บทที่ 46 บทที่.46คิดถึงมาก

ฮือออ~ฮึกกก

เสียงรองเท้าวิ่งออกมายังป้ายโดยสาร ปรากฏว่าเป็นริบบิ้นเธอไม่อาจกระทำในสิ่งที่ตัวเองตั้งเป้าหมายเอาไว้ได้ จึงขอตัวกลับบ้าน

 ภายในใจรวดร้าวดั่งกับเหล็กหลอมที่ถูกลนไฟ ร่างกายของเธอมิอาจเป็นของผู้อื่นได้เลย

บ้านกันต์

"สภาพมึงดูไม่ได้เลยนะเว้ย" ริวนั่งปลอบใจเพื่อนสนิทซึ่งยกกระดกดื่มเหล้าไม...