บทที่ 39 อีกนิดนะที่รัก nc

เขาดึงตัวหญิงสาวขึ้นแต่ยังไม่ยอมถอนความเป็นชายออก แม้มันจะเพิ่งพ่นพิษไปเมื่อครู่แต่แพรรดาก็รู้สึกว่ามันยังคงคับแน่น

“รดาเดินเองได้”

“ให้ผมอุ้มไปเถอะ แล้วรดาจะต้องชอบ”

“อื้อ..คุณวัตถ์”

แพรรดาผวากอดเขาแน่น ขณะที่เขาอุ้มเธอขึ้นแล้วความเป็นชายมันครูดไปกับช่องทางรักเป็นจังหวะที่เขาก้าวไปทีละนิด

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ