บทที่ 43 ข้าคิดถึงเจ้ายิ่งนัก

กระท่อมบนเขา

“ข้างหน้านั่นก็ถึงแล้ว”

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าแน่ใจว่าจะไปคนเดียว”

“พ่ะย่ะค่ะ หลานจะไปพบนางจะรอจนกว่านางจะยอมยกโทษให้”

“ ฝนเริ่มลงเม็ดแล้วเจ้ารีบไปเถอะ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ทุกก้าวที่เข้าเดินเข้าใกล้กระท่อมไม้นั่นทำให้เขาใจเต้นแรง ทุกๆก้าวล้วนตื่นเต้นเมื่อรู้ว่าอีกเพียงไม่กี่ก้าว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ