูดไม่ได้ คนเลยชอบเอามันไปใช้แทนคำที่ตัวเองไม่กล้าพูด”
คิมหันต์มองช่อดอกไอริสที่เธอจัดให้เขา“แล้วช่อนี้ คุณกำลังใช้มันพูดอะไรแทนผม”
ไอรินหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมา ดอกไอริสสีม่วงเข้มตัดกับคัตเตอร์สีขาวและใบยูคาลิปตัสอย่างเรียบหรู แต่ไม่ได้หวานเกินไป
“ดอกไอริสหมายถึงศรัทธา ความหวัง และปัญญาค่ะ ฉันคิดว่าคุณมีความมั่นใจมากพอแล้ว เลยไม่จำเป็นต้องได้ดอกไม้ที่ส่งเสริมอำนาจหรือความโดดเด่นอีก สิ่งที่คุณอาจต้องการมากกว่าคือความหวังว่าตัวเองจะเข้าใจอะไรบางอย่างได้ดีขึ้น และปัญญาพอจะไม่ใช้ความมั่นใจทำร้ายใคร”
คิมหันต์รับช่อดอกไม้ไปอย่างช้า ๆ
“คุณด่าผมผ่านดอกไม้ได้ด้วย”
“ฉันเรียกว่าการให้คำแนะนำอย่างสุภาพค่ะ”
“สุภาพมากครับ เจ็บอย่างมีศิลปะ”
ไอรินเม้มปากกลั้นยิ้ม แต่คิมหันต์เห็นทัน เขาเห็นรอยยิ้มเล็ก ๆ นั้น และรู้สึกเหมือนพบช่องว่างบางอย่างในกำแพงของเธอ
“ไอริน”
“คะ”
“เย็นนี้ไปกินข้าวกับผมไหม”คำชวนนั้นตรงเกินไปจนไอรินไม่ทันเตรียมคำตอบ เธอสบตาเขา เห็นแววท้าทายปนความจริงใจประหลาดอยู่ในนั้น
“ฉันคิดว่าคุณควรเอาดอกไม้ไปให้ผู้หญิงที่คุณตั้งใจจะส่งให้ก่อนนะคะ”
“ผมตั้งใจจะส่งให้คุณ”
“ฉันเพิ่งบอกไปว่าดอกไม้ที่ผู้รับไม่ได้อยากรับอาจเป็นภาระ”
“งั้นผมไม่ให้ดอกไม้ก็ได้ ผมซื้อไว้เอง แล้วขอแค่เวลาอาหารค่ำหนึ่งมื้อ”
“เพื่ออะไรคะ”
“เพื่อทำความรู้จักคุณ”
“คุณคิมหันต์ ผู้หญิงที่คุณอยากทำความรู้จักมีกี่คนแล้วคะ”
เขาเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบตามตรง“หลายคน”
“แล้วจบยังไงคะ”
“ส่วนใหญ่ก็จบไปตามธรรมชาติ”
“ธรรมชาติของคุณ หรือธรรมชาติของความสัมพันธ์คะ”คำถามนั้นทำให้เขาหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง ทว่าสายตาไม่ได้ขบขันทั้งหมด
“คุณนี่ไม่ปล่อยให้ผมตอบหล่อ ๆ ได้เลยนะ”
“เพราะคำตอบหล่อ ๆ มักไม่ค่อยจริงค่ะ”
“งั้นผมตอบจริง ๆ ก็ได้ ส่วนใหญ่จบเพราะผมไม่อยากไปต่อ ผมไม่ชอบผูกมัด และผมไม่เคยบังคับให้ใครอยู่กับผม ถ้าอีกฝ่ายรู้สึกมากเกินไป ผมก็เลือกถอย”
“คุณเรียกว่าถอย แต่คนที่ถูกทิ้งอาจเรียกว่าถูกผลักตกลงไปคนเดียว”
“คุณกลับมาที่เรื่องนี้อีกแล้ว”
“เพราะมันเป็นเรื่องสำคัญค่ะ”
คิมหันต์วางช่อดอกไม้ลงบนเคาน์เตอร์ช้า ๆ
“ถ้าผมบอกว่ากับคุณ ผมอยากลองเข้าหาอย่างให้เกียรติอย่างที่คุณพูดล่ะ คุณจะให้โอกาสไหม”
ไอรินมองเขาอย่างระวัง“คุณพูดเหมือนการให้เกียรติเป็นเงื่อนไขพิเศษ ทั้งที่มันควรเป็นพื้นฐาน”
“ผมยอมรับว่าผมอาจไม่ใช่ผู้ชายที่มีพื้นฐานดีในเรื่องความสัมพันธ์ แต่ผมเรียนรู้ได้ ถ้าคุณบอกว่าการส่งดอกไม้จำนวนมากทำให้คุณลำบากใจ ผมจะไม่ทำอีก ถ้าคุณบอกว่าคำชวนของผมเร็วเกินไป ผมจะถอยหนึ่งก้าว แต่ถ้าคุณบอกว่าผมไม่มีโอกาสเลยเพียงเพราะเรื่องที่คุณเคยได้ยินมา ผมคงต้องถามกลับว่า คุณกำลังตัดสินผมจากอดีตทั้งหมด หรือจากสิ่งที่ผมทำตรงหน้าคุณตอนนี้”
ไอรินเจ็บในอก ประโยคนั้นเหมือนค้อนที่เคาะลงบนความตั้งใจของเธอ เพราะเธอรู้ว่าตัวเองไม่ได้ตัดสินเขาจากสิ่งตรงหน้าเท่านั้น เธอตัดสินจากน้ำตาของมินตรา จากเรื่องเล่าที่ฝังอยู่ในใจ และจากเป้าหมายที่เธอแบกเข้ามาในเกมนี้ตั้งแต่แรก เธอไม่ได้ยุติธรรมกับเขา แต่เขาเคยยุติธรรมกับมินตราหรือไม่
“ฉันไม่อยากไปกินข้าวกับคุณค่ะ”
คิมหันต์มองเธอนิ่ง“เพราะไม่ไว้ใจผม?”
“เพราะฉันไม่อยากเป็นหนึ่งในรายชื่อผู้หญิงที่คุณเคยนั่งกินข้าวด้วย แล้วอีกไม่กี่วันก็ลืมว่าเธอชอบดอกไม้อะไร”
“ถ้าผมบอกว่าผมจำได้ล่ะ”
“จำได้ตอนอยากเอาชนะไม่ยากหรอกค่ะ ยากกว่าคือจำได้ตอนที่คุณหมดความสนใจแล้ว”คำพูดนั้นทำให้คิมหันต์เงียบไป
ไอรินเห็นเงาบางอย่างผ่านดวงตาเขาอีกครั้ง ไม่ใช่ความโกรธ แต่เหมือนมีอะไรสักอย่างถูกแตะเข้าโดยไม่ตั้งใจ
คิมหันต์หยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา“เท่าไหร่ครับ”
ไอรินบอกราคา เขาจ่ายเงินโดยไม่ต่อรอง แม้เห็นชัดว่าช่อนั้นไม่ได้แพงสมฐานะเขาเลย ก่อนออกจากร้าน เขาหยุดที่ประตูแล้วหันกลับมา
“ผมจะไม่ชวนคุณกินข้าวอีกในวันนี้”
“ขอบคุณค่ะ”
“แต่ผมจะกลับมาใหม่”
“คุณคิมหันต์…”
“ผมรู้ คุณจะบอกว่าถ้าคุณไม่อนุญาต ผมก็ไม่ควรมาทำให้คุณลำบากใจ” เขาพูดต่ออย่างรู้ทัน แต่ไม่ได้ประชด “เพราะฉะนั้นครั้งหน้าผมจะมาในฐานะลูกค้า ถ้าคุณไม่อยากคุยเรื่องส่วนตัว ผมจะซื้อดอกไม้แล้วกลับ แต่ถ้าวันไหนคุณอยากพูดความจริงกับผมอีก ผมจะฟัง”
ไอรินไม่รู้จะตอบอะไร คิมหันต์ยิ้มบาง ๆ
“คุณบอกว่าผมควรเข้าใจอะไรบางอย่างให้ดีขึ้น งั้นผมจะเริ่มจากการเข้าใจคุณ”
เขาเปิดประตูออกไป เสียงกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊งอีกครั้ง แล้วร่างสูงก็หายไปท่ามกลางแสงแดดหน้าร้าน
ไอรินยืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์นานหลายวินาที หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างน่ารำคาญ ไม่ใช่เพราะความหวานของคำพูดแต่เพราะคิมหันต์ไม่ได้เป็นฝ่ายรุกอย่างหยาบคายอย่างที่เธอเตรียมใจไว้ เขาปรับตัว รับฟัง ถอยเมื่อเธอตั้งขอบเขต และยังทิ้งคำพูดที่ทำให้เธอต้องคิดตาม
ผู้ชายแบบนั้นอันตรายยิ่งกว่าเพลย์บอยที่เอาแต่หว่านเสน่ห์เสียอีก เพราะเขาไม่ได้แค่ทำให้ผู้หญิงหลง
เขาทำให้ผู้หญิงเชื่อว่าเขาอาจเปลี่ยนแปลงได้
เสียงโทรศัพท์ของไอรินดังขึ้น เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหยิบขึ้นมารับ
“มิน”
“เขาไปหาเธอใช่ไหม”
ไอรินหลับตา “ใช่”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
“เขาทำอะไร พูดอะไรกับเธอ”
“เขามาซื้อดอกไม้”
“แค่นั้น?”
“แล้วก็ชวนกินข้าว”
“เธอปฏิเสธใช่ไหม”
“อืม”
มินตราถอนหายใจเหมือนโล่งอก แต่ไม่นานเสียงก็แข็งขึ้นอีกครั้ง
“ไอริน ฟังฉันนะ เขาจะไม่หยุดแค่นี้ ผู้ชายอย่างคิมหันต์ไม่เคยยอมแพ้เพราะถูกปฏิเสธครั้งเดียว เขาจะค่อย ๆ ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองพิเศษกว่าใคร เขาจะทำเหมือนรับฟัง ทำเหมือนเคารพขอบเขตของเธอ ทำเหมือนเขาอยากเป็นคนที่ดีขึ้นเพราะเธอ แล้วเธอจะเริ่มคิดว่า ‘บางทีเขาอาจไม่ใช่คนเลวร้าย’ นั่นแหละคือจุดที่อันตรายที่สุด”
ไอรินกำโทรศัพท์แน่นขึ้น“ฉันรู้”
“เธอพูดว่ารู้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่เสียงเธอตอนนี้ไม่เหมือนเดิมเลย”คำพูดของมินตราทำให้ไอรินเงียบ
เธออยากปฏิเสธ แต่กลัวว่าเสียงของตัวเองจะฟ้องความจริง
“มิน ฉันยังอยู่ข้างเธอ”
“ฉันรู้” น้ำเสียงของมินตราอ่อนลงทันที “ฉันไม่ได้กลัวว่าเธอจะทรยศฉัน ฉันกลัวว่าเธอจะเจ็บ เพราะถ้าเขาทำกับเธอเหมือนที่ทำกับฉัน ฉันคงเกลียดตัวเองไปตลอดชีวิตที่ปล่อยให้เธอเข้าไปยุ่งกับเขา”
ไอรินมองดอกกุหลาบขาวดอกเดียวที่เหลืออยู่ในแจกันเล็กบนเคาน์เตอร์
“ถ้ามันเริ่มอันตราย ฉันจะหยุด”
“สัญญาได้ไหม”
ไอรินเม้มปาก“ฉันสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้ตัวเองลืมว่าทำไมถึงเริ่มเรื่องนี้”
มินตราเงียบไป ราวกับรู้ว่านั่นไม่ใช่คำสัญญาที่เธอต้องการจริง ๆ
