บทที่ 5 ติดใจลูกแกะ

จวนเผย

เผยซ่างกวนนั่งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ เผยฮูหยินนั่งร้องไห้คร่ำครวญเพราะคนสนิทถูกโบยจนตาย เผยปินกอดฮูหยินตนเองจ้องหน้าบุตรชายก่อนจะเอ่ยขึ้น

"กวนเอ๋อร์   เจ้าทำอันใดป้าฝางเป็นคนเก่าคนแก่ของมารดาเจ้าเหตุใดต้องลงโทษเพียงนั้น   เจ้าจะฆ่าก็ควรเป็นสตรีไร้ยางอายนั่น"

เผยซ่างกวนมองหน้าบิดาสลับกับเผยฮูหยินก่อนจะยิ้มเหยียดหยัน ก่อนจะหันไปทางบิดาเอ่ยออกมา

"มารดาข้าหลับอยู่ที่วัดไท้ส่วย   ส่วนตรงหน้าคือฮูหยินของท่าน อีกอย่างป้าฝางทำอะไร  เผยฮูหยินท่านมิได้ทราบแจ้งแก่ใจตนเองจริงๆหรือ   ท่านพ่อบางทีท่านอาจกล่าวถูกดูเหมือนว่าข้าจะฆ่าผิดคน"

ไอเย็นแผ่ออกมาจากร่างสูงที่ยืนขึ้นเต็มตัว เผยจงหยวนรีบเดินไปหามารดาทันที  พี่ใหญ่นับวันยิ่งน่ากลัว เขากอดแขนมารดาเอาไว้ เผยฮูหยินลูบหลังบุตรชายก่อนจะเอ่ย

"กวนเอ๋อร์ แม่รู้ว่าแม่ไม่อาจแทนที่มารดาเจ้าได้ แต่อย่าทำเช่นนี้เลยดูสิหยวนเอ๋อร์กลัวจนลนลานแล้ว   โถลูกแม่พี่เจ้าแค่กำลังโมโห   หาที่ระบายอารมณ์เท่านั้นไม่ได้ตั้งใจทำให้เจ้ากลัวหรอก"

เผยปินปาถ้วยชาลงพื้นก่อนจะตวาดเสียงเข้ม

"เป็นแม่ทัพแล้วอย่างไร ข้าเป็นบิดาเจ้ามิใช่ทหารใต้อาณัติเจ้า   นางเป็นท่านแม่เจ้าควรให้เกียรตินาง"

"นางเป็นภรรยาท่าน ไปปลอบประโลมกันเองเถอะ หากคิดว่าข้าดื้อด้านท่านก็รับบทลูกกตัญญูแทนข้าก็แล้วกัน   อีกอย่างจากนี้ไปท่านควรคำนับข้าหรือไม่ใต้เท้าเผย"

เผยซ่างกวงเดินออกจากห้องโถงโดยไม่หันกลับไปมอง หลี่ซื่อโมโหแทบตายแล้วอุตส่าห์ทำทุกอย่างเพื่อให้บุตรชายได้ตำแหน่งซื่อจื่อจวนเผย  แต่ไอ้เด็กบ้าคนนี้กลับทำศึกชนะได้เป็นแม่ทัพใหญ่

เมื่อเช้าฮ่องเต้ประกาศแต่งตั้งเขาเป็นอ๋องต่างแซ่คนแรก ตอนนี้เขาคือจ้านอ๋อง จวนเผยไม่มีค่าในสายตาไอ้เด็กนี่แล้ว เขาได้รับตำหนักของตนเองใหญ่กว่าจวนเผยถึงสามเท่า

เผยซ่างกวนนั่งรอคนสนิทกลับมารายงาน  ไม่นานอาฝูก็กลับมาก่อนจะรายงานความคืบหน้า

"ท่านแม่ทัพ นางชื่อเสิ่นชิงเวย เป็นบุตรสาวคนโตของอดีตรองเจ้ากรมอาลักษณ์เสิ่นชวน   รองเจ้ากรมป่วยเรื้อรังมานานราชสำนักให้เงินเยียวยาทุกเดือน   แต่เสิ่นหลิวน้องชายกลับยักยอกเอาไปหมด   แม่นางเสิ่นจึงต้องมารับจ้างทำงานที่จวนเผยขอรับ   เมื่อแปดวันก่อนใต้เท้าเสิ่นจากไปแล้วที่เห็นนางใส่ชุดขาวเพราะนางกำลังไว้ทุกข์ขอรับ"

"อืม ไปอาฝูข้าอยากไปเดินเล่นจวนเสิ่นสักหน่อย"

สองคนเจ้านายและลูกน้องพากันไปยังจวนเสิ่น แต่ระหว่างทางกลับเจอกับจ้าวเหมิ่นองค์ชายรอง จึงไปด้วยกัน เจ้าเหมิ่นอยากไปหาเรื่องคนบางคนด้วย

เสิ่นชิงผิงเด็กน้อยนิสัยเสียชอบดูถูกเขาเสมอ อายุสิบสามทำตัวเหมือนอาจารย์สำนักศึกษา เจอหน้าคอยสั่งสอนเสมอทั้งที่อ่อนกว่าเขาถึงสามปี

ทั้งสามคนเดินมาถึงประตูเมืองเห็นผู้อพยพกำลังถูกผลักออกไป เผยซ่างกวนเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็หยุดมอง รูปร่างคุ้นตานักไม่รู้ว่าเคยเจอที่ใดมาก่อน

เสิ่นชิงเสยเงยหน้ามาพอดีสบตากับดวงตาสีอำพันนั่น   ให้ตายสิอย่าให้เขาจำได้เชียวนะ   เสิ่นชิงเวยไม่แสดงทีท่าประหม่า   หันไปหาน้องชายกับน้องสาวก่อนจะขยับไปตรงกลางที่กำลังถูกผลักดันออกเป็นกลุ่มสุดท้าย

เผยซ่างกวนคุ้นกับแววตานั้น เขากำลังนึกว่าเคยเห็นที่ไหน จนกระทั่งจ้าวเหมิ่นทักเขาถึงได้สติ จากนั้นประตูเมืองก็ปิดลงทันทีเพื่อกันไม่ให้พวกอพยพกลับมาอีก

"ท่านพี่ซ่างกวนท่านมองอันใดกันนานแล้วขอรับ"

"ไม่มีอันใดหรอกไปกันเถอะ องค์ชายรองวันนี้เรียนเป็นอย่างไรบ้าง"

"ก็ดี ตอนนี้ท่านเป็นอ๋องแล้วข้ายินดีด้วยขอรับ จะย้ายไปจวนใหม่เมื่อไหร่หรือ"

"ทำความสะอาดอีกสักพัก น่าจะไม่เกินสิบวันพ่ะย่ะค่ะองค์ชาย"

"อ้อ ไปกันเถอะข้าอยากเจอหน้าเสิ่นชิงผิงเต็มที ข้าจะถามว่าอยากไปเป็นสาวใช้โรงซักล้างตำหนักข้าไหม หึเด็กเย่อหยิ่งเช่นนางน่ารังเกียจ"

เผยซ่างกวนยิ้มให้กับคนอายุน้อยกว่า เสิ่นชิงเวยเนื้อเจ้าหวานนัก หากเจ้ายอมมาเป็นสาวใช้อุ่นเตียงให้ข้า เจ้าก็ไม่ต้องมายืนกวาดใบไม้ ซักผ้าหรือทำงานชั้นต่ำพวกนั้นแล้ว   คืนนี้ข้าจะจับเจ้ากินอีกรอบแม่แกะเนื้อแน่น

นอกเมืองหลวง