บทที่ 143 ไม่มีเวลามาคุยกับเจ้า

วันต่อมา

หลิวหลิงลี่ลืมตาตื่นขึ้นมาในยามซื่อ [1] ข้างกายของนางว่างเปล่าไร้บุรุษร่วมเตียง นางลุกขึ้นนั่งพลางใช้สองมือรวบสาบเสื้อเข้าหากัน พร้อมกับก่นด่าบุรุษวัยกำหนัดอยู่ในใจ ที่เมื่อคืนเคี่ยวกรำนางทั้งคืน จนร่างกายของนางปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัว ซ้ำยังทิ้งร่องรอยสีกุหลาบไว้บนตัวนางอีกนับไม่ถ้วน

ทว่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ