บทที่ 34 ตอนที่ 17 ยี่สิบตำลึง (ตอนกลาง)

ตอนที่ 17 ยี่สิบตำลึง (ตอนกลาง)

“ที่นี่มีข้าเพียงคนเดียวที่รู้ ชุ่ยหลิ่วนางไม่รู้”

“นั่นดีแล้ว หากนางรู้พวกเราล้วนตายกันหมด หมัวมัวท่านไปแจกเบี้ยหวัดให้นางเถิด เสร็จแล้วก็ค่อยตามข้าไปที่ป่าไผ่ เบี้ยเราไม่ค่อยมีแล้ว ต่อไปเกรงว่าคงต้องกินผักกินหญ้ากับข้าแล้วกระมัง”

“ตรัสสิ่งใดกันเพคะ พระชายากินสิ่ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ