บทที่ 9 บทที่9
หญิงสาวทั้งดูดทั้งสาวรูดอย่างเมามัน แต่ยิ่งนานความแข็งขึงยิ่งลดลง ลดลงเรื่อยๆ จะเป็นอย่างที่เพื่อนเธอเมาท์กันหรือเปล่า ว่าไฮโซคนดังไม่แข็งอย่างเก่าแล้ว ในรอบสามเดือนเขาหายไปเลย เธอก็นึกว่าเขาลืมเธอไปแล้ว วันนี้พอเขาส่งข้อความมา เธอก็รีบมาหาทันที
เพราะเขาทั้งหล่อ ทั้งจ่ายหนัก ทั้งเอาดุ ขนาดที่ทำให้เธอจุกจนถึงมดลูก ก็มีแต่เขานี่แหละ แต่วันนี้ขนาดที่ทำให้จุกจนถึงมดลูกกลับหดเหลือไม่พ้นฝ่ามือของเธอเลย
“แม่ง!” ภาคสบถอย่างหัวเสีย มันไม่แข็งอีกแล้ว ในตอนที่หญิงสาวกำลังพยายามอย่างหนักเพื่อปลุกเขา ทันใดนั้นประตูห้องก็เปิดออก
ภาคหันมาสบตากับคนที่มาใหม่
“ด้า!”
ภาคเด้งตัวจากการเกาะกุมและดูดกลืนของหญิงสาวตรงหว่างขา เมื่อเห็นคนที่มายืนหน้าประตู เขารีบสวมเสื้อคลุมให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะเรียบร้อยได้ รริดามองหน้าเขาอย่างผิดหวัง สองคืนที่นอนกอดกันในห้องนี้ คำหวานที่เขาพร่ำพูดมันคืออะไร
“คุณมันเลว” ฝ่ามือบางกระทบกับใบหน้าของภาคเต็มแรงจนหน้าหล่อเหลาสะบัด ไม่คิดว่าตัวเล็กๆ แค่นี้จะตบเจ็บขนาดนี้
“ด้าใจเย็นๆ ก่อน ผมอธิบายได้”
“จะมีอะไรอธิบายอีก ก็เห็นอยู่ว่าคุณกำลังเอากันอยู่ ทั้งที่บอกว่าจะมีแค่ฉัน พอกันที ต่อไปไม่ต้องมีอะไรกันอีก ทำแค่งาน”
“ด้า เดี๋ยวด้า” ภาคอยากจะวิ่งตามเธอไป แต่ด้วยสภาพเขาตอนนี้ ถ้าวิ่งออกไป คนคงตกใจทั้งคอนโด แล้วภาพลักษณ์ของเขาคงหมดกัน ไฮโซภาคใส่แค่เสื้อคลุมวิ่งตามผู้หญิง ได้เป็นข่าวหน้าหนึ่งในวงสังคมแน่
“จ๋า คุณกลับไปก่อนนะ”
“แฟนคุณเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ เพราะเท่าที่รู้ เขายังไม่ได้แต่งงาน
“เปล่า ไม่ใช่ คุณอย่ารู้เลย กลับไปก่อน เดี๋ยวผมจะขึ้นห้องแล้ว”
เขาเข้าไปในห้องนอน จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็ขึ้นลิฟต์กลับไปยังเพนต์เฮาส์ของตัวเอพยายามโทร.ติดต่อรริดาหลายต่อหลายครั้ง แต่เธอไม่ยอมรับโทรศัพท์ของเขาแม้แต่ครั้งเดียว
รุ่งเช้า ภาครีบร้อนมาทำงานเพื่อจะได้คุยกับรริดา เขาออกคำสั่งแรกกับพนักงานหน้าห้องให้ตามหาเลขาของตนด่วน
“คุณพา เดี๋ยวถ้าริดามาถึงแล้ว ให้เข้าไปพบผมที่ห้องนะ”
“บอสคะ วันนี้ริดาลาป่วยค่ะ”
“อะไรนะ! ทำไมผมไม่รู้” ภาคลมแทบออกหูจนไม่รู้จะด่าใครก่อนดี ระหว่างคนลากับคนให้ลา เพราะไม่มีใครแจ้งเขาก่อน
“คุณพาต่อสายหาริดาแล้วโอนสายเข้าห้องผมด้วย ผมมีเรื่องจะคุยกับริดา” ภาคสั่งเลขาสาวท้องแก่
“คุณภาคก็โทร.เข้าเบอร์มือถือริดาเองเลยสิคะ ถ้าเธอไม่รับ จะได้รู้ว่าต้องโทร.กลับหาใคร ถ้าใช้เบอร์บริษัท น้องเขาก็ไม่รู้” พาฝันอธิบายยืดยาว เป็นวิธีที่ฉลาดกว่ามาก ท่านรองฯ ของเธออาจจะคิดไม่ถึง
“ผมโทร.จนมือหงิกแล้ว แต่เขาไม่รับ” ภาคโมโหหนักเข้าไปอีก ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะเสียหน้าขนาดนี้ บอกพาฝันแล้วเขาก็รีบเดินเข้าห้อง รอรับสายโอนต่อจากพาฝัน
ผ่านไปสิบห้านาที เลขาท้องโตก็เดินเข้าห้องมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“บอสคะ ติดต่อริดาไม่ได้เลยค่ะ”
ภาคแทบกุมขมับเมื่อรู้ว่าติดต่อรริดาไม่ได้ นี่เธอเป็นใคร กล้าเล่นแรงกับเขาขนาดนี้เลยหรือ เขาคือใคร เธอคือใคร ทำไมต้องทำให้เสียอารมณ์
“ก็ได้ๆ กูจะไม่ยุ่ง จะไม่ง้อเลย แม่ง! เมียก็ไม่ใช่ แค่ไปลองกับคนอื่นเพราะอยากรู้ว่ามันจะแข็งไหม ไม่ได้ตั้งใจจะเอาจริงๆ จังๆ แค่เล่นไหมวะ” เขาเอาแต่บ่นพึมพำ งานการวันนี้ก็แสนจะวุ่นวาย หากไปหาเธอที่บ้าน เดี๋ยวก็จะกลายเป็นว่าเขาให้ความสำคัญกับเธอมากไปอีก
“กูจะอดทน กูจะอดทน จะไม่ไปตาม ดูซิว่าใครจะง้อใคร” เขาไม่รู้ว่าวันนี้บ่นแบบนี้เป็นรอบที่เท่าไรแล้ว ใจหนึ่งก็อยากไปหาเธอที่บ้าน ไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือเปล่า อีกใจก็ไม่อยากเอาใจมากเกินไป เขาเป็นเจ้านายนะ ส่วนเธอน่ะเลขา
“ไม่รู้แล้วโว้ย!”
