บทที่ 7 พ่อเลี้ยงตะวัน
พอสโรชามาถึงที่ร้านอาหารของปัทมา ก็เดินไปหาเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ที่เค้าน์เตอร์เช็คเงินทันที
“ยัยปัท โทรศัพท์แกอยู่ไหน เอามายืมหน่อยสิ”สโรชาเอ่ยออกไปแล้วนั่งข้างๆเพื่อนสาว
“เอาไปทำไมอะ ของแกก็มีนี่ยัยเอย” ปัทมาถามออกไปอย่างสงสัย
“เออน่า แปปนึงเดี๋ยวเล่าให้ฟัง” สโรชาเอ่ยออกไปแล้วเอื้อมมือไปหยิบมือถือของปัทมาที่วางอยู่ทันที
“แกนี่มันจริงๆเลย” ปัทมาบอกออกไป ก็ยอมเพื่อนสาวแล้วรอดูว่าสโรชาจะทำอะไร
สโรชาพอหยิบมือถือมาได้ก็กดโทรหาชานนอีกครั้ง แล้วรอสายอย่างลุ้นๆ หวังว่าคงจะออกห้องทำงานคุณรามีนมาแล้วนะ สโรชาคิดในใจ
“สวัสดีครับคุณนานา ว่ายังไงครับ” ชานนเอ่ยพูดออกไปเมื่อนางแบบสาวที่เขาติดต่อไว้ให้กับ รามีนคืนนี้โทรมาหา
“อ่อคุณชานนคะ พอดีนานามีงานด่วนคืนนี้คงไปไม่ได้แล้วนานาต้องขอโทษด้วยนะคะ” สโรชาเอามือปิดจมูกแล้วดัดเสียงพูดออกไป
“อ่อครับ ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจ” ชานนบอกออกไป แล้วเกาหัวทันที นี่เขาจะไปหาได้จากที่ไหนเล่า นี่มันจะทุ่มหนึ่งอยู่แล้ว ป่านนี้เจ้านายเขาคงจะถึงที่บ้านแล้ว
“นานาต้องขอโทษจริงๆค่ะคุณชานน” สโรชาแกล้งพูดออกไป แล้วยิ้มสะใจ
“ครับ งั้นแค่นี้นะครับ สวัสดีครับ” ชานนบอกไปก็วางสายไปทันที แล้วก็รีบติดต่อหาเทย่าที่เป็นนางแบบสาวให้กับเจ้านายของเขาแทน
ส่วนสโรชาก็วางโทรศัพท์ลงแล้วยิ้มสะใจ ที่สามารถสกัดนานาได้
“แกทำอะไรยัยเอย เล่ามาเดี๋ยวนี้นะ” ปัทมาเอ่ยถามออกไปอย่างอยากรู้
“ก็เรื่องมันเป็นแบบนี้” สโรชาบอกไป ก็เล่าเรื่องวันนี้ทั้งวันให้เพื่อนฟังจนจบ
“แกนี่ใจกล้าจริงๆ นี่ถ้ายัยนานารู้เข้าเถอะ มันจะมาตบแก” ปัทมาเอ่ยออกไปอย่างขำๆ
“ไม่กลัวหรอก แต่สะใจเป็นบ้าเลยอะ”สโรชาเอ่ยออกไปแล้วหัวเราะ
“สะใจอะไรหรอเอยเล่าให้พี่ฟังบ้างสิ” ตะวันที่เข้ามาในร้านเอ่ยถามสโรชาออกไป
“พ่อเลี้ยง มาได้ไงเนี่ย” สโรชาเอ่ยอย่างตกใจ ที่เจอกับพ่อเลี้ยงตะวันพี่ชายของเธอเข้า ไหนบอกจะไม่เข้ามากรุงเทพฯไงแล้วมาโผล่นี่ได้ไง สโรชาคิดในใจอย่างสงสัย
“สวัสดีค่ะพี่ตะวัน ไม่เจอกันนานหล่อขึ้นเยอะเลยนะคะ คงจะอยากคุยกันสองคนเนอะ เดี๋ยวปัทไปรอตรงนั้นนะเอย” ปัทมาเอ่ยออกไปแล้วยิ้มแห้งๆ พร้อมกับเดินไปอยู่อีกมุมหนึ่งของเค้าน์เตอร์ เพราะตะวันเป็นพี่ชายของสโรชาที่เธอรู้จักตั้งแต่เป็นเพื่อนกับสโรชา
“ก็เอยมากรุงเทพฯซะนาน พี่ก็เลยตามมาดูว่าจะทำอะไรแผลงๆรึเปล่า” ตะวันเอ่ยบอกสโรชา เด็กสาวที่ใครๆคิดว่าพ่อของเขาอุปการะตั้งแต่เด็กๆแต่ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้ว
สโรชาคือลูกของพ่อเขากับสาวเมืองกรุง ที่พอคลอดสโรชาแล้วก็เอามาทิ้งไว้ให้พ่อของเขา แต่ตอนนั้นพ่อของเขามีแม่ของเขาและเขาอยู่จึงแอบปกปิดไว้ จนกระทั่งท่านเสียไปพร้อมกับแม่ของเขาเมื่อแปดปีก่อน ท่านเขียนพินัยกรรมพร้อมกับเล่าความจริงให้ทุกคน พร้อมกับให้ตรวจดีเอ็นเอของสโรชาเพื่อเป็นการยืนยัน เขาถึงรู้ว่าสโรชาคือน้องสาวคนละแม่ของเขา ด้วยความที่โตมาด้วยกันจึงทำให้เขารักและห่วงสโรชามากกว่าเดิม จากนั้นเขาก็คอยดูแลสโรชาในฐานะของพี่ชายแต่สโรชาก็เอาแต่เรียกเขาว่าพ่อเลี้ยงตามคนในไร่อย่างล้อเล่นจนติดปากแล้วก็ไม่ยอมให้เขาเปิดตัวว่าเป็นน้องสาวแถมยังไม่รับมรดกอะไรที่พ่อยกให้อีกด้วย จนเขาเหนื่อยใจกับน้องสาวคนนี้
“นานที่ไหนกันคะ แค่อาทิตย์เดียวเอง เอยขอทำงานกับเพื่อนสักพักแล้วจะกลับไปเองนะคะ” สโรชาเอ่ยบอกพี่ชายของตัวเองออกไปอย่างขอร้อง
“แล้วใครจะช่วยพี่ดูแลไร่ล่ะ ลีน่าก็ยังไม่กลับ” ตะวันเอ่ยบอกออกไป แล้วเอ่ยถึงภรรยาคนสวย ที่พาไลลาลูกสาวของเขาไปเยี่ยมพ่อแม่ของเธอที่เยอรมัน
“เอาน่าพ่อเลี้ยงตะวันซะอย่าง เดี๋ยวถ้าพี่ลีน่ากับไลลากลับมาเอยจะรีบกลับไปหาเลยค่ะ” สโรชาเอ่ยบอกออกไปแล้วบีบแก้มพี่ชายอย่างน่ารัก
“เรานี่นะเล่นเป็นเด็กๆไปได้ ถ้าเบื่อแล้วรีบกลับไร่ล่ะ แล้วพี่จะมาหาทุกๆอาทิตย์เข้าใจไหม” ตะวันเอ่ยบอกออกไป ก็ขยี้ผมของสโรชาอย่างรักใคร่
“โอ้ย อย่าทำแบบนี้สิคะ เอยหมดสวยกันพอดี อีกอย่างไม่ต้องขยันมาหาหรอกค่ะเอยโตแล้วนะคะ” สโรชาเอ่ยออกไปแล้วจับมือพี่ชายออกจากหัวของเธอ
“เอาเถอะ ยังไงโทรหาพี่ทุกวันนะเข้าใจไหมเดี๋ยวพี่จะไปหาเพื่อนสักหน่อย” ตะวันเอ่ยบอกออกไป แล้วหยิบแว่นตามาใส่อย่างสมาร์ท
“ค่ะคุณพ่อ เอยจะโทรหาเช้าโทรหาเย็นเลย” สโรชาเอ่ยอย่างประชดพี่ชายที่ทำตัวเหมือนพ่อของเธอไปทุกวัน
“ไปล่ะ พี่รักเรานะ” ตะวันเอ่ยบอก แล้วเข้าไปจูบหน้าผากสวยเป็นการบอกลาทุกครั้ง เพราะเขามักจะทำแบบนี้ทุกครั้งเมื่อจะเดินทางหรือไปที่ไหน
“รักพ่อเลี้ยงเหมือนกันค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ” สโรชาเอ่ยบอกออกไป แล้วยิ้มให้กับพี่ชาย ตั้งแต่คุณท่านและพ่อของเธอเสียไป ตะวันก็คอยให้ความรักและความอบอุ่นกับเธอแทนพ่อมาตลอดเพราะเหลือกันแค่สองคนพี่น้องเขาจึงทำทุกอย่างเพื่อเป็นการเติมเต็มสิ่งที่พ่อไม่เคยทำให้เธอ
จากนั้นพ่อเลี้ยงตะวันก็ออกไปจากร้านอาหารของปัทมา แล้วเปิดประตูร้านสวนกับ มาริสาที่เดินเข้ามาพอดีจนสโรชาที่มองตามตกใจเลยทีเดียวโชคดีนะที่พี่ชายเธอออกไปก่อนไม่งั้นความแตกแน่ๆ สโรคิดในใจ
“อ้าวคุณริสามาพอดีเลย พร้อมเชียวนะคะ” สโรชาเอ่ยแซวมาริสาที่ใส่ชุดออกกำลังกายอย่างเตรียมพร้อม
“ฮ่าๆ นิดหน่อยค่ะคุณเอย เราไปกันเลยไหมคะ เจ้ตั้มรออยู่ในรถแล้ว” มาริสาเอ่ยบอกออกไป เมื่อเดินมาหยุดหน้าเคาน์เตอร์
“ไปกันเลยก็ได้ค่ะคุณริสา เอยก็พร้อมแล้ว” สโรชาเอ่ยบอกออกไปเพราะกลัวพี่ชายจะกลับมา จึงต้องรีบชิ่งหนีกลับก่อนหวังว่าคงไม่ไปเจอเจ้ตั้มเข้าให้นะ สโรชาคิดในใจอย่างลุ้นๆ
“ปัทฉันกลับก่อนนะแก มีอะไรก็โทรหาฉันนะ” สโรชาเอ่ยบอกเพื่อนสาว แล้วทำสายตาอย่างรู้กัน
“โอเคค่ะคุณเอย” ปัทมาเอ่ยอย่างประชดออกไป แล้วยิ้มขำๆ กับสโรชาที่ลงทุนทำอะไรถึงขนาดนี้ เพราะต้องการจะลงจากคานแต่เพื่อนเธอก็ร้ายใช่ย่อยเล่นงานยัยนานาตั้งแต่วันแรกแบบนี้ งานนี้คงจะมีใครพังกันไปข้างหนึ่งแน่ๆ ปัทมาคิดในใจอย่างขำๆ
