บทที่ 45 ไม่มีผู้ใดใจร้ายไปกว่าเจ้า(NC)

ฟางเหยาคุกเข่าลงตรงหน้าเขาพร้อมกับองค์ชายที่ดึงนางเข้าไปกอดเอาไว้แน่น สองคนท่ามกลางสายฝนกระหน่ำ เขาดึงใบหน้านางขึ้นมามองพร้อมกับจุมพิตลงไป ฟางเหยาไม่ได้หลบหนีอีกแล้ว หมดเวลาที่จะตั้งแง่กันอีกแล้ว……

“แผลของท่าน หนักพอสมควรนะ”

“ใช่ หนักสุดก็คงเป็นฝ่ามือเจ้าที่ซัดเมื่อครู่”

ฟางเหยาหันไปมองหน้าเข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ