ท่านรัฐมนตรีคะ....ภาษารักยากเกินไป

เสียงรองเท้าส้นสูงเคาะกับพื้นหินอ่อนขัดมันดังจังหวะสม่ำเสมอ แก้วกรุณาในชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บเนี้ยบกริบเช็กความเรียบร้อยของตัวเองผ่านเงาสะท้อนของกระจกหน้าห้องประชุมใหญ่ เธอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู... อีกห้านาทีคณะทูตพิเศษจากซีตูเนเชียจะมาถึง

“คุณแก้วครับ ทางกระทรวงฯ ฝากกำชับมาว่า งานนี้สำคัญมากนะครับ เพราะล่ามอาวุโสเกิดอุบัติเหตุกะทันหัน ท่านรัฐมนตรีเลยเจาะจงว่าต้องเป็นคุณเท่านั้นที่รับมือไหว” เจ้าหน้าที่หนุ่มหล่อเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางลนลาน

'แก้วกรุณา' ล่ามสาวมากฝีมือที่หาตัวจับยากจนต้องจองตัวเธอล่วงหน้าเป็นปี เธอเป็นคนที่มีสมาธิสูง พูดได้หลายภาษา และถนัดคำศัพท์การเมืองมากเป็นพิเศษ ความสามารถในการจับใจความและถ่ายทอดอารมณ์ที่ถูกต้องทำให้เธอเป็นที่ต้องการตัวของนักการเมืองระดับสูง

แก้วกรุณาไม่ได้ตอบอะไรนอกจากพยักหน้าให้เขา มือเรียวหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาตรวจทานคำศัพท์เฉพาะทาง ด้านรัฐศาสตร์และเศรษฐศาสตร์ระหว่างประเทศเป็นครั้งสุดท้าย 

เธอไม่ใช่เด็กใหม่ที่เพิ่งจบมาแล้วมาตื่นสนาม ถึงแม้พื้นเพชีวิตเธอจะเริ่มมาจากศูนย์ แต่การที่เธอถีบตัวเองขึ้นมาจนยืนอยู่ในจุดที่ได้รับความไว้วางใจจากคนระดับรัฐมนตรีได้ นั่นหมายความว่าเธอเอาอยู่แน่นอน

“ยังไงระวังเรื่อง...”

“แก้วทราบค่ะ เตรียมตัวมาพร้อมแล้ว” น้ำเสียงนิ่งสงบของเธอทำให้เจ้าหน้าที่คนนั้นดูใจชื้นขึ้น แก้วกรุณาเดินเข้าไปในห้องประชุม เธอเลือกนั่งลงในตำแหน่งเยื้องจากเก้าอี้ประธานเล็กน้อย ซึ่งเป็นจุดที่ล่ามต้องนั่งเพื่อให้ได้ยินเสียงพูดชัดที่สุด

รอบข้างเริ่มมีเสียงกระซิบกระซาบจากเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่นั่งรออยู่ แก้วกรุณาสังเกตเห็นสายตาบางคู่ที่มองมาอย่างสงสัย ผู้หญิงตัวเล็กๆ หน้าตาสะสวยเกินกว่าจะมานั่งอยู่ตรงตำแหน่งเครียดๆ แบบนี้ จะไหวจริงๆ หรือ?

แต่แก้วกรุณาไม่เคยสนคำสบประมาทเหล่านั้น ชีวิตเธอเจอมาหนักกว่านี้มาก เธอชินกับการต้องพิสูจน์ตัวเองด้วยผลงาน มากกว่าการต้องพูดว่าเธอนั้นเก่งแค่ไหน

ประตูห้องประชุมถูกเปิดออกกว้าง พร้อมกับการปรากฏตัวของขบวนทูตจากต่างแดน

แก้วกรุณาลุกขึ้นยืนตามมารยาท สายตากวาดมองกลุ่มผู้มาเยือนอย่างเป็นมืออาชีพ จนกระทั่งไปสะดุดตาอยู่ที่ร่างสูงสง่าในชุดประจำชาติที่ประยุกต์เข้ากับสูทสากล ชายหนุ่มผิวเข้มแต่เนียนละเอียด ใบหน้าคมสันและดวงตาที่ดูดุดันราวกับนกนักล่าเดินเข้ามาด้วยท่าทางที่ดูหยิ่งยโส 

อเล็กเซียร์...

เธอจำโปรไฟล์เขาได้ดี เจ้าชายลำดับท้ายๆ ที่มีปมเรื่องความต้องการเป็นที่ยอมรับ เขาไม่ใช่ทูตทั่วไปที่มาเพื่อเจรจา แต่เขามาเพื่อประกาศอำนาจ ทันทีที่เขานั่งลง การประชุมก็เริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

“เราต้องการข้อเสนอที่เป็นรูปธรรมมากกว่านี้ ไม่ใช่แค่ลมปากจากฝ่ายไทย เรื่องการส่งแรงงานให้ซีตูฯ” อเล็กเซียร์เปิดฉากด้วยภาษาซีตูเนเชียที่รวดเร็วและใช้ศัพท์ค่อนข้างแรง

แก้วกรุณาเริ่มหน้าที่ทันที เธอเปลี่ยนภาษาจากต้นทางเป็นไทย และจากไทยกลับเป็นซีตูเนเชียได้อย่างลื่นไหล น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่หนักแน่น เธอไม่ได้แปลแค่คำพูด แต่เธอเลือกใช้ คำที่รักษาน้ำใจฝ่ายไทย ในขณะที่ยังคงนัยสำคัญที่เจ้าชายต้องการสื่อไว้อย่างครบถ้วน

อเล็กเซียร์ชะงักไปเล็กน้อยตอนที่ได้ยินเสียงเธอเป็นครั้งแรก เขาละสายตาจากเอกสารแล้วจ้องตรงมาที่แก้วกรุณา ดวงตาคู่นั้นดูสำรวจและจาบจ้วงอย่างไม่ปิดบัง

“แปลได้น่าสนใจดีนี่...” เขาพึมพำเบาๆ จนเกือบจะไม่ได้ยิน อเล็กเซียร์เองก็เป็นอัจฉริยะทางด้านภาษา กว่าที่เขาจะได้ตำแหน่งทูตนี้มา ต้องเพียรพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะเข้าใจภาษาต่างๆ ได้ รวมทั้งภาษาไทยด้วย เขาตั้งใจฟังล่ามสาวแผลจนจบ ก่อนจะจงใจใช้ศัพท์เฉพาะถิ่นที่ยากขึ้นเพื่อทดสอบเธอ

แก้วกรุณาไม่ได้ตื่นตระหนก เธอแปลมันออกมาได้อย่างไร้ที่ติ แถมยังเสริมบริบทความเข้าใจให้ฝ่ายไทยได้อย่างเห็นภาพ

ตลอดสองชั่วโมงของการประชุม แก้วกรุณารู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาตลอดเวลา มันไม่ใช่สายตาชื่นชมในความเก่ง แต่มันคือสายตาแบบเดียวกับที่พวกนักการเมืองหัวงุใช้มองเธอ เวลามาต้อนเธอไปเป็นบ้านน้อยของเขา

“สรุปตามนี้นะครับ ทางเราจะจัดส่งร่างบันทึกข้อตกลงให้ภายในวันพรุ่งนี้” รัฐมนตรีฝ่ายไทยสรุปจบ

เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง ทุกคนเริ่มทยอยลุกขึ้นเพื่อกล่าวอำลาตามมารยาท แก้วกรุณาเก็บของเตรียมจะถอยออกไปอย่างเงียบๆ ตามวิสัยของล่ามที่ควรจะหายตัวไปเมื่อจบงาน แต่ว่า...

“เดี๋ยวก่อน” เสียงเข้มทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง

แก้วกรุณาชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับไป อเล็กเซียร์เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างนั้นใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพง ที่ผสมกับกลิ่นเครื่องเทศจางๆ จากตัวเขา 

เขาไม่ได้มองเธอแบบที่มองเจ้าหน้าที่คนอื่น แต่มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลอย่างโจ่งแจ้งจนหญิงสาวรู้สึกอึดอัด

“ชื่ออะไร?” เขาถามเป็นภาษาของเขา

“สเตลล่า” เธอตอบสั้นๆ แบบรักษามารยาท และเลือกจะตอบชื่อสากลแทนชื่อจริง

“แก้วกรุณา”เขาอ่านชื่อของเธอจากป้ายชื่อบนหน้าอก หญิงสาวประหลาดใจเล้กน้อย เพราะไม่คิดว่าเขาจะอ่านออก เธอรู้เพียงว่าเขาพูดและฟังภาษาไทยได้เท่านั้น

“เพคะ หม่อมฉันชื่อแก้วกรุณา” เธอตอบเขากลับเป็นภาษาไทย

“ไม่ต้องมากพิธี ที่ซีตูไม่มีคำราชาศัพท์” แก้วกรุณาไม่ชอบสายตาแบบนี้เลย เธอชินกับการทำงานกับผู้ชายที่มีอำนาจ และเจอคนที่เข้าหาแบบนี้บ่อยๆ แต่คนพวกนั้นไม่ได้มีฐานันดรแบบนี้

“ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวก่อน”

“เรายังไม่ได้อนุญาตให้เธอไป” อเล็กเซียร์ขยับเข้ามาใกล้อีกนิดจนแก้วกรุณาต้องก้าวถอยหลัง