บทที่ 48 น้ำมา ผ้าหลุด

ตอนที่ 48 น้ำมา ผ้าหลุด

ผมเดินกลับเข้าป่ามาดูคนงานตัดไม้อยู่จนแดดอ่อนลงมากจวนค่ำ ในป่าลึกแบบนี้ช่วงใกล้ค่ำพอตะวันมันคล้อยลงต่ำกว่ายอดไม้ก็มืดเร็วกว่าพื้นราบ ผมนึกห่วงไปถึงไอ้เด็กซนคนตัวเล็กจึงร้องสั่งงานลูกน้องสามสี่คำแล้วเดินกลับมาที่รถแต่หันไปทางไหนก็ไม่เจอเจ้าเด็กแสบในระยะสายตาเลย

“นี่ เห็นคนเม...