บทที่ 51 ที่ระบายอารมณ์

ต้นยามเหม่า [1]

บุรุษเจ้าของจวนลืมตาตื่นขึ้นมามองใบหน้าของหญิงสาวที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของเขา ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากของนางอย่างแผ่วเบา ตามด้วยใช้นิ้วชี้ลูบไปตามเรียวปากของสตรีตรงหน้า

‘ปากเล็ก ๆ ของเจ้าช่างเก่งกาจยิ่งนัก’ บุรุษหนุ่มได้แต่คิดในใจ เพราะกลัวว่าสตรีตรงหน้าจะตื่นขึ้นมาได้ยิน ก่อนที่เขาจะก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ