บทที่ 6 บทที่5

บท 5

"เป็นอะไรไหมครับ?" ในตอนที่กำลังจะล้มเพราะเหน็บมันกินจนขาฉันไม่รู้สึกอะไรแล้ว ก็มีผู้ชายรูปหล่อคนหนึ่งมาคว้าฉันเอาไว้ ใส่สูทผูกไทป์มาดนักธุรกิจ ดูเป็นผู้ใหญ่ ท่าทางอบอุ่นราวกับไมโครเวฟ นี่มันสเปคฉันเลยนี่นา โอ๊ยย เจอแล้วสินะ พ่อของลูกฉัน

"คุณครับ เป็นอะไรไหมครับ" เธอเคลิ้มอะไรของเธอว่ะเนี่ย มันหนักนะโว้ยย ชายหนุ่มคิดในใจ แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา

"คะ.....อ่อ ไม่เป็นไรแล้วค่ะ พอดีเมื่อกี๊เหน็บกินขาน่ะค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาช่วยไว้" เธอลุกออกไปจากอ้อมแขนของผม พอมองเต็ม ๆ ก็ดูสวยดี แต่ไม่เห็นนมเลย สงสัยจะเล็ก

พอมองเขาเต็ม ๆ ตัวแล้ว ก็ยิ่งใช่สเปคไปอีก โอ๊ยย ฉันตกหลุมรักเขาไปแล้ว นี่สินะที่แรกว่ารักแรกพบ

"งั้นผมไปก่อนนะครับ เดินกลับดีๆ นะครับ" เขากำลังจะเดินไปแล้ว

เดินเข้าไปขอเบอร์เขาไว้สิ เดินไป (Devil)

ไม่ได้เจอกันครั้งแรกจะไปทำแบบนั้นได้ยังไง มันไม่งาม (Angel)

สมัยนี้แล้วท่าไม่รุกก่อน ระวังจะโดนคาบไปแดกนะจ๊ะ (Devil)

แต่ทำแบบนี้มันก็ไม่ดีอยู่ดีอะ (Angel)

สองความคิดในหัวตีกันให้ยุ่งเหยิงไปหมด

โอ๊ยยย ไม่สนแล้ว

"เอ่อ....เดี๋ยวก่อนค่ะ" พะ....พูดออกไปแล้ว

"มีอะไรเหรอครับ?" เธอจะเรียกผมไว้ทำไม

"เอ่อ...คือ ขอเบอร์หน่อยได้ไหมคะ?" ฉันไม่กล้ามองหน้าเขาเลยอะ เขิน

"ครับ?" อะไรของเธอว่ะเนี่ย เสียเวลาชะมัด

"เผื่อจะนัดเลี้ยงข้าวเพื่อเป็นการตอบแทนที่ช่วยไว้น่ะค่ะ" ฉันรีบอธิบายข้อแก้ตัวออกไป ก็คือแถนั่นแหละ

"ไว้คราวหน้าละกันครับ" ผู้หญิงนมเล็กผมไม่ค่อยอยากคุยด้วยสักเท่าไหร่

เขาพูดจบแล้วก็เดินออกไปเลย

ก็จริง ถ้าเราเป็นเนื้อคู่กันยังไงก็ต้องได้กลับมาเจอกันอีกอยู่ดี ขอให้เจออีกเร็ว ๆละกัน

........แต่ฉันยังไม่ได้ถามชื่อ!!!

ฉันรีบเดินตามออกมาที่ทางเข้าผับ แต่ปรากฏว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้เลย คงจะไปแล้วสินะ

"โง่จริง ๆ เลย" ฉันเดินคอตกขึ้นไปชั้นสองเพื่อที่จะไปหาลินกับพี่ลัน

ทำไมไม่ถามชื่อก่อนค่อยขอเบอร์กันนะ คราวหลังต้องศึกษาให้ดีกว่านี้แล้วสิ

"ทำไมมาช้าจังเลย กระเพาะรั่วรึไง" ลันเอ่ยปากถามทันทีที่ฉันเปิดประตูเข้ามาในห้อง

"มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ"

"เรื่องอะไร มีใครรังแกเธอเหรอ" พี่ลันถาม

พี่ลันก็เอ็นดูฉันเหมือนน้องเลยแหละ คอยซื้อขนมมาให้ พี่สะใภ้ก็ด้วย ทุกคนในบ้านหลังนี้ดีกับฉันมาก ๆ เหมือนพวกเขามาช่วยเติมเต็มคำว่าครอบครัวให้ฉัน ฉันรู้สึกว่าตัวเองโชคดีจริง ๆ

"เปล่าคะพี่ลัน คือมันเป็นอย่างงี้......." ฉันเล่าทุกอย่างให้ลินกับพี่ลันฟังและก็บอกเรื่องที่ฉันตกหลุมรักเขาไปด้วย

"อย่าไปยุ่งกับไอ้ผู้ชายคนนั้นเด็ดขาด" พี่ลันสั่งห้ามทันทีที่ฟังฉันเล่าจนจบ

"ทำไมอ่าาา แต่วี่ตกหลุมรักเขาไปแล้วนะ" ทำไมพี่ลันทำกับฉันแบบนี้ละ มาตัดความหวังอันน้อยนิดของฉันจนมันขาดสะบั้น ไม่เหลือชิ้นดี

"ไม่รู้ละ ห้ามยุ่งเด็ดขาด ตัดใจซะ เดี๋ยวพี่หาคนใหม่ให้" แงงงงงงงงงงง น้ำตาตกในหยดลงแหมะๆๆๆ ฉันนับถือพี่อลันเป็นเหมือนพี่แท้ ๆ แต่เขาสั่งห้ามฉันแบบนี้ ฉันเสียใจอ่าาาาาา

"พี่รู้จักเขาเหรอ" ลินเอ่ยถาม ในขณะที่ฉันนั่งซึมไปเลย ถ้าพี่อลันห้าม ก็แปลว่าเขาบกพร่องจริง ๆ

"อืม....มันไม่ใช่คนดีอย่างที่คิดหรอกนะวี่ เชื่อพี่อย่าไปยุ่งกับมัน" อลันเตือนด้วยความหวังดีจริง ๆ เพราะมันคือเพื่อนของเขายังไงละ

ภายนอกมันดูจิตใจดี เป็นสุภาพบุรุษ แต่จริงๆ แล้วมันนะถือว่าเหี้ยที่สุดในกลุ่มเพื่อนเลยและเขาก็รู้จักมันดีที่สุด ถึงไม่อยากให้น้องที่เขารักและเอ็นดู ไปตกหลุมพรางของมัน