บทที่ 8 ตอนที่8 นายรู้แล้วใช่ไหม
ตอนที่8
นายรู้แล้วใช่ไหม
หลังวางสาย ไอรินกลับไปจัดร้านต่อ แต่สมาธิของเธอไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ทุกครั้งที่หยิบดอกไอริสขึ้นมา เธอจะนึกถึงมือของคิมหันต์ตอนรับช่อดอกไม้ ทุกครั้งที่มองกระดิ่งหน้าร้าน เธอจะเผลอคิดว่าเขาจะกลับมาอีกเมื่อไร ความคิดนั้นทำให้เธอเกลียดตัวเอง
ขณะเดียวกัน รถของคิมหันต์จอดอยู่ไม่ไกลจากร้าน เขานั่งอยู่เบาะหลัง มองช่อดอกไอริสบนตักด้วยสีหน้าที่ภาคินอ่านไม่ออก
ภาคินเพิ่งมาถึงหลังได้รับข้อความจากเลขา เขาเปิดประตูรถขึ้นมานั่งข้างคิมหันต์ ถอนหายใจทันทีเมื่อเห็นช่อดอกไม้
“นายไปหาเธอมาจริง ๆ”
“ผมแค่มาซื้อดอกไม้”
“คนอย่างนายขับรถข้ามเมืองมาซื้อดอกไม้หนึ่งช่อ?”
“ร้านเธอจัดดอกไม้ดี”
“คิม อย่าทำเหมือนฉันโง่”
คิมหันต์ยิ้มจาง ๆ แต่มองดอกไม้ในมือไม่ละสายตา
“เธอไม่เหมือนใคร”
ภาคินนิ่งไป“ประโยคนี้น่ากลัวกว่าที่นายคิดนะ”
“ทำไม”
“เพราะทุกครั้งที่นายพูดว่าผู้หญิงคนไหนไม่เหมือนใคร สุดท้ายนายจะทำทุกวิถีทางให้เธอยอมรับว่านายพิเศษ แล้วพอเธอยอม นายก็หมดความสนใจ”
คิมหันต์หันมามองเพื่อน“นายคิดว่าผมเลวขนาดนั้นเลย?”
“ฉันคิดว่านายไม่เคยตั้งใจเลว แต่ความไม่ตั้งใจไม่ได้ทำให้คนที่ถูกทำร้ายเจ็บน้อยลง”คำพูดนั้นทำให้คิมหันต์เงียบ
ภาคินมองช่อดอกไม้ ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เธอเป็นเพื่อนของมินตรา นายรู้แล้วใช่ไหม”
“รู้”
“แล้วนายยังจะเข้าไปใกล้เธออีก?”
“ยิ่งรู้ ผมยิ่งอยากรู้ว่าเธอต้องการอะไร”
“ถ้าเธอต้องการแก้แค้นแทนมินตราล่ะ”
คิมหันต์หัวเราะเบา ๆ แต่ดวงตาไม่หัวเราะด้วย
“งั้นก็แฟร์ดีไม่ใช่หรือไง เธออยากเอาชนะผม ผมก็อยากเอาชนะเธอ ต่างคนต่างมีเหตุผลของตัวเอง”
ภาคินส่ายหน้า“นี่ไม่ใช่เกมนะคิม คนที่อยู่ในเกมของนายมีหัวใจจริง ๆ เจ็บจริง ๆ และบางคนไม่ได้ลุกขึ้นมาได้ง่ายอย่างที่นายคิด มินตราใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะกลับมาเป็นผู้เป็นคน นายจำไม่ได้จริง ๆ เหรอ”
คิมหันต์เบือนหน้าไปมองนอกรถ ภาพผู้หญิงในอดีตวูบผ่านความคิดเพียงครู่เดียว มินตราเคยร้องไห้ต่อหน้าเขา เขาจำได้ แต่ในตอนนั้นเขาเลือกมองว่ามันเป็นอารมณ์ของคนที่คาดหวังเกินข้อตกลง เขาเลือกไม่รับความผิด เพราะการยอมรับว่าตัวเองทำร้ายใครสักคนอาจหมายถึงเขาไม่ได้ต่างจากพ่อเท่าที่พยายามเชื่อ
“เรื่องมินตรา ผมไม่ได้หลอกว่าอยากแต่งงานกับเธอ ไม่ได้สัญญาอนาคตอะไรทั้งนั้น”
“แต่นายพนันกับเพื่อนว่าจะทำให้เธอรักได้”
ความเงียบในรถหนักขึ้นทันที
คิมหันต์กำช่อดอกไม้แน่นขึ้นเล็กน้อย“ใครเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟัง”
“นายควรสนใจว่ามันเคยเกิดขึ้นจริง มากกว่าสนใจว่าใครเล่า”
คิมหันต์ไม่ตอบ ภาคินถอนหายใจยาว“ฉันเตือนในฐานะเพื่อน ถ้านายเข้าใกล้ไอรินเพราะอยากเอาชนะ นายควรหยุดตั้งแต่ตอนนี้ แต่ถ้านายคิดจะเข้าใกล้เพราะอยากรู้จักเธอจริง ๆ นายต้องพร้อมรับอดีตของตัวเองด้วย ไม่ใช่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วหวังให้คนอื่นเริ่มต้นกับนายเหมือนกระดาษขาว”
คิมหันต์มองดอกไอริสสีม่วงเข้ม“เธอบอกว่าดอกไอริสหมายถึงศรัทธา ความหวัง และปัญญา”
ภาคินเลิกคิ้ว“แล้ว?”
“เธอบอกว่าผมมีความมั่นใจมากพอแล้ว สิ่งที่ผมอาจต้องการคือปัญญาพอจะไม่ใช้ความมั่นใจทำร้ายใคร”
ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ อย่างคาดไม่ถึง
“ฉันเริ่มชอบเธอแล้ว”
คิมหันต์ปรายตามองทันที“ชอบแบบไหน”
“ชอบแบบคนที่กล้าพูดสิ่งที่นายควรได้ยินมานานแล้ว ไม่ใช่แบบที่นายคิดหรอก อย่าหึงอะไรไร้สาระ”
“ผมไม่ได้หึง”
“ฉันยังไม่ได้บอกว่านายหึงจริง ๆ”
คิมหันต์ไม่ตอบ เขาหันกลับไปมองร้านดอกไม้เล็ก ๆ ผ่านกระจกหน้ารถ
ไอรินกำลังจัดดอกไม้อยู่ในร้าน เธอไม่ได้เห็นเขาแล้ว แสงแดดบ่ายตกกระทบบนเส้นผมของเธอ มือเรียวเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวล ท่าทางสงบ ไม่เหมือนผู้หญิงที่จงใจเดินเข้ามาท้าทายเขาเมื่อคืนเลยสักนิด
เธอเป็นปริศนาที่น่าหงุดหงิด และน่ามองเกินไป
“กลับบริษัทเถอะ” ภาคินพูด “นายมีประชุม”
“อืม”
รถเคลื่อนออกจากหน้าร้านอย่างช้า ๆ แต่สายตาของคิมหันต์ยังมองช่อดอกไอริสอยู่นาน
เย็นวันนั้น ฝนตกลงมาอย่างไม่มีเค้าลางมาก่อน เม็ดฝนกระทบกันสาดหน้าร้านเสียงดังพรำ ๆ ถนนหน้าร้านเปียกวาว ไฟรถสะท้อนบนพื้นน้ำเป็นเส้นสีแดงและขาวปะปนกัน
ไอรินกำลังเตรียมปิดร้าน เธอเก็บแจกันด้านนอกเข้ามา เช็ดเคาน์เตอร์ และตรวจรายการสั่งดอกไม้ของวันถัดไป มินตราส่งข้อความมาบอกว่าจะมารับ เพราะไม่อยากให้เธอกลับคนเดียวหลังเริ่มมีเรื่องกับคิมหันต์
ไอรินอ่านข้อความแล้วอมยิ้มอย่างอ่อนใจ
มินตราเป็นห่วงเธอมากเกินไป แต่ความห่วงนั้นก็ทำให้หัวใจอุ่นขึ้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นอีกครั้ง
ไอรินเงยหน้าขึ้น คิดว่าเป็นมินตรา แต่คนที่เดินเข้ามากลับเป็นคิมหันต์ คราวนี้เขาไม่มีร่ม เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกฝนบางส่วน ผมที่เคยจัดเรียบมีหยดน้ำเกาะอยู่ ทว่าท่าทางยังดูไม่เสียศักดิ์ศรีแม้แต่น้อย
ไอรินเบิกตานิด ๆ“คุณกลับมาทำไมคะ”
“ผมมาซื้อดอกไม้”
“ร้านกำลังจะปิดแล้วค่ะ”
“งั้นผมมาช่วยปิดร้าน”
“คุณคิมหันต์ ฉันไม่ได้ต้องการคนช่วย”
“ผมรู้ แต่ผมเห็นคุณกำลังยกกระถางข้างนอก แล้วฝนก็ตกแรงขึ้น ถ้าผมยืนมองเฉย ๆ คุณคงคิดว่าผมไม่มีน้ำใจอีก”
“ฉันไม่คิดค่ะ เพราะฉันไม่ได้คาดหวังน้ำใจจากคุณอยู่แล้ว”
“ประโยคนี้เจ็บกว่าไม่มีน้ำใจอีกนะครับ”
เขาพูดจบก็เดินไปยกกระถางต้นไม้ริมประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ไอรินรีบตามไป
“เดี๋ยวค่ะ กระถางนั้นหนักนะคะ”
“ผมยกได้”
“ฉันไม่ได้ห่วงว่าคุณยกไม่ได้ ฉันห่วงว่าคุณจะทำกระถางฉันแตก”
คิมหันต์หัวเราะทั้งที่ฝนสาดเข้ามาเล็กน้อย
“คุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่เป็นห่วงกระถางมากกว่าผม”
“กระถางฉันซื้อมาเองค่ะ ส่วนคุณดูแลตัวเองได้”
“สมเหตุสมผลดี”
เขายกกระถางเข้ามาวางในร้านอย่างระวังอย่างที่เธอไม่คาดคิด แล้วช่วยเธอเก็บป้ายหน้าร้าน ขนถังดอกไม้ด้านนอกเข้ามา แม้เธอจะบอกให้หยุดหลายครั้ง
ฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนทั้งสองเปียกไปบางส่วน ไอรินรีบหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กจากหลังร้านมายื่นให้
“เช็ดผมก่อนค่ะ เดี๋ยวจะไม่สบาย”
คิมหันต์รับผ้าไป แต่ไม่รีบเช็ด เขามองเธอด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ไอรินนึกอยากดึงผ้ากลับ
“เมื่อกี้คุณเป็นห่วงผมเหรอ”
“ฉันเป็นห่วงว่าถ้าคุณไม่สบายในร้านฉัน ฉันจะลำบากค่ะ”
“คุณนี่ใจร้ายแบบสุภาพมาก”
“คุณก็หน้าด้านแบบสุภาพเหมือนกันค่ะ”
คิมหันต์หัวเราะออกมาเต็มเสียง เสียงหัวเราะนั้นทำให้ร้านเล็ก ๆ ที่มีเสียงฝนเป็นฉากหลังคล้ายอบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด ไอรินรีบหันไปเก็บริบบิ้นบนโต๊ะเพื่อซ่อนสีหน้าของตัวเอง เธอไม่ควรรู้สึกว่าภาพท่านประธานหนุ่มยืนเช็ดผมอยู่กลางร้านดอกไม้ของเธอเป็นภาพที่ดูเข้ากัน ไม่ควรเลย
คิมหันต์มองเธอเก็บของอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้น
“ไอริน”
“คะ”
“วันนี้ผมไม่ได้มาชวนกินข้าว”
“ดีค่ะ”
“แต่ผมอยากถามอะไรอย่างหนึ่ง”
“ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัว ฉันอาจไม่ตอบ”
“คุณไม่ไว้ใจผมเพราะเรื่องที่ผมเคยทำกับคนอื่นใช่ไหม”
มือของไอรินหยุดนิ่งบนกล่องริบบิ้น
ฝนด้านนอกยังตกไม่หยุด คิมหันต์ไม่ได้เร่ง เขายืนอยู่ตรงนั้นเหมือนพร้อมฟัง ไม่ใช่พร้อมโต้กลับ
ไอรินหันมาช้า ๆ “คุณอยากได้คำตอบแบบไหนคะ แบบที่ทำให้คุณสบายใจ หรือแบบที่คุณอาจไม่อยากฟัง”
“แบบหลัง”
“ใช่ค่ะ ฉันไม่ไว้ใจคุณ เพราะฉันรู้ว่าคนที่ถูกคุณทำให้รู้สึกพิเศษมาก ๆ แล้วถูกทิ้งไว้ข้างหลัง เขาเจ็บแค่ไหน”
ดวงตาของคิมหันต์เข้มขึ้น“คนคนนั้นคือมินตรา?”
ไอรินไม่ตอบทันที แต่ความเงียบของเธอคือคำตอบ
คิมหันต์พยักหน้าช้า ๆ“ผมคิดไว้แล้ว”
“แล้วคุณรู้สึกอะไรบ้างไหมคะ”
“คุณถามเหมือนเชื่อว่าผมไม่รู้สึกอะไรเลย”
“เพราะถ้าคุณรู้สึก คุณคงไม่ปล่อยให้เรื่องมันจบแบบนั้น”
