บทที่ 59 ขอไถ่ตัวคืน

สายลมพัดโชยในยามเช้าในฤดูหนาว พาให้หัวใจของเธอนั้นอ่อนแอลง เธอยืนกอดช่อดอกไม้อยู่หน้าหลุมศพแม่ของเธอ

ผ่านมาหกเดือนแล้วที่เธอกลับมาอยู่ในคฤหาสน์ของเขาอีกครั้ง เขาแทบไม่พาเธอออกไปไหนเลย และขังเธอไว้ในแต่คฤหาสน์นั้น จนเธอรู้สึกเศร้าและสภาพจิตใจของเธอก็เริ่มแย่ลงกว่าเดิม

ถ้าวันนี้ไม่ใช่วันครบรอบวันตาย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ