บทที่ 28 EP 5/6 แม่ผัวตัวแสบ

ความเงียบของห้องพักผู้ป่วยถูกรบกวนอีกครั้งด้วยเสียงของนางวิภา แม่สามีที่ไม่เคยชอบหน้าลูกสะใภ้ มาเยี่ยมเจ้าหล่อนอีกครั้งหลังจากกลับไปไม่กี่ชั่วโมง คราวนี้นางมีกับข้าวใส่ปิ่นโตมาด้วย

“สามีไม่อยู่กลืนข้าวไม่ลงหรือยะแม่ดาว” 

แม่สามีค่อนแคะตามนิสัย ปกตินางจะจีบปากจีบคอประชดประชันจนสะใจ ถ้าวันไหนไม่ได้ปะทะฝีปากกับลูกสะใภ้ ชีวิตก็เหมือนขาดอะไรไป มันจะหงุดหงิดกินไม่ได้นอนไม่หลับทีเดียวเชียว

“คุณแม่...มาทำไมอีกคะ” ละอองดาวเอ่ยถามอย่างงงๆ นางวิภากลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกลับมาหาเธออีกครั้ง

จังหวะนั้น พยาบาลเฝ้าไข้ก็แจ้งละอองดาวว่าจะกลับมาอีกทีเมื่อเธอจะเข้านอน เจ้าหล่อนสั่งว่าให้เธอกินยาหลังอาหารด้วย

“ขอบคุณนะคะคุณพยาบาล” แม่สามีขอบอกขอบใจพยาบาลเฝ้าไข้ที่คอยดูแลลูกสะใภ้มาครึ่งค่อนวัน

“ยินดีค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” พยาบาลสาวร่างอวบเดินออกประตูไป 

นางวิภาวางกระเป๋ายี่ห้อหรูลงบนโซฟา ก่อนจะนำปิ่นโตอาหารไปจัดลงจานอย่างคล่องแคล่ว ไม่มีหลงเหลือมาดคุณนายสักนิด พริบตาเดียวอาหารสามสี่อย่างก็มาวางแทนที่อาหารของโรงพยาบาลที่ละอองดาวเอาแต่นั่งจ้องมัน มิหนำซ้ำนางยังถือวิสาสะปีนขึ้นไปนั่งบนเตียงคนไข้ตรงข้ามกับคนป่วย 

ละอองดาวรีบขยับท่อนขาเบี่ยงไปโดยเร็วก่อนที่แม่สามีจะนั่งทับ

“ฉันไม่นั่งทับขาหล่อนหรอกย่ะ ตาฉันยังดีอยู่ เลี้ยงหลานสิบคนยังไหว” นางรีบออกตัว

“โธ่...คุณแม่ก็ ดาวแค่กลัวคุณแม่นั่งไม่สบาย แล้วนี่...คุณแม่จะกินข้าวกับดาวเหรอคะ” เธอถามเมื่อเห็นจานข้าวอีกใบในสำรับ

“เอ้า! ฉันเป็นคนเอามาฉันก็จะกินน่ะสิ หล่อนอย่าถามมาก ฉันอุตส่าห์หิ้วขึ้นแท็กซี่มาให้นะเนี่ย”

ความเอื้ออาทรของแม่สามีทำเอาละอองดาวตื้นตันจนน้ำตาคลอ สามปีที่ผ่านมาเธอไม่ค่อยได้ร่วมโต๊ะกับนางวิภา เธอจะกินข้าวเพียงลำพังที่เรือนไม้หอม ซึ่งเด็กรับใช้จะยกมาให้ทุกมื้อ แต่นาทีนี้แม่สามีกลับนำอาหารมาให้พร้อมกับยืนยันว่าจะกินข้าวกับเธอ น่าปลื้มใจแทนลูกในท้องจริงๆ เธอขอเหมาเอาว่าสิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นนี้เป็นผลพวงของชีวิตน้อยๆ ที่กำลังจะเกิดมา อย่างน้อยคนเป็นย่าก็ยังเอ็นดูยัยหนูหรือตาหนูของเธอ แม้ว่าพ่อของแกจะไม่รักใคร่ไยดีก็ตาม

“กินสิยะ มาทำหน้าละห้อยอยู่ได้ ฉันไม่เจริญอาหารพอดี”

นางวิภานั่งพับเพียบบนเตียงแคบๆ ช่างน่าเอ็นดูในความรู้สึกของละอองดาว เธอรู้ว่าแม่สามีทำเช่นนี้เพราะรู้ว่าลูกชายจะไม่อยู่ดูแลลูกสะใภ้ นางพยายามหาสิ่งมาทดแทนความน้อยอกน้อยใจของเธอนั่นเอง

“ค่ะๆ คุณแม่ก็...กินเยอะๆ นะคะ” ละอองดาวกะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ละอองน้ำตา ก่อนจะเริ่มรับประทานอาหารมื้อที่อร่อยที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้

“แกงอะไรคะคุณแม่ อร่อยดี” 

“บ้านนอกจริงๆ หล่อนนี่ แกงหัวปลีไม่รู้จักหรือยะ คนท้องคนไส้กินแล้วน้ำนมดีนัก หล่อนก็กินเข้าไปเยอะๆ แล้วกัน ฉันอุตส่าห์ให้พี่เจรียงสอนทำนะเนี่ย” แม่สามีหลุดปากเผยความลับ 

ละอองดาวเงยหน้าจากจานข้าวขึ้นมามองด้วยความใคร่รู้ แต่อีกฝ่ายก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ประหนึ่งว่าประโยคท้ายๆ นางไม่ได้เอ่ยออกมา

“คุณแม่ทำเองเหรอคะ” ลูกสะใภ้ถามออกไปใจก็เต้นโครมคราม แม่สามีที่ว่าร้ายๆ ก็มีมุมน่ารักกับเขาเหมือนกัน

วิภาส่งเสียงจิ๊จ๊ะอย่างขัดใจ ก่อนจะเอ่ยปรามลูกสะใภ้

“กินๆ ไปเถอะน่า ใครทำก็เหมือนกันแหละ หล่อนจะซักอะไรนักหนายะ นี่ๆ ผัดฟักทองของโปรดหล่อน พี่เจรียงบอกมานะ ฉันจำไม่ได้หรอกย่ะว่าหล่อนชอบกินอะไร” นางวิภารีบออกตัว ละอองดาวรู้ทัน ได้แต่อมยิ้มให้กับจานข้าวตรงหน้าก่อนจะรีบกินกับข้าวกับปลาที่นางวิภาตักส่งให้

“นี่ก็แกงเลียง กินเยอะๆ ลูกจะได้แข็งแรง” วิภายังตักกับข้าวให้ลูกสะใภ้ไปเรื่อยๆ จนลืมจานข้าวตัวเองไปแล้ว นางมัวแต่ปลื้มใจที่เห็นคนป่วยกินอาหารฝีมือตนเองด้วยความเอร็ดอร่อย

“คุณแม่ก็กินบ้างสิคะ ตักให้ดาวกินคนเดียวเดี๋ยวก็ไม่มีแรงอุ้มหลานหรอก” ละอองดาวท้วงทัก นางวิภาเบะปากเล็กน้อยก่อนจะจีบปากจีบคอโต้กลับไป

“ร้อยปียังน้อยย่ะแม่ดาว ฉันยังแข็งแรงด่าหล่อนน้ำไหลไฟดับได้วันละสามเวลา อย่าว่าแต่อุ้มหลานเลย หล่อนจะมีลูกแฝดให้ฉันอุ้มพร้อมกันสองคนฉันก็ยังไหวย่ะ”

ละอองดาวขบขันในความไม่ยอมคนของแม่สามี เอาเป็นว่ารอบนี้แม่สามีชนะไปตามระเบียบ เธอจะไม่ขอออกความเห็นใดๆ จะตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเดียวก็แล้วกัน

...........