บทที่ 37 ลูกคนใช้ตัวป่วน

ตอนที่ 37 ลูกคนใช้ตัวป่วน

“พี่กันต์!” เสียงเล็กๆ สดใสร่าเริงพร้อมกับร่างบางกระโดดพรวดลงมาจากต้นไม้ข้างเรือนหลังใหญ่จนผมสะดุ้ง

“กรณ์ มาได้ยังไง” ผมเงยหน้าแล้วหันหลังกลับไปทางหน้าประตูใหญ่ซึ่งรถยนต์ของคุณย่าเพิ่งจะแล่นเลี้ยวพ้นรั้วบ้านพรรณพนาออกไป

“กรณ์มากับคุณย่า” เจ้าของรอยยิ้มสวยเอียงคอกะพริบตาห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ