บทที่ 8 ตอนที่8 นายรู้แล้วใช่ไหม

ตอนที่8

นายรู้แล้วใช่ไหม

หลังวางสาย ไอรินกลับไปจัดร้านต่อ แต่สมาธิของเธอไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ทุกครั้งที่หยิบดอกไอริสขึ้นมา เธอจะนึกถึงมือของคิมหันต์ตอนรับช่อดอกไม้ ทุกครั้งที่มองกระดิ่งหน้าร้าน เธอจะเผลอคิดว่าเขาจะกลับมาอีกเมื่อไร ความคิดนั้นทำให้เธอเกลียดตัวเอง

ขณะเดียวกัน รถของคิมหันต์จอดอยู่ไม่ไกลจากร้าน เขานั่งอยู่เบาะหลัง มองช่อดอกไอริสบนตักด้วยสีหน้าที่ภาคินอ่านไม่ออก

ภาคินเพิ่งมาถึงหลังได้รับข้อความจากเลขา เขาเปิดประตูรถขึ้นมานั่งข้างคิมหันต์ ถอนหายใจทันทีเมื่อเห็นช่อดอกไม้

“นายไปหาเธอมาจริง ๆ”

“ผมแค่มาซื้อดอกไม้”

“คนอย่างนายขับรถข้ามเมืองมาซื้อดอกไม้หนึ่งช่อ?”

“ร้านเธอจัดดอกไม้ดี”

“คิม อย่าทำเหมือนฉันโง่”

คิมหันต์ยิ้มจาง ๆ แต่มองดอกไม้ในมือไม่ละสายตา

“เธอไม่เหมือนใคร”

ภาคินนิ่งไป“ประโยคนี้น่ากลัวกว่าที่นายคิดนะ”

“ทำไม”

“เพราะทุกครั้งที่นายพูดว่าผู้หญิงคนไหนไม่เหมือนใคร สุดท้ายนายจะทำทุกวิถีทางให้เธอยอมรับว่านายพิเศษ แล้วพอเธอยอม นายก็หมดความสนใจ”

คิมหันต์หันมามองเพื่อน“นายคิดว่าผมเลวขนาดนั้นเลย?”

“ฉันคิดว่านายไม่เคยตั้งใจเลว แต่ความไม่ตั้งใจไม่ได้ทำให้คนที่ถูกทำร้ายเจ็บน้อยลง”คำพูดนั้นทำให้คิมหันต์เงียบ

ภาคินมองช่อดอกไม้ ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เธอเป็นเพื่อนของมินตรา นายรู้แล้วใช่ไหม”

“รู้”

“แล้วนายยังจะเข้าไปใกล้เธออีก?”

“ยิ่งรู้ ผมยิ่งอยากรู้ว่าเธอต้องการอะไร”

“ถ้าเธอต้องการแก้แค้นแทนมินตราล่ะ”

คิมหันต์หัวเราะเบา ๆ แต่ดวงตาไม่หัวเราะด้วย

“งั้นก็แฟร์ดีไม่ใช่หรือไง เธออยากเอาชนะผม ผมก็อยากเอาชนะเธอ ต่างคนต่างมีเหตุผลของตัวเอง”

ภาคินส่ายหน้า“นี่ไม่ใช่เกมนะคิม คนที่อยู่ในเกมของนายมีหัวใจจริง ๆ เจ็บจริง ๆ และบางคนไม่ได้ลุกขึ้นมาได้ง่ายอย่างที่นายคิด มินตราใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะกลับมาเป็นผู้เป็นคน นายจำไม่ได้จริง ๆ เหรอ”

คิมหันต์เบือนหน้าไปมองนอกรถ ภาพผู้หญิงในอดีตวูบผ่านความคิดเพียงครู่เดียว มินตราเคยร้องไห้ต่อหน้าเขา เขาจำได้ แต่ในตอนนั้นเขาเลือกมองว่ามันเป็นอารมณ์ของคนที่คาดหวังเกินข้อตกลง เขาเลือกไม่รับความผิด เพราะการยอมรับว่าตัวเองทำร้ายใครสักคนอาจหมายถึงเขาไม่ได้ต่างจากพ่อเท่าที่พยายามเชื่อ

“เรื่องมินตรา ผมไม่ได้หลอกว่าอยากแต่งงานกับเธอ ไม่ได้สัญญาอนาคตอะไรทั้งนั้น”

“แต่นายพนันกับเพื่อนว่าจะทำให้เธอรักได้”

ความเงียบในรถหนักขึ้นทันที

คิมหันต์กำช่อดอกไม้แน่นขึ้นเล็กน้อย“ใครเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟัง”

“นายควรสนใจว่ามันเคยเกิดขึ้นจริง มากกว่าสนใจว่าใครเล่า”

คิมหันต์ไม่ตอบ ภาคินถอนหายใจยาว“ฉันเตือนในฐานะเพื่อน ถ้านายเข้าใกล้ไอรินเพราะอยากเอาชนะ นายควรหยุดตั้งแต่ตอนนี้ แต่ถ้านายคิดจะเข้าใกล้เพราะอยากรู้จักเธอจริง ๆ นายต้องพร้อมรับอดีตของตัวเองด้วย ไม่ใช่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วหวังให้คนอื่นเริ่มต้นกับนายเหมือนกระดาษขาว”

คิมหันต์มองดอกไอริสสีม่วงเข้ม“เธอบอกว่าดอกไอริสหมายถึงศรัทธา ความหวัง และปัญญา”

ภาคินเลิกคิ้ว“แล้ว?”

“เธอบอกว่าผมมีความมั่นใจมากพอแล้ว สิ่งที่ผมอาจต้องการคือปัญญาพอจะไม่ใช้ความมั่นใจทำร้ายใคร”

ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ อย่างคาดไม่ถึง

“ฉันเริ่มชอบเธอแล้ว”

คิมหันต์ปรายตามองทันที“ชอบแบบไหน”

“ชอบแบบคนที่กล้าพูดสิ่งที่นายควรได้ยินมานานแล้ว ไม่ใช่แบบที่นายคิดหรอก อย่าหึงอะไรไร้สาระ”

“ผมไม่ได้หึง”

“ฉันยังไม่ได้บอกว่านายหึงจริง ๆ”

คิมหันต์ไม่ตอบ เขาหันกลับไปมองร้านดอกไม้เล็ก ๆ ผ่านกระจกหน้ารถ

ไอรินกำลังจัดดอกไม้อยู่ในร้าน เธอไม่ได้เห็นเขาแล้ว แสงแดดบ่ายตกกระทบบนเส้นผมของเธอ มือเรียวเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวล ท่าทางสงบ ไม่เหมือนผู้หญิงที่จงใจเดินเข้ามาท้าทายเขาเมื่อคืนเลยสักนิด

เธอเป็นปริศนาที่น่าหงุดหงิด และน่ามองเกินไป

“กลับบริษัทเถอะ” ภาคินพูด “นายมีประชุม”

“อืม”

รถเคลื่อนออกจากหน้าร้านอย่างช้า ๆ แต่สายตาของคิมหันต์ยังมองช่อดอกไอริสอยู่นาน

เย็นวันนั้น ฝนตกลงมาอย่างไม่มีเค้าลางมาก่อน เม็ดฝนกระทบกันสาดหน้าร้านเสียงดังพรำ ๆ ถนนหน้าร้านเปียกวาว ไฟรถสะท้อนบนพื้นน้ำเป็นเส้นสีแดงและขาวปะปนกัน

ไอรินกำลังเตรียมปิดร้าน เธอเก็บแจกันด้านนอกเข้ามา เช็ดเคาน์เตอร์ และตรวจรายการสั่งดอกไม้ของวันถัดไป มินตราส่งข้อความมาบอกว่าจะมารับ เพราะไม่อยากให้เธอกลับคนเดียวหลังเริ่มมีเรื่องกับคิมหันต์

ไอรินอ่านข้อความแล้วอมยิ้มอย่างอ่อนใจ

มินตราเป็นห่วงเธอมากเกินไป แต่ความห่วงนั้นก็ทำให้หัวใจอุ่นขึ้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นอีกครั้ง

ไอรินเงยหน้าขึ้น คิดว่าเป็นมินตรา แต่คนที่เดินเข้ามากลับเป็นคิมหันต์ คราวนี้เขาไม่มีร่ม เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกฝนบางส่วน ผมที่เคยจัดเรียบมีหยดน้ำเกาะอยู่ ทว่าท่าทางยังดูไม่เสียศักดิ์ศรีแม้แต่น้อย

ไอรินเบิกตานิด ๆ“คุณกลับมาทำไมคะ”

“ผมมาซื้อดอกไม้”

“ร้านกำลังจะปิดแล้วค่ะ”

“งั้นผมมาช่วยปิดร้าน”

“คุณคิมหันต์ ฉันไม่ได้ต้องการคนช่วย”

“ผมรู้ แต่ผมเห็นคุณกำลังยกกระถางข้างนอก แล้วฝนก็ตกแรงขึ้น ถ้าผมยืนมองเฉย ๆ คุณคงคิดว่าผมไม่มีน้ำใจอีก”

“ฉันไม่คิดค่ะ เพราะฉันไม่ได้คาดหวังน้ำใจจากคุณอยู่แล้ว”

“ประโยคนี้เจ็บกว่าไม่มีน้ำใจอีกนะครับ”

เขาพูดจบก็เดินไปยกกระถางต้นไม้ริมประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ไอรินรีบตามไป

“เดี๋ยวค่ะ กระถางนั้นหนักนะคะ”

“ผมยกได้”

“ฉันไม่ได้ห่วงว่าคุณยกไม่ได้ ฉันห่วงว่าคุณจะทำกระถางฉันแตก”

คิมหันต์หัวเราะทั้งที่ฝนสาดเข้ามาเล็กน้อย

“คุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่เป็นห่วงกระถางมากกว่าผม”

“กระถางฉันซื้อมาเองค่ะ ส่วนคุณดูแลตัวเองได้”

“สมเหตุสมผลดี”

เขายกกระถางเข้ามาวางในร้านอย่างระวังอย่างที่เธอไม่คาดคิด แล้วช่วยเธอเก็บป้ายหน้าร้าน ขนถังดอกไม้ด้านนอกเข้ามา แม้เธอจะบอกให้หยุดหลายครั้ง

ฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนทั้งสองเปียกไปบางส่วน ไอรินรีบหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กจากหลังร้านมายื่นให้

“เช็ดผมก่อนค่ะ เดี๋ยวจะไม่สบาย”

คิมหันต์รับผ้าไป แต่ไม่รีบเช็ด เขามองเธอด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ไอรินนึกอยากดึงผ้ากลับ

“เมื่อกี้คุณเป็นห่วงผมเหรอ”

“ฉันเป็นห่วงว่าถ้าคุณไม่สบายในร้านฉัน ฉันจะลำบากค่ะ”

“คุณนี่ใจร้ายแบบสุภาพมาก”

“คุณก็หน้าด้านแบบสุภาพเหมือนกันค่ะ”

คิมหันต์หัวเราะออกมาเต็มเสียง เสียงหัวเราะนั้นทำให้ร้านเล็ก ๆ ที่มีเสียงฝนเป็นฉากหลังคล้ายอบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด ไอรินรีบหันไปเก็บริบบิ้นบนโต๊ะเพื่อซ่อนสีหน้าของตัวเอง เธอไม่ควรรู้สึกว่าภาพท่านประธานหนุ่มยืนเช็ดผมอยู่กลางร้านดอกไม้ของเธอเป็นภาพที่ดูเข้ากัน ไม่ควรเลย

คิมหันต์มองเธอเก็บของอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้น

“ไอริน”

“คะ”

“วันนี้ผมไม่ได้มาชวนกินข้าว”

“ดีค่ะ”

“แต่ผมอยากถามอะไรอย่างหนึ่ง”

“ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัว ฉันอาจไม่ตอบ”

“คุณไม่ไว้ใจผมเพราะเรื่องที่ผมเคยทำกับคนอื่นใช่ไหม”

มือของไอรินหยุดนิ่งบนกล่องริบบิ้น

ฝนด้านนอกยังตกไม่หยุด คิมหันต์ไม่ได้เร่ง เขายืนอยู่ตรงนั้นเหมือนพร้อมฟัง ไม่ใช่พร้อมโต้กลับ

ไอรินหันมาช้า ๆ “คุณอยากได้คำตอบแบบไหนคะ แบบที่ทำให้คุณสบายใจ หรือแบบที่คุณอาจไม่อยากฟัง”

“แบบหลัง”

“ใช่ค่ะ ฉันไม่ไว้ใจคุณ เพราะฉันรู้ว่าคนที่ถูกคุณทำให้รู้สึกพิเศษมาก ๆ แล้วถูกทิ้งไว้ข้างหลัง เขาเจ็บแค่ไหน”

ดวงตาของคิมหันต์เข้มขึ้น“คนคนนั้นคือมินตรา?”

ไอรินไม่ตอบทันที แต่ความเงียบของเธอคือคำตอบ

คิมหันต์พยักหน้าช้า ๆ“ผมคิดไว้แล้ว”

“แล้วคุณรู้สึกอะไรบ้างไหมคะ”

“คุณถามเหมือนเชื่อว่าผมไม่รู้สึกอะไรเลย”

“เพราะถ้าคุณรู้สึก คุณคงไม่ปล่อยให้เรื่องมันจบแบบนั้น”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป