บทที่ 23 EP 5/1 แม่ผัวตัวแสบ

...........

[5]

แม่ผัวตัวแสบ

...........

รถยนต์คันงามมุ่งหน้าสู่สำนักงานเขต ที่ครั้งหนึ่งละอองดาวกับวาโยเคยมาจดทะเบียนสมรส ระหว่างที่รถยังเคลื่อนตัวไปตามถนนที่คับคั่งด้วยยวดยานพาหนะ สองสามีภรรยาไม่ได้เอ่ยวาจาแต่อย่างใด ได้แต่ปล่อยให้ความเงียบงันผูกขาดการสนทนา ทว่ายี่สิบนาทีถัดมา ละอองดาวก็ทนไม่ไหว เอ่ยถามถึงสิ่งที่อยากรู้เพื่อความแน่ใจ

“คุณโย...ได้เปิดกล่องของขวัญดูหรือเปล่าคะ” 

น้ำเสียงแหบพร่าเพราะประหม่าของละอองดาวทำให้วาโยละสายตาจากถนนเบื้องหน้ามามองหล่อนชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับไป

“เปิดแล้ว” เขาตอบให้จบๆ ด้วยต้องการตัดปัญหา ไม่ว่าอะไรจะอยู่ในนั้น ก็ไม่อาจทำให้เขาเลิกล้มความตั้งใจได้หรอก

“แล้ว...คิดยังไงคะ ชอบหรือเปล่า” ริมฝีปากงามคลี่ยิ้มอย่างมีความหวัง ใจชื้นขึ้นมาหน่อยที่อย่างน้อยเขาก็รู้แล้วว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ บางทีเขาอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ เธอยอมรับเลยละว่าพอแม่สามีเอ่ยให้คิด เธอก็เริ่มคิดจริงๆ มันสองจิตสองใจ ทั้งอยากหย่าและไม่อยากหย่า

วาโยถอนหายใจแรงๆ อย่างอึดอัด หล่อนจะถามหาสวรรค์วิมานอะไร

“ฟังนะละอองดาว ไม่ว่าเธอจะเอาอะไรใส่ลงไปในนั้น มันก็ไม่ทำให้ฉันเปลี่ยนใจได้ ยังไงวันนี้ฉันก็จะหย่า และฉันก็จะเอาใบหย่าไปให้คนรักของฉันทันที”

เสมือนประกาศิตจากเจ้านายผู้สูงศักดิ์ ซึ่งไพร่สามัญเช่นละอองดาวไม่อาจทักท้วงได้ หัวใจแห้งเหี่ยวพลันบวมเป่งขึ้นมา เพราะความเจ็บอัดแน่นจวนจะปริแตก รอยเสน่หาที่เคยมีถูกย่ำยีให้ป่นปี้ด้วยวาจาสามีที่รัก

“ค่ะ หย่า...ก็หย่า” ตอบออกไปแล้วหัวใจเหมือนหยุดเต้น สองฝ่ามือวางทาบบนหน้าท้องอย่างหวงแหน ก่อนจะรีบตักตวงอากาศเข้าปอดเพื่อผ่อนคลายความอึดอัดข้างในอก

“ก็ดี พูดง่ายๆ อย่างนี้ก็ดีแล้ว เธอจะฝืนให้มันได้อะไรขึ้นมา ในเมื่อยังไงซะ ไม่วันนี้พรุ่งนี้ เราก็ต้องหย่ากันอยู่ดี”

“แต่มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้ อย่างน้อยคุณก็น่าจะเห็นแก่...” เธอยั้งคำพูดได้ทันก่อนจะเอ่ยบางอย่างออกไป ในเมื่อ ‘ลูก’ ไม่มีความหมายใดๆ ต่อเขา ฉะนั้น นับจากวินาทีข้างหน้า คำว่า ‘เรา’ ก็คงไม่จำเป็น

รถยนต์คันงามแล่นฝ่าการจราจรมาจนถึงสำนักงานเขต วาโยจอดรถนิ่งสนิทแล้วรีบลงจากรถอย่างไว ขณะที่ละอองดาวพยุงสังขารที่ไม่ค่อยเอื้ออำนวย ลงจากรถด้วยความทุลักทุเล

“เธอเป็นอะไรมากหรือเปล่า” ถามเพราะเห็นท่าทางไม่ค่อยสู้ดีของภรรยา ฉับพลันหัวใจแข็งแกร่งก็ไหวยวบเพียงเพราะสบตากับละอองดาว หล่อนเป็นอะไรไปนะ เจ็บไข้ยังไม่หายดีใช่ไหม

“ปะ...เปล่า เปล่านี่คะ ดาวแค่เวียนหัวนิดหน่อย”

เธอปฏิเสธความห่วงใยที่เขาส่งมา ไม่มีประโยชน์ที่จะรับไว้ในเมื่อเป็นเพียงความห่วงใยตามมารยาท ไม่ใช่ห่วงใยดังเช่นคนรักพึงรู้สึกต่อกัน

วาโยแสดงน้ำใจด้วยการพยุงร่างอ่อนแรงขึ้นไปบนอาคารสำนักงาน เส้นขนบนร่างของละอองดาวลุกชูชัน เพียงเพราะแลเห็นป้ายหน้าห้องของนายทะเบียน 

พวกเธอเดินเข้าไปในห้องที่เปิดแอร์เย็นเฉียบ สมองเธอขาวโพลน โสตประสาทไม่ได้ยินเสียงใดๆ นอกจากเสียงสามีที่รักเอ่ยแจ้งความประสงค์กับเจ้าหน้าที่ แว่วเสียงอีกฝ่ายถามกลับมาว่าแน่ใจหรือไม่ว่าจะจดทะเบียนหย่า และเมื่อสามีบอกว่า...แน่ใจ หยาดน้ำตาของภรรยาก็ร่วงกราวลงบนฝ่ามือที่ประสานไว้บนตัก 

“พยานล่ะครับ” เจ้าหน้าที่ถาม

“เอ่อ...รบกวนได้ไหมครับ เรารีบมาก จนบอกใครไม่ทัน ผมยินดีจ่ายค่าเสียเวลา”

“มันไม่ใช่แบบนั้นนะครับคุณ เราก็มีระเบียบของเรา”

“ขอโทษด้วยนะคะ แต่หนูขอรบกวนจริงๆ เรารีบมากจนไม่ได้บอกใคร”

เจ้าหน้าถอนหายใจอย่างระอา ก่อนจะลุกออกจากห้องไปชั่วครู่ และกลับเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับชายหญิงมีอายุคู่หนึ่งที่มาทำธุระที่สำนักงานเขตพอดี

“ถ้าอยากจ่ายค่าเสียเวลา ก็จ่ายให้สองคนนี้แล้วกัน พวกเขายินดี”

“ขอบคุณนะคะ” ละอองดาวยกมือไหว้เจ้าหน้าที่ ก่อนจะหันไปไหว้ลุงกับป้าที่ดูจากการแต่งกาย คงเป็นชาวบ้านหาเช้ากินค่ำที่เห็นเงินมีค่ามากกว่าสิ่งใด

“เอาละ เรามาเริ่มกันที่สัญญาข้อตกลงการหย่า”

“เราตกลงหย่าด้วยดี เราไม่มีลูก และเธอไม่ต้องการอะไรใดๆ จากผม”

“อย่างนั้นเหรอครับ” เจ้าหน้าที่ถามละอองดาวเพื่อความแน่ใจ

“ค่ะ”

เจ้าหน้าที่กรอกแบบฟอร์มสัญญาข้อตกลงการหย่า ก่อนจะให้ทั้งสองเซ็น เมื่อเสร็จก็ถึงเวลาของการลงนามในทะเบียนหย่า ละอองดาวเริ่มอาการไม่ค่อยดี น้ำลายในปากรสชาติแปร่งปร่ามากขึ้นทุกขณะ

“เอ่อ...แน่ใจไหมครับว่าจะจดทะเบียนหย่าจริงๆ ผมว่าคุณภรรยาดูอาการไม่ค่อยดีเลย” เจ้าหน้าที่วัยใกล้เกษียณท้วงถามคนเป็นสามี ขณะเดียวกันเอกสารสองแผ่นก็ถูกยื่นมาตรงหน้าทั้งสอง พร้อมๆ กับปากกา

วาโยไม่มีคำตอบให้คำถามนั้น มีเพียงเสียงลากเส้นเป็นลายเซ็นคุ้นตา ปรากฏที่ส่วนท้ายของหน้ากระดาษ เขาลงชื่อบนใบหย่าอย่างว่องไว แม้ว่าลึกๆ แล้วจะวูบโหวงในอกกับการกระทำของตัวเองก็ตาม

“ฉะ...ฉะ...ฉัน...” ละอองดาวส่ายหน้าช้าๆ เสียงสั่นขาดห้วงหลุดลอดจากริมฝีปากที่เคลือบสีชาดดิบดี

วาโยจ้องใบหน้าที่กลบไว้ด้วยเครื่องสำอาง อย่างไม่อยากจะเชื่อว่ามาถึงขนาดนี้ เจ้าหล่อนยังจะอิดออด แค่เซ็นชื่อลงไปแกรกเดียว เขาก็จะได้นำใบหย่าไปให้สตรีที่เขารักแล้ว

“อะไรอีกล่ะ อย่าบอกนะว่าเธอจะไม่เซ็น!” เขาคุกคามภรรยาด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างกระด้าง เจ้าหน้าสูงวัยจำต้องกระแอมเพื่อเตือนสติคนเป็นสามี

“ใช่! ดาวไม่หย่าแล้ว ดาว...ดาวอยากเข้าห้องน้ำ!” บอกเขาอย่างรีนร้อน อาการคลื่นเหียนพุ่งโจมตีเธออีกแล้ว

“ไม่ได้! เซ็นเดี๋ยวนี้นะ!”