บทที่ 4 รักษาเกียรติ
ตอนที่ 4 รักษาเกียรติ
“โอ๊ย คุณพฤกษ์ผมเจ็บนะครับ” ด้วยเพราะแข้งขานั้นมันสั่นจนทำให้การทรงตัวของผมไม่ดีนัก ร่างเปลือยของตัวเองถลาเข้าไปหาแผ่นอกกว้างโดยมีท่อนแขนอีกข้างของสามีตวัดช้อนอุ้มผมลุกขึ้นจากเตียงนอน
“เจ็บขนาดนี้ ยังจะปากดีอีกเหรอ”
“ฉันแค่กำลังรักษาเกียรติของฉัน ถึงฉันจะไม่ชอบหน้าเธอเท่าไหร่นักแต่เห็นแก่...แก่...”
“เห็นแก่อะไรครับ” ผมใช้ปลายนิ้วกดคางของคนที่กำลังอุ้มผมเดินเข้ามาภายในห้องน้ำขนาดใหญ่ ใจจริงอยากใช้มารยาสบตากับอีกฝ่ายแต่ดูเหมือนคุณพฤกษ์จะรู้ทันจึงไม่ยอมหลงกลก้มหน้าลงมามองผม
“เห็นแก่ความพยายามที่เธอทำให้ฉัน....”
“ผมทำให้คุณมีความสุข อย่างนั้นเหรอครับ”
“เปล่า ฉันไม่ได้มีความสุข...เธอไม่ได้ทำให้ฉันมีความสุข” เจ้าของอ้อมแขนอุ้มผมมาวางลงข้างอ่างอาบน้ำใบใหญ่
“เมื่อครู่....คุณไม่มีความสุขหรือครับ”
“ไม่มี!”
“ไม่มีความสุข...แต่อย่างน้อยผมคิดว่าผมคงทำให้คุณรู้สึก...พอใจอยู่บ้างใช่มั้ยครับ” ผมคลายท่อนแขนออกจากการรั้งต้นคอของคนที่มีน้ำใจอุ้มผมลงมาแช่ตัวในอ่างน้ำอุ่น
“ฉันยอมรับว่าเธอทำให้ฉันพอใจในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง เธอทำให้ฉันได้คำตอบที่มันค้างคาอยู่ในใจตลอดมา...ว่าเพราะอะไรตระกูลกันต์กฤษณะ ถึงได้ชื่อว่าเป็นตระกูลใหญ่ที่ใครๆ ก็อยากได้เอามาเป็นเมียนัก แต่ฉันขอบอกเธอเอาไว้ก่อนนะว่า ความพอใจบนเตียงไม่ได้รวมถึงการยอมรับในเรื่องอื่นๆ”
อย่างน้อยคืนนี้ผมก็ได้พิสูจน์แล้วว่า สิ่งที่ผมร่ำเรียนและฝึกฝนมาตามหลักคำสอนเก่าแก่ประจำตระกูลนั้นมันได้ผล คืนนี้ผมสามารถเอาชนะร่างกาย ความต้องการตามสัญชาตญาณของสามีได้และผมเชื่อว่าคืนต่อๆ ไป ผมจะสามารถทลายกำแพงแห่งทิฐิของผู้ชายคนนี้ลงได้ในที่สุด
ผมลงไปนอนแช่น้ำอุ่นซึ่งมันทำให้ร่างกายอันปวดระบมนั้นทุเลาเบาบางลงได้มาก ความอ่อนเพลียเหนื่อยล้าจากกิจกรรมบนเตียง ทำให้ผมเผลอหลับไปภายในอ่างอาบน้ำนั่นเอง แต่น่าแปลกเหลือเกินที่เมื่อแสงแดดยามเช้าสองลอดผ่านช่องหน้าต่างและผ้าม่านสีขาวโปร่งนั้นเข้ามาภายในห้อง ผมกลับพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงนอนนุ่มโดยมีผ้าห่มอุ่นสบายคลุมกายไว้อย่างมิดชิด เสื้อผ้าที่สวมแม้จะไม่ได้เรียบร้อยนักแต่ก็ประจักษ์ให้ผมเห็นว่าสามีหน้าตาบึ้งตึงของผมไม่ได้โหดร้ายใจดำกับผมจนเกินไปนัก
“คุณกันต์ตื่นแล้วเหรอครับ คุณพฤกษ์...ฝากให้ผมบอกคุณกันต์ว่า คุณพฤกษ์มีธุระข้างนอกน่าจะกลับเข้ามาค่ำๆ ครับ” เด็กรับใช้หน้าตาสะอาดสะอ้านคนหนึ่งยืนอยู่ด้านข้างเตียงนอนเหมือนรอให้ผมขยับตัวตื่นอยู่นานแล้ว
“เธอ...”
“ผมชื่อสินครับ เป็นคนรับใช้ส่วนตัวของคุณพฤกษ์” น้ำเสียงกระชับกระเฉงแต่แฝงโทนเสียงตวัดส่วนปลายนิดๆ
ผมตวัดหางตาขึ้นไปมองใบหน้าหวานเรียบนิ่งของเด็กรับใช้นั้นนิดหน่อย ความรู้สึกสังหรณ์ประหลาดวิ่งผ่านเข้ามาแตะสัมผัสสัญชาตญาณวิญญาณเมียของผม
“สิน...คนรับใช้ส่วนตัวคุณพฤกษ์อย่างนั้นเหรอ” ผมขยับตัวลุกขึ้นนั่งตลบผ้าห่มออกจากตัวหย่อนปลายเท้าลงจากเตียงโดยมีคนรับใช้หนุ่มนั่งลงเพื่อสวมรองเท้าสลิปเปอร์ให้
“ครับ”
“...........” ผมปรายตามองเด็กรับใช้หนุ่มเดินไปหยุดอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ก่อนจะเลือกหยิบเสื้อคลุมออกมาแล้วเดินนำกลับมาสวมทับให้ผมอย่างรู้หน้าที่โดยที่ผมไม่ต้องเอ่ยปาก ชี้นิ้วบอกแม้แต่คำเดียว
“คุณกันต์จะให้ผมตั้งโต๊ะมื้อเช้าเลยมั้ยครับ หรือว่าจะให้ผมยกขึ้นมาให้บนห้อง”
กิริยาอ่อนน้อมราวกับคนถ่อมตัว แต่สายตาหยิ่งผยองไร้ความเคารพตามอย่างคนรับใช้ธรรมดาทั่วไป เห็นทีสิ่งที่คุณหญิงย่าของผมเคยกล่าวเตือนเอาไว้จะเป็นจริง นี่คือสิ่งที่ผมต้องเจอสินะ...ด่านเมียเก่าชั้นไพร่
“ไม่ต้องฉันจะลงไปกินมื้อเช้าข้างล่าง เธอช่วยเปลี่ยนผ้าปูเตียงใหม่ให้ฉันที เพราะเมื่อคืนนี้คุณพฤกษ์กับฉันทำมันสกปรกไปแล้ว”
