บทที่ 36 รับขวัญหลาน

ตอนที่ 36 รับขวัญหลาน

ผมยืนมองร่องรอยเศษซากเรือนหลังเล็กซึ่งเหลือเพียงเถ้าถ่านอย่างสมเพชเวทนา คนใช้ คนสวน ภายในบ้านกำลังช่วยกันเก็บกวาดทำความสะอาดพื้นที่โล่งตรงส่วนนี้เพื่อลบร่องรอยของเพลิงไหม้เมื่อหลายวันก่อน

“กันต์ มายืนทำอะไรตรงนี้มันมีแต่ฝุ่นทั้งนั้น” ท่อนแขนอบอุ่นสวมสอดดึงผมเข้าไปไว้ข้างกาย

...