บทที่ 148: รอส้นเท้าที่แก้แค้นของเธอ

มุมมองของนอร่า

คำพูดของแม่ลอยค้างอยู่ในอากาศเหมือนระเบิดที่ยังไม่ถูกถอดสลัก ฉันอยากจะมลายหายไปกับพื้นโรงพยาบาลเมื่อทุกสายตาในห้องจับจ้องมาที่ฉัน

“แม่คะ พอเถอะค่ะ” ฉันกระซิบ ใบหน้าฉันร้อนผ่าวยิ่งกว่าแดดเดือนเมษา

สีหน้าของอเล็กซานเดอร์ยังคงเรียบเฉย แต่มีบางอย่างวูบไหวในดวงตาสีมรกตคู่นั้น—อาจเป็นการ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ