บทที่ 9 รับงานแม่บ้าน
เช้าวันถัดมาสโรชาก็มาทำงานด้วยชุดเดรสแขนกุดสีชมพู ตามที่รามีนต้องการแต่ก็ไม่ทิ้งความแซ่บ เพราะเธอก็ใส่กระโปรงสั้นเหนือเข่ามาแทน และก็เอาเสื้อสูทสีชมพูมาทับเสื้อแขนกุดข้างในของตัวเอง
“ว้าว น้องเอยวันนี้มาเช้าเชียวนะครับ” ชานนเอ่ยแซวขณะเดินเข้ามาที่โต๊ะทำงานของตัวเอง แล้วเจอสโรชานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานก่อนแล้ว
“ก็กลัวคุณรามีนเขาจะว่าให้นี่คะเมื่อวานเจอเรื่องชุดไปไม่รู้วันนี้จะโดนอะไรอีก” สโรชาเอ่ยบอกออกไปแล้วลุกขึ้นเอาเอกสารไปให้กับชานนเพื่อเตรียมเอาไปให้รามีนในห้อง
“วันนี้เอยก็แต่งตัวเรียบร้อยดีออก คงไม่โดนแล้วล่ะครับ” ชานนเอ่ยบอก ก็มิวายเอ่ย แซวออกไปอย่างขำๆ
“หวังว่าคงเป็นอย่างนั้นนะคะ” สโรชาเอ่ยบอกออกไป
“อ่าวนั่น พูดถึงก็มาพอดี” ชานนเอ่ยบอกสโรชา แล้วลุกขึ้นไปยืนข้างๆสโรชา แล้วรอเจ้านายที่เดินเข้ามา
รามีนที่เดินออกมาจากลิฟต์ก็เดินตรงมาที่ห้องทำงานของตัวเอง แล้วเห็นชานนกับสโรชายืนอยู่ด้วยกันก่อนจะสำรวจมองการแต่งตัวของสโรชาที่ใส่เสื้อสูทสีชมพูมาอย่างเรียบร้อย แต่กระโปรงของเธอก็สั้นไปนิดในสายตาของเขา
“เป็นไงครับคุณราม เมื่อคืนถูกใจใช่ไหมครับ” พอรามีนเดินมาถึงชานนก็เอ่ยแซวเจ้านายของตัวเองออกไป
“อืม” รามีนเอ่ยตอบออกไปหน้านิ่ง แล้วใช้สายตาแลไปมองสโรชา
“ชานนเดี๋ยวเอากาแฟไปให้ผมด้วย” รามีนพูดกับชานนทั้งที่สายตายังแลมองสโรชาอยู่ ก่อนจะละสายตาแล้วเดินเข้าห้องไปทันที เพราะไม่อยากจะพูดคุยอะไรกับสโรชายิ่งเมื่อคืนเขาครางชื่อเธอออกมาตอนมีเซ็กส์กับเทย่า เขาก็ยังนึกถึงเธอ เขาจะต้องอยู่ห่างจาก สโรชามากกว่านี้
สโรชาก็มองตามร่างของรามีน แล้วหันมาถามชานนกับเรื่องที่เขาแซวรามีนเมื่อกี้ เพราะเธอสกัดยัยนานาไปแล้ว แล้วใครไปสนุกกับเขาอีก
“เมื่อคืนคุณรามีนเขาไปสนุกกับสาวๆมาหรอคะพี่นน”สโรชาถามออกไปอย่างอยากรู้
“ใช่ เมื่อคืนถ้าพี่ติดต่อคุณเทย่าไม่ได้ พี่ต้องโดนคุณรามโวยแน่เพราะคนที่พี่ไปติดต่อไว้ดันมาติดงาน” ชานนเอ่ยบอกออกไปอย่างไม่คิดอะไร
“อ่อๆ พยายามดีนะคะ ขนาดอีกคนไม่ว่างก็หาอีกคนให้พี่นนนี่ก็เป็นลูกน้องที่ดีจริงๆเลยนะคะ” สโรชาพูดออกไปแล้วแอบแขวะชานนไป
“นี่เราชมพี่หรือว่าพี่เนี่ย ฮ่าๆ” ชานนเอ่ยบอกออกไป แล้วก็นั่งจัดเตรียมเอกสารที่ต้องเอาให้รามีนเซ็น
“เอยช่วยชงกาแฟให้คุณรามีนแทนพี่ที จำได้ใช่ไหมว่าใส่อะไร” ชานนเอ่ยบอกออกไป ขณะจัดเรียงเอกสารอยู่ เพราะเมื่อวานเขาสอนงานกับสโรชาเกือบจะหมดแล้ว
“จำได้ค่ะ” สโรชาเอ่ยบอกออกไป แล้วเดินเข้าไปชงกาแฟให้กับรามีนในห้องครัวที่อยู่ข้างๆโต๊ะของเธอ
“อยากมากเลยรึไง ทีฉันอ่อยทำไมคุณไม่สนห๊ะ” สโรชาพูดไปก็ใส่น้ำตาลลงในถ้วยกาแฟหลายช้อนอย่างลืมตัว
“คนบ้า ไอ้หื่น ไอ้เย็นชา ไอ้หน้านิ่ง” สโรชาพูดไปก็ตักเกลือใส่ลงไปด้วย
“ว้าย ลืมจนได้” สโรชาพูดออกไป เมื่อคิดได้ว่าชงกาแฟผิดจึงรีบทำใหม่แล้วก็เอากาแฟไปให้กับรามีนในห้องทำงาน
“นี่กาแฟค่ะคุณรามีน” พอเข้ามาถึงในห้อง สโรชาก็เอากาแฟวางลงบนโต๊ะทำงานของรามีน แล้วมองดูรามีนที่ไม่พูดอะไรกับเธอเลยสักคำ
“อยากจะทานอะไรไหมคะ เอยจะได้หามาให้” สโรชาเอ่ยถามออกไปเมื่อเขาไม่พูดกับเธอ เธอก็พูดกับเขาเองก็ได้
“ผมดูหิวมากเลยรึไง” รามีนพูดออกไป แล้วจ้องมองหน้าของสโรชา
“อ่อ เปล่าค่ะ” สโรชาพูดออกไป ก็เดินออกไปทันที จนรามีนอึ้งที่สโรชากล้าสะบัดตัวหนีออกไป ทั้งๆที่เขากำลังคุยกับเธออยู่ รามีนพยายามสงบอารมณ์ไม่ให้ตัวเองโมโห จากนั้นก็กลับมาอ่านเอกสารต่อ จนกระทั่งชานนเข้ามาในห้องทำงานพร้อมกับเอกสารกองโต
“ชานน วันนี้นอกจากเซ็นเอกสารพวกนี้แล้วฉันไม่มีอะไรต่อแล้วใช่ไหม” รามีนเอ่ยถามออกไป
“ครับคุณราม คุณรามมีอะไรไหมครับ” ชานนเอ่ยถามออกไป เมื่อเห็นรามีนเอ่ยถามตารางงานจากเขา
“นายช่วยหาแม่บ้านไปแทนป้าแววสักสองสามวันนะ พอดีป้าแววเขาขอลากลับต่างจังหวัด เริ่มเย็นนี้เลยละกัน” รามีนเอ่ยบอกออกไป เพราะเขาต้องมีแม่บ้านคอยดูแลเรื่องเสื้อผ้าและอาหารเช้าให้กับเขาทุกๆวัน
“ได้ครับคุณราม เดี๋ยวเย็นนี้ผมจะหาแม่บ้านให้นะครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” ชานนเอ่ยบอกออกไปแล้วเดินออกจากห้องไป
จากนั้นรามีนก็จัดการเซ็นเอกสารต่อ แต่ก็ต้องสะดุดเมื่อมองไปที่แก้วกาแฟของสโรชา
“เมื่อไหร่เธอจะออกไปจากหัวของฉันสักทีสโรชา” รามีนพูดไป ก็ขยี้ผมของตัวเองอย่างรำคาญ ต่อไปเขาต้องอยู่ให้ห่างยัยนี่ซะแล้วไม่งั้นเขาได้วุ่นวายแน่ รามีนคิดในใจก่อนจะกดโทรศัพท์หาเพื่อนสนิทของเขา
“ฮัลโหล ไอ้คุณชายเย็นชา วันนี้มีอะไรถึงโทรหาฉันได้วะ” พีรพลเจ้าของคลับและโรงแรมชื่อดังเอ่ยถามเพื่อนหนุ่มออกไปอย่างแซวๆ
“เย็นนี้ฉันจะไปคลับแกบอกไอ้ชาร์ลด้วย” รามีนพูดออกไปเพราะเขาอยากจะไประบายอารมณ์ดื่มให้เมาจนลืมเรื่องบ้าๆนี่
“เออๆ เดี๋ยวฉันบอกมันให้ เย็นนี้เจอกันไอ้เพื่อนยาก” พีรพลเอ่ยบอกออกไป
“เออ เย็นนี้เจอกัน” รามีนบอกออกไป ก็กดวางสายไป
“น้องเอยครับ พอจะรู้จักแม่บ้านที่ไหนบ้างไหม พอดีคุณรามเขาจะจ้างสักสองสามวันน่ะ” ชานนเอ่ยถามสโรชา เพราะเขาลองหาดูแล้วแต่ก็ไม่มีใครว่าง
“แม่บ้านหรอคะ ไม่รู้จักหรอกค่ะ ถ้าหาไม่ได้เดี๋ยวเอยไปทำแทนก็ได้นะคะ” สโรชาเอ่ยบอกออกไปเพราะเธออยากจะไปเห็นบ้านของรามีนเต็มแก่
“จริงนะ น้องเอยทำได้แน่นะครับงานแม่บ้านมันหนักนะ” ชานนเอ่ยถามย้ำ
“ได้สิคะ เห็นแบบนี้เอยก็ทำงานบ้านเป็นทุกอย่างนะคะ” สโรชาเอ่ยบอกออกไป
“โอเค งั้นเริ่มเย็นนี้เลย น้องเอยทำตามตารางนี้นะพี่จัดไว้แล้ว” ชานนเอ่ยออกไปอย่างโล่งใจ เมื่อสโรชาเอ่ยว่าจะไปเป็นแม่บ้านให้ พร้อมกับเอากระดาษและกุญแจบ้านส่งให้กับสโรชา
“ค่ะ เดี๋ยวเอยจัดการเองค่ะ” สโรชาเอ่ยบอกออกไปแล้วยิ้มๆ
