บทที่ 64: แทงอเล็กซานเดอร์

ฉันจ้องใบหน้าสงบนิ่งจนน่าโมโหของอเล็กซานเดอร์ ความโกรธแค้นแผดเผาฉันราวกับไฟป่า หน้าอกฉันกระเพื่อมไหวตามลมหายใจที่ขาดห้วง มีดปลอมตกอยู่อย่างน่าสมเพชบนพรมระหว่างเรา เป็นสัญลักษณ์อันโหดร้ายของความสิ้นไร้หนทางโดยสิ้นเชิงของฉัน ไอ้สารเลวนั่นรู้มาตลอด เขาเปลี่ยนมีดจริงของฉันเป็นของประกอบฉาก ปล่อยให้ฉันยึด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ