บทที่ 105: การขอความช่วยเหลือจากแม่

มุมมองของอเล็กซานเดอร์

ผมจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ขบกรามแน่นจนรู้สึกปวดตุบๆ ที่ขมับ

“ฉันแค่ล้อเล่นเรื่องเลียม” นอร่าพูดต่อ “ด้วยนิสัยของฉัน คุณคิดว่าฉันจะยอมรับได้เหรอถ้าคนที่ฉันชอบไปสนใจผู้หญิงคนอื่นด้วย”

ความเงียบของผมคือความตั้งใจ ปล่อยให้เธอครุ่นคิดกับมันไป ปล่อยให้เธอได้รู้สึกถึงน้ำหนักของคำโ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ