บทที่ 142: แหวนแต่งงานที่ถูกลืม

เสียงนิ้วที่เคาะแป้นพิมพ์เป็นจังหวะคือสิ่งเดียวที่ทำลายความเงียบงันอันปลอดเชื้อในห้องพักของโรงพยาบาล

“ลีโอ” ผมพูดโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ น้ำเสียงเรียบเย็นราวน้ำแข็ง “ข้อเสนอซื้อกิจการนี่มันตลกสิ้นดี ไปแก้เงื่อนไขมาใหม่ซะ มันรับไม่ได้”

“ครับผม” เสียงของลีโอเจือความเหนื่อยล้า แต่เขายังคงความเป็นมืออา...