บทที่ 3 ไปหาหนอนในเกลือให้เจอเถอะ

จนกระทั่งรุ่งเช้าเผยซ่างกวนที่สุขสมทั้งคืนเขาปลดปล่อยใส่กายนางนับครั้งไม่ถ้วน นอนกอดร่างบางประกาศความเป็นเจ้าของเต็มที่ เนื้อตัวเขาและนางมีแต่ร่องรวยดอกเหมยเต็มไปหมด

เสิ่นเว่ยหมิงที่ตอนนี้กำลังปวดหัว นางกำลังรวบรวมความทรงจำของร่างเดิมอยู่ ร่างนี้คือเสิ่นชิงเวยบุตรสาวเสิ่นชวนอดีตรองเจ้ากรมอาลักษณ์ ที่อยู่ๆ ก็ป่วยเรื้อรังมานาน

ราชสำนักให้เขาออกมารักษาตัว ไม่มีกระทั่งเงินเยียวยาช่วยเหลือ เจ้าของร่างนี้มารับจ้างทำงานแลกกับเงินไปซื้อยา เมื่อวานตอนบ่ายนางถูกใช้มาทำความสะอาดเรือนนี้จนเจอเข้ากับเรื่องนี้จนตกใจจนหัวใจวายตาย

เสียงเอะอะด้านนอกทำให้ร่างสูงลืมตา เขามองหน้าคนในอ้อมกอดที่นอนหนุนแขนเขาอยู่ ใบหน้าจิ้มลิ้มนั่นทำเอาเขาแทบจะจับนางเคี่ยวกรำอีกรอบ แต่นางคือคนของจ้าวเหวิน หึๆ เรื่องนี้เขาจะให้นางตายทั้งเป็น

"พี่ซ่างกวนข้ามาหาท่าน นำขนมมาให้ ข้าทำเองแต่เช้าเชียวนะเจ้าคะ"

เสียงของหลิวเสี่ยวเยี่ยนนี่   ไม่นานจ้าวเหวินก็เสียงดังตามมาก่อนจะถือวิสาสะเปิดประตูห้องเข้ามาเอง

เสิ่นเว่ยหมิงที่เรียบเรียงทุกอย่างเรียบร้อยแล้วรีบเอาผ้าห่มมาคลุมร่างกายตนเอง ไหล่มนพ้นชายผ้าห่มออกมา

ทันทีที่เห็นสภาพภายในห้องจ้าวเหวินก็ยิ้มทันที ดูท่านางโลมคนนั้นคงถึงใจเผยซ่างกวนไม่น้อย ทำเอาห้องหับเละเทะเชียว ก่อนจะมีเสียงร้องไห้ของหลิวเสี่ยวเหยียนดังมา

"ฮือๆๆ พี่ซ่างกวนเหตุใดท่านทำเช่นนี้ ท่านๆ ฮือๆๆๆ"

หลิวเสี่ยวเหยียนร้องไห้ปริ่มจะขาด เสิ่นเว่ยหมิงที่นั่งมองก็ได้แต่เอ่ยลอยๆ

"ปาหี่น่าสนุก เสียใจจริงหรือ ไม่ใช่ตัวเองวางแผนจะหาผัวใหม่ แล้วใส่ร้ายผัวเก่าหรือ"

หลิวเสี่ยวเหยียนมองหน้าเสิ่นเว่ยหมิงทันที นางรู้อะไรมากัน เผยซ่างกวนสายตาลึกล้ำเขาไม่เอ่ยอันใด เขาไม่ได้บอกใครว่าจะกลับเมื่อคืนนี้ แต่หลิวเสี่ยวเหยียนกลับรู้เรื่องนี้ หึ..สวมหมวกเขียวให้เขาตั้งแต่ยังไม่แต่งเชียวหรือ แต่คนบนเตียงกลับพูดอย่างไม่ใส่ใจ

"นี่ท่านแม่ทัพเผย ขอเสื้อผ้าข้าสักชุดเถอะ ท่านใจร้อนฉีกจนขาดไม่เหลือชิ้นดีเช่นนี้ จะให้ข้าเดินกลับบ้านแบบใด ส่วนเจ้าคุณหนูหลิว ก็แค่คู่หมั้นหลับนอนกับสตรีอื่นร้องไห้ปานว่าบิดาหรือมารดาลงโลงไปแล้ว มิใช่ว่าเจ้าอยากถอนหมั้นแต่แรกอยู่แล้วหรือ"

"จุ๊ๆๆ สตรีผู้นี้ปากดีเสียเหลือเกิน เจ้ามาจากหอนางโลมที่ใดกันหรือ"

จ้าวเหวินเอ่ยอย่างสนุก ที่เมื่อเช้าให้คนไปตามเหล่าบัณฑิตและขุนนางมาเพื่อดูละครดีๆ เสิ่นเว่ยหมิงมองหน้าเขาก่อนจะเอ่ย

"ข้าจะแต่งตัว พวกเจ้าจะอยู่ดูกันหรือ อีกอย่างข้าไม่สังกัดหอใดทั้งนั้นพอใจใครข้าก็ให้   แต่อย่างเจ้าแถมเงินให้พันตำลึงข้ายังไม่อยากเอา ไสหัวไป"

เผยซ่างกวนหันไปมองหน้านางทันที ดูเหมือนนางไม่รู้จักกับจ้าวเหวินจริงๆ   หรือว่าแค่แกล้งแสดงละครตบตาเขา จ้าวเหวินชี้หน้าเสิ่นเว่ยหมิงแต่นางไม่สนใจ แขนเรียวราวกับลำเทียนคว้าเอาหมอนไม้อย่างดีขึ้นมาก่อนจะขว้างออกไป

"ที่บ้านไม่สอนหรือ ผัวเมียเขาจะรักกันบุกรุกเข้ามาดู มารดาบิดาเจ้าก็ทำกันทุกค่ำคืนไม่ไปเคาะประตูห้องขอดูเล่า ไสหัวไป ข้าจะแต่งตัว"

เผยซ่างกวนนั่งมองนางไม่ไปไหน คนอื่นออกไปหมดแล้วสตรีอัปลักษณ์น่าตายคนนี้  กล้าสร้างความอัปยศให้เขาหรือ เสิ่นเว่ยหมิงมองหน้าเขาเห็นไม่กระดิกก็ไม่สนใจ

นางแต่งตัวจนเรียบร้อยจึงลุกขึ้น ทันทีที่ลุกกลางกายสาวก็เจ็บหนึบ จากนั้นก็เดินผ่านหน้าเผยซ่างกวนออกไป ก่อนจะทิ้งท้าย

"คนที่ให้ข้ามาที่นี่คือป้าฝาง   เรือนเจ้าจุดกำยานยาปลุกกำหนัดจนข้าซวยไปด้วย   ไปหาหนอนในเกลือให้เจอเถอะ   ดีกว่ามานั่งมองข้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อเช่นนี้ไม่เกิดประโยชน์หรอก"

นางไปแล้ว เผยซ่างกวนมองไปที่จุดแดงบนเตียงก็หลับตา เขาทำลายความบริสุทธิ์สตรีคนหนึ่ง จ้าวเหวินเจ้ารอก่อนเถิด

เสิ่นเว่ยหมิงยอมรับแล้วว่าตอนนี้เธอคือเสิ่นชิงเวย ถอนหายใจก่อนจะรวบรวมความทรงจำเพื่อกลับบ้าน บิดาร่างนี้ป่วยมานานเพิ่งจาก น้องๆ ก็ยังเด็ก เดินมาถึงก็เจอกับจ้าวเหวินและหลิวเสี่ยวเหยียน

นางตรงเข้ามาตบหน้าเสิ่นชิงเวยทันที เสิ่นชิงเวยที่ถูกตบมองหน้าสตรีตรงหน้ายิ้มหวานให้ก่อนจะตบกลับแบบนับไม่ทัน จนจ้าวเหวินต้องเข้ามาประคอง เขาชี้หน้านางเสิ่นชิงเวยสาวเท้าเข้าหานางทันที   แต่ป้าฝางเดินมาหาและชี้หน้าด่าทอนางเสียก่อน

"นี่เสิ่นชิงเวย   เจ้าทำความสะอาดอย่างไรเรือนแม่ทัพถึงเละเทะห๊ะ เดือนนี้ข้าจะหักเงินเจ้า โอ๊ย"

ป้าฝางถูกเท้าเล็กๆ ถีบที่หน้าท้องจนกระเด็นก่อนที่เสิ่นชิงเวยเดินไปหานางคว้าเอาถุงเงินที่นางซ่อนเอาไว้ออกมานับ

"หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า อืม สามสิบ ห้าสิบ เจ็ดสิบตำลึงกับห้าร้อยอีแปะ เอะกำไลหยกเนื้อดี  ราคาน่าจะไม่ต่ำกว่าสามตำลึง หืม นี่มันปิ่นดอกท้อ  เอาล่ะเจ้าหลอกให้ข้าไปเสียตัวงั้นเงินนี่ก็คือค่าตัวของข้า”

“เจ้านายของเจ้ากระจอกยิ่งนักยายแก่ไม่ยอมตาย    ได้ข้าแล้วขับไสไล่ส่ง ขย่มจนเอวข้าแทบหักค่าตัวก็ไม่จ่ายสักอีแปะ   นิสัยกินแล้วชักดาบช่างน่ารังเกียจเสียจริงๆ”

“ส่วนพวกเจ้าสองคนข้าไม่รู้ใครเป็นคนวางแผนนี้ขึ้นมา แต่ว่ามีส่วนรับผิดชอบ ฉะนั้นจ่ายมาคนละห้าร้อยตำลึงไม่เช่นนั้นข้าจะปล้นเอาเอง ส่วนพวกไอ้บัณฑิตหน้าขาวมือยาวเอาแต่แบมือขอเงินพ่อแม่  พวกเจ้าจ่ายข้ามาคนละสิบตำลึงค่าเข้าชมการแสดง"

ทันทีที่เสิ่นชิงเวยพูดจบ บัณฑิตและขุนนางทุกคนก็ต่างพากันขยับหนีทันที นึกว่าจะมาดูเรื่องสนุกกลายเป็นต้องเสียเงิน สุดท้ายเสิ่นชิงเวยก็ได้มาสามพันตำลึงเบาๆ อีกทั้งยังกระตุกหยกห้อยเอวจ้าวเหวินและปิ่นหยกผีเสื้อของหลิวเสี่ยวเหยียนมาได้อีกด้วย

ไม่ทันพ้นประตูบ้านก็ได้ยินเสียงโหยหวนของป้าฝางดังมา จากนั้นก็ได้ยินเสียงพ่อบ้านเผยเอ่ยเสียงเข้มเพื่อจงใจให้นางได้ยิน

"โบยให้ครบร้อยไม้ เอาไปทิ้งสุสานไร้ญาติบังอาจคิดไม่ซื่อกับท่านแม่ทัพ"

เสิ่นชิงเวยต้องหาทางไปจากที่นี่  ไอ้ผู้ชายคนนี้ใจแคบ ไม่ฟังเหตุผล หาทางกลับบ้านก่อนค่อยว่ากัน