บทที่ 50 เหมือนบางอย่างมันหายไป

หนึ่งสัปดาห์สำหรับใครบางคนอาจจะเป็นเวลาสั้นๆ แต่กับแพรรดาแล้วเธอคิดว่ามันยาวนานมาก ทุกๆ วันเธอเอาแต่นั่งมองโทรศัพท์จากทิวัตถ์แต่เขาก็ไม่เคยโทรมาเลย แพรดาทั้งเบื่อและเหงาเพราะถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้ไปทำงานกับบิดา

อีกอย่างหนึ่งที่แพรรดาเริ่มจะเบื่อในตอนนี้ก็คือการที่ทุกเย็นเธอต้องออกไปทานอาหารกับ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ