บทที่ 6 แต่งตัวให้มันเรียบร้อยหน่อย

พอได้ยินที่โตมรบอก สโรชาก็นั่งครุ่นคิดอย่างจริงจัง จับปล้ำหรอ แล้วจะทำยังไงดีนะถึงจะมีโอกาส สโรชาก็คิดในใจจนโตมรเดินกลับออกมา

“เดี๋ยวเจ้ไปเข้าห้องน้ำแปปนึงนะ ถ้าคุณริสาออกมาบอกให้เจ้ด้วยล่ะ” โตมรบอกออกไป แล้วเดินไปเข้าห้องน้ำอีกด้านหนึ่ง

“ถ้าเราปล้ำคุณรามีนไป แล้วเขาไม่รับผิดชอบเราล่ะ แบบนี้เราก็เสียตัวฟรีน่ะสิ” สโรชาคิดต่อในใจเมื่อโตมรเดินออกไปแล้ว

ด้านในห้องทำงานของรามีนก็คุยงานกันจนเสร็จ จนมาริสาเอ่ยบอกบางอย่างกับพี่ชายที่พึ่งแอบได้ยินพ่อแม่ของเธอคุยกันเมื่อวาน

“พี่รามคะ พี่รู้ใช่ไหมคะว่างานการกุศลที่จะถึงนี้ คุณพ่อคุณแม่เขานัดดูตัวพี่กับสาวๆอีกแล้วนะคะ”  มาริสาบอกออกไป เพราะพ่อแม่ของเธออยากจะให้พี่ชายของเธอแต่งงานแล้วมีทายาทไว้สืบสกุล แต่พี่ชายของเธอก็ไม่ยอมแต่งหรือคบกับใครจริงจังสักคน จนท่านต้องคอยแอบพาลูกสาวบรรดาเพื่อนๆของท่านมาให้ลูกชายดูตัว

“เฮ้อ ใครอีกล่ะทีนี้”  รามีนถามน้องสาวออกไปอย่างเบื่อหน่าย เพราะไม่อยากโดนพ่อแม่พูดกรอกหูทุกวัน เขาถึงย้ายมาอยู่บ้านของตัวเอง แต่ก็หนีเรื่องนี้ไม่พ้นอยู่ดี

“ไม่รู้อะค่ะ ริสาฟังไม่ทัน” มาริสาพูดไป แล้วทำหน้ายิ้มแห้งๆให้พี่ชาย

“ถ้าคุณรามไม่อยากถูกดูตัวบ่อยๆ ก็หาสาวมาแต่งงานด้วยสิครับ” ชานนเอ่ยเสริมออกไปอย่างแซวๆ       

“แกหุบปากเลยไอ้นน ฉันจะไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้นแหละ” รามีนพูดออกไป เพราะเขาไม่อยากผิดหวังเหมือนที่รวีทำไว้กับเขาอีกแล้ว ผู้หญิงก็เป็นเหมือนกันทุกคน  รักเงิน รักสบาย พอคนใหม่ดีกว่าก็พร้อมที่จะไป รามีนคิดในใจ

“แต่พี่อายุ32แล้วนะคะ ริสาว่าพี่ควรมีครอบครัวได้แล้วนะคะ”  มาริสาเอ่ยออกไป เพราะไม่อย่างนั้นคงเป็นเธอที่จะถูกพ่อกับแม่หาหนุ่มๆมาให้ ไม่ต่างจากพี่ชายแน่ๆ

“เราไม่ต้องมาพูดมากน่า ออกไปได้แล้วไปพี่จะกลับบ้านแล้ว” รามีนเอ่ยบอกออกไป แล้วทำท่าไล่น้องสาวของตัวเอง

“ไม่ต้องไล่หรอกค่ะ ริสาไปแน่วันนี้ริสาจะไปออกกำลังกายกับคุณเอยสักหน่อย”  มาริสาบอกออกไปก็เก็บเอกสารแล้วลุกขึ้น

“เรามีเพื่อนชื่อนี้ด้วยหรอริสา ทำไมพี่ไม่เคยได้ยิน”  รามีนเอ่ยออกไปตามประสาคนเป็นห่วงน้องสาว

“อ่อ คุณเอยก็คือคุณสโรชาเลขาคนใหม่ของพี่ไงคะ นี่ไม่รู้จักชื่อเล่นของคุณเอยหรอคะ” มาริสาถามพี่ชายออกไปอย่างแปลกใจ

“เออ ช่างเถอะ ออกไปได้แล้วไป”  รามีนเอ่ยบอกออกไป แล้วทำท่าไม่สนใจ แต่กลับคิดว่าสโรชากับมาริสาไปสนิทกันได้ยังไง

“ค่ะคุณพี่ชาย”  มาริสาตอบไป ก็เดินออกไปด้านนอก เพระเธอก็ไม่ได้แปลกใจที่พี่ชายของเธอไม่ได้สนใจสโรชา เพราะพี่ชายของเธอไม่เคยคิดที่จะมีอะไรกับพนักงานของบริษัทตัวเองอย่างแน่นอนแต่ถ้าสโรชาไม่ใช่พนักงานของที่นี่มันก็ไม่แน่เพราะสโรชาก็เล่นสวยซะขนาดนั้นมาริสาคิดในใจ

“ชานน นายเตรียมผู้หญิงให้ฉันรึยัง”  รามีนถามออกไป เมื่อน้องสาวออกไป

“เรียบร้อยครับ คืนนี้คุณรามได้มีความสุขทั้งคืนแน่นอนครับ”  ชานนเอ่ยบอกออกไป แล้วทำท่ากวนๆไปด้วย

“ดี แล้วสโรชาเป็นยังไงบ้าง เธอทำงานใช้ได้รึเปล่า” รามีนถามออกไป เพราะตั้งแต่เธอมารายงานตัว เขาก็ไม่ได้ให้เธอมาวุ่นวายอะไรกับเขา เพราะกลัวจะตบะแตกเอาซะก่อนกับชุดที่เธอใส่มาวันนี้

“ดีมากเลยครับคุณรามน้องเอยทำงานไวมากแล้วก็เข้าใจเร็วด้วยคนนี้ผ่านครับ” ชานนรายงานตามความจริงออกไป

“อืมก็ดี รู้สึกว่าแกจะสนิทกันเร็วนะชานน” รามีนพูดออกไปเมื่อเห็นชานนเรียกสโรชาคำก็น้องเอย สองคำก็น้องเอยจึงอดแขวะไม่ได้

“ฮ่าๆ ธรรมดาครับคุณราม เพราะผมไม่ได้เย็นชาแบบใครบางคนนี่ครับ” ชานนเอ่ยบอกออกไปอย่างแซวๆ

“งั้นนายเก็บของให้เสร็จ ไม่งั้นก็ไม่ต้องกลับ”  รามีนบอกออกไปก็เดินออกไปทันที  เมื่อถูกชานนเอ่ยแซวเขาจึงสั่งให้เก็บโต๊ะทำงานให้เขา

“โถ่ รกขนาดนี้จะเก็บเสร็จกี่โมงเนี่ย จะรีบไปฟาดหญิงล่ะสิคุณราม” ชานนแอบบ่นตามร่างของเจ้านายที่เดินออกไปอย่างเบาๆ ก่อนจะเริ่มเก็บเอกสารบนโต๊ะทำงานของรามีน

ด้านสโรชาที่รอให้รามีนเลิกงาน เธอก็นั่งกินไอศกรีมโคนที่ซื้อไว้อย่างเอร็ดอร่อย เพราะนี่คุณมาริสาก็ออกมาแล้วเดี๋ยวรามีนก็คงจะออกมาพร้อมกับชานน

“อืม อร่อยดีแฮะ” สโรชาพูดไปก็เอาลิ้นเลียไอศรีมอย่างชอบใจ โดยไม่รู้ว่ารามีนที่ออกจากห้องมากำลังมองเธออยู่

รามีนออกมาจากห้องเพื่อจะมาดูว่าสโรชากลับรึยัง แต่ก็มาเห็นเธอกำลังเลียไอศกรีมโคนอยู่ แถมท่าทางก็น่าคิดไปอีกทางจริงๆ เมื่อสโรชาแลบลิ้นเลียขึ้นลงแล้วเธอก็เอนตัวนั่งบนเก้าอี้แต่ดีหน่อยที่เธอดึงเกาะอกนั่นขึ้น จนมันปกปิดหน้าอกของเธอที่มันต่างจากเมื่อเช้าตอนที่เธอเข้าไปหาเขา

“อร่อยขนาดนั้นเลยรึไงสโรชา” รามีนเอ่ยออกไปจนสโรชาตกใจทำไอศกรีมตกลงพื้น

“ว้าย คุณรามีน” สโรชาพูดออกไปอย่างตกใจ จนไอศกรีมที่กินอยู่ตกลงพื้น

“ซุ่มซ่ามจริงๆ รีบเก็บซะ ฉันไม่ชอบมันสกปรก” รามีนเอ่ยออกไปแล้วส่ายหัวใส่สโรชา

“ค่ะคุณรามีน” สโรชาบอกไปก็เอาทิชชูบนโต๊ะทำงานของตัวเองมา แล้วก้มลงไปเก็บไอศกรีม แล้วใช้ทิชชู่เช็ดพื้นจนสะอาด

รามีนที่มองอยู่ก็อึ้งไปเมื่อสายตาเจ้ากรรมดันไปมองหน้าอกของเธออีกจนได้สโรชาก็น่านักคิดจะก้มก็ก้มไม่คิดบ้างรึไงว่าตัวเองจะโชว์อะไรต่อมิอะไรออกมาบ้าง รามีนแอบต่อว่าสโรชาในใจ

“ต่อไปอย่าทานอะไรในเวลาทำงาน ผมไม่ชอบ แล้วก็พรุ่งนี้หากคุณยังแต่งตัวแบบนี้มาทำงานอยู่ ผมจะไล่คุณออก” รามีนพูดออกไปเสียงเข้มพร้อมกับทำสีหน้าเย็นชา

“ค่ะคุณรามีน พรุ่งนี้เอยจะใส่ชุดที่เรียบร้อยที่สุดมาค่ะ”  สโรชาถามออกไปแล้วทำหน้าท้าทาย   รามีน

“ไม่ใช่แค่พรุ่งนี้ แต่ทุกวัน” รามีนเอ่ยออกไป แล้วเดินออกไปทันที เพราะไม่อยากจะเถียงกับเธอ เขาจะอดทนกับผู้หญิงคนนี้ได้นานแค่ไหนนะ รามีนคิดในใจขณะเดินลงไปด้านล่าง

“บ้าอำนาจ แบบนี้มันไม่ดีตรงไหนยะ เซ็กซี่จะตาย” สโรชาเอ่ยว่ารามีนออกไปแล้วทำหน้าบึ้งใส่ไปด้วย

“ตื๊ดๆ ตื๊ดๆ” เสียงโทรศัพท์ของชานนดังขึ้นจนสโรชาเดินเข้าไปดู

“นานา คงไม่ใช่ยัยนานาหรอกนะ”  สโรชามองหน้าจอโทรศัพท์แล้วเห็นว่าเป็นชื่อนานา เธอจึงแอบกดรับ

“คุณชานนจะให้นานาไปหาคุณรามที่ไหนคะ ตอนนี้คุณรามเลิกงานรึยังคะ” นานาถามออกไป เมื่อเห็นลูกน้องของรามีนรับสายแล้ว เพราะคืนนี้เธอจะได้ไปเล่นบทพิศสวาทกับรามีนแล้ว หลังจากที่รอคอยมานานจนวันนี้ชานนก็ติดต่อเธอมา พอสโรชารู้ว่าคือนานาคนเดียวกับที่ท้าแข่งกับเธอ จะได้ไปนอนกับรามีนคืนนี้ สโรชาจึงกดวางสายอย่างรวดเร็ว

“เธอไม่มีทางได้ไปหรอกยัยนานา”  สโรชาพูดจบก็แอบลบสายเรียกเข้า แล้วแอบกดเปลี่ยนเบอร์ของนานาให้เป็นเบอร์ของปัทมาเพื่อนสาวของเธอแทน จากนั้นก็กดเบอร์ของนานาในรายชื่อแบล๊คลิสบัญชีดำของชานนทันที เพราะกันไว้เผื่อยัยนานาโทรเข้ามาอีก แล้วสโรชาก็เอาโทรศัพท์ของชานนเอาวางไว้ที่เดิม แล้วรีบเก็บกระเป๋าเดินออกไปทันที เพื่อไปหาปัทมาที่ร้านอาหารข้างๆบริษัทโดยไม่ลืมที่จะโทรไปบอกมาริสาให้ไปเจอกันที่ร้านของปัทมา