บทที่ 12 EP 2/7 เจ้าของสายลม

“ปะ...เปล่า แค่...ได้จูบแรกฉันไปเท่านั้นเอง” ตอบเสียงสั่นพลางยกมือปาดน้ำตา

“กวาง!” เขาคำรามก้อง แม่กวางน้อยช่างเอ่ยวาจาเร่งเร้าโทสะได้ดีแท้ หล่อนไม่รู้หรืออย่างไรว่าเขากำลังโกรธหล่อนด้วยเรื่องใดอยู่

“แล้วคุณยักษ์มาโกรธฉันทำไมเนี่ย พี่น้องก็ไม่ใช่ คนรักก็ไม่มีวันเป็น แล้วที่มาทำเป็นโกรธนี่หาเหตุผลได้หรือยัง” เธอจ้องหน้าเขานิ่งๆ อย่างต้องการคำตอบ ตอนที่บิดามารดาเสียไปจนเธอต้องมาอยู่ที่นี่ตามที่ป้าเจรียงสั่ง มารับใช้คนบ้านนี้อยู่หลายปี และแน่นอนว่าหลายต่อหลายครั้งที่มันเกิดเหตุการณ์ทำนองนี้ ดีที่เธอขอป้าเจรียงออกไปอยู่หอพักข้างนอก ไม่เช่นนั้นป่านนี้คงได้กลายเป็นนางบำเรอของลูกชายเจ้าของบ้านไปแล้ว แต่กระนั้น ทุกครั้งที่มาเยี่ยมป้าเจรียงแล้วเจอกับเขา โอกาสก็มักเข้าข้างให้เขารังแกเธออยู่เรื่อย

กุมภัณฑ์ไม่อาจตอบคำถามที่สมันน้อยหน้างามเอื้อนเอ่ย หล่อนยังนิ่งเฉยแม้ว่าเขาไม่แยแสต่อคำถาม หล่อนคงรู้กระมังว่าเขาตอบมันไม่ได้

“พรุ่งนี้แต่งตัวดีๆ แล้วเข้าไปหาฉันที่บริษัท ฉันจะหางานให้เธอทำเอง ไม่ต้องออกไปตะลอนๆ หางานจนเจอเจ้านายบ้ากามพวกนั้นอีก เข้าใจหรือเปล่า” เขาสั่งเสียงอ่อนลง

“แน่ใจเหรอว่าจะไม่เจอ” เธอแดกดันในเรื่องที่มันเป็นไปไม่ได้ อย่างไรเสียเจ้านายที่ชื่อยักษ์คงไม่ปล่อยให้เธอทำงานอย่างปกติสุขแน่ๆ

“ก็แล้วแต่เธอเถอะ คิดดูเองแล้วกันว่าจะยอมให้เจ้านายอย่างฉันลวนลาม หรือว่าจะยอมให้เจ้านายหื่นกามพวกนั้น เธอรู้ดีว่าหัวใจเธอมันตอบว่ายังไง” เขาเอ่ยอย่างเป็นต่อ

“คุณยักษ์! พูดอย่างกับว่าฉันแอบหลงใหลได้ปลื้มคุณนะ ไม่หลงตัวเองมากไปหน่อยเหรอ!”

“ไม่เลย หรือว่ามันไม่จริง” เขายอกย้อน ค่อนข้างแน่ใจว่ากวางน้อยคงมีใจให้เขาบ้าง ไม่อย่างนั้นเรื่องที่เขาลวนลามหล่อนบ่อยๆ คงถึงหูป้าเจรียงกับมารดาเขานานแล้ว

“...ฉัน ฉันไม่พูดเรื่องนี้กับคุณแล้ว” 

หญิงสาวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม ความเงียบงันเข้าคลี่คลุมบรรยากาศ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสองที่ดังเข้าออกสอดประสานกัน

“คุณจะให้ฉันทำงานอะไร ฉันไม่ชอบพูดมาก คงเป็นเลขาไม่ได้หรอก” 

เธอรีบออกตัว ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอต้องคอยย้ำกับเจ้านายเสมอว่าเรียนจบบัญชี แต่เจ้านายหื่นกามพวกนั้น กลับคะยั้นคะยอให้เธอไปเป็นเลขาส่วนตัวอยู่เรื่อย หวังว่ากุมภัณฑ์คงไม่ทำเช่นนั้น

“เธอจบบัญชีนี่ ฉันว่าก็โอเคนะ แล้วทำอาหารเป็นหรือเปล่า”

คราวนี้สิมันตราจ้องหน้าว่าที่เจ้านายเขม็ง

“มันเกี่ยวอะไรเนี่ย” 

“เกี่ยวสิกวาง เพราะฉันต้องการจ้างเธอมาเป็นแม่บ้านส่วนตัว นักบัญชีส่วนตัว อ้อ...เลขาส่วนตัวด้วย เอาง่ายๆ ว่าข้อหนึ่ง เธอต้องรายงานเสมอว่าเงินที่ฉันจ่ายให้สาวๆ ของฉัน มันมีอะไรที่พวกหล่อนใช้จ่ายเกินงบหรือเปล่า ถ้ามี ฉันจะได้ตัดหล่อนคนนั้นออกจากวงโคจรก่อนที่ฉันจะหมดตัว ข้อสอง เธอต้องคอยปรามฉันเวลาที่ฉันดื่มเหล้าในวันที่พรุ่งนี้จะมีประชุมสำคัญ ซึ่งข้อนี้สำคัญมาก ข้อสาม วันไหนที่ฉันนอนที่คอนโดฯ เธอต้องซักเสื้อผ้า ทำกับข้าว และปลุกฉันให้ลุกไปทำงานด้วย โอเคหรือเปล่า”

“ไม่มีทาง ฉันไม่ได้โง่นะ ทำงานอย่างกับทาส ตัวติดกันแทบยี่สิบสี่ชั่วโมง มันจะได้สักกี่หมื่นกันยะ”

“แสนหนึ่ง! ฉันให้เธอเดือนละแสน ตกลงไหม”

“โธ่! กะอีแค่เดือนละแสนเอง... แสนหนึ่ง! กรี๊ด!” สิมันตราปิดปากร้องกรี๊ดๆๆ อาการงกเงินกำเริบจนไม่ทันระวังตัว เผลอพยักหน้ารับปากเจ้านายใจบุญแต่หื่นกามจนได้

กุมภัณฑ์ยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ในที่สุดเขาก็ฉุดนางกวางไปไว้ในเมืองยักษ์ได้โดยละม่อม อย่าหวังว่าพรานมือฉมังหน้าไหนจะไล่ต้อนหล่อนไปจากเขาได้ ไม่มีวันเสียหรอก

...........