บทที่ 3 EP 1/3 โสเภณีตีตรา

----------

แสงตะวันตอนบ่ายคล้อยสาดส่องเข้ามาผ่านผ้าม่านลายกุหลาบ ละอองดาวพลิกกายช้าๆ เหลียวหานาฬิกาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง ทว่าไม่มี เธอลืมไป นี่มันคอนโดฯ ของสามี ไม่ใช่ ‘เรือนไม้หอม’ ของภรรยา

“ตื่นแล้วเหรอ” 

เจ้าของเสียงทุ้มเอ่ยถาม เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรด ทอดสายตาออกไปนอกระเบียงห้องนอน ด้านล่างนั้นเป็นทะเลสาบขนาดใหญ่ของโครงการหมู่บ้านจัดสรร ที่บังเอิญมาสร้างติดรั้วของคอนโดฯ จตุรศิลป์

“น่าแปลกที่คุณยังอยู่” 

เธอประชดเล็กน้อย ปกติพอเสพสมจนอิ่มเปรมก็มักหายตัวไปอยู่กับสาวคนรัก มันเป็นอย่างนี้มานานแล้ว นานจนใกล้เวลาจบสิ้นเสียที

“อย่ามาประชดในเมื่อฉันยังอยู่นี่” 

เขาโต้กลับเสียงเรียบเย็น ไร้วี่แวววาโยผู้กระหายรักเช่นเมื่อคืน

ร่างอรชรยันกายลุกขึ้นนั่ง เธอก้าวลงจากเตียงในสภาพเปล่าเปลือย ไม่มีเขินอายต่อหางตาของสามีที่ลอบชำเลืองมา ช่วยไม่ได้ เขาอยากทำร้ายเธอด้วยวิธีนี้ เขาก็ต้องโดนเอาคืนด้วยวิธีนี้เช่นกัน

“จะยั่วฉันหรือไง เธอก็รู้ว่าฉันไม่มีทางมอบมันให้เธอ แม้ว่าเธอจะใช้ร่างกายมาเดิมพัน” 

เขาเยาะเย้ย นัยน์ตาสีสนิมฉายแววเหยียดหยันอย่างโจ่งแจ้ง มันตรงกันข้ามกับร่างกายที่เริ่มร้อนขึ้นมาทีละนิด เรือนร่างที่มีส่วนโค้งเว้าเปล่าเปลือย ทำให้ร่างกายเขาสนองตอบต่อสิ่งเร้าที่เห็นได้ด้วยดวงตา เขาลุกยืนเมื่อการนั่งทำให้เป้ากางเกงคับขึ้นมาดื้อๆ

“อาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย วันนี้เราต้องขึ้นเครื่องไปสิงคโปร์” 

เขาสั่งสั้นๆ แต่ทำเอาภรรยาถึงบางอ้อ

“นี่ต่างหากเหตุผลจริงๆ ที่คุณกลับมา คุณไม่กลับมาง่ายๆ หรอกจนกว่าจะถึงเวลาที่ต้องใช้งานฉัน!” 

ละอองดาวขึ้นเสียง เธอโกรธเขา โกรธมาก! เขาหลอกเธอ หลอกมาตั้งแต่ต้นด้วยการซื้อตัวแม่สาวชาวดอยคนนี้จากซ่องแล้วแต่งงานด้วยอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เธอดีใจจนเนื้อเต้น ไม่มีสิ่งใดจะดีใจมากไปกว่ามีผู้ชายแสนดีราวเทพบุตรฉุดเธอขึ้นมาจากปลักโคลนของกามารมณ์ แต่เธอผิดหวังอย่างแรง เมื่อเขาโยนสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่ามาให้ เธอตกเป็นของเขาก็จริง ทั้งร่างกายและหัวใจ แต่เขาให้เธอได้เพียงแค่ร่างกาย และทะเบียนสมรส! 

สามปีแล้วนะ สามปี! เธออยากรู้จริงๆ เขาจะปล่อยเธอไปเมื่อไหร่กัน 

“คุณโย ถ้าไม่ให้หัวใจกันก็ปล่อยฉันไปได้ไหม ฉันเหนื่อยแล้วนะกับผู้ชายอย่างคุณ!” เธอพูดเท่านั้นแล้วเดินลงส้นแรงๆ ไปคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วก้าวเข้าห้องน้ำ 

วาโยหลับตาลง พยายามข่มความโกรธ บทจะเอาแต่ใจ แม่โสเภณีที่รักก็ทำได้ดีจริงๆ

----------

สองทุ่มตรงที่ท่าอากาศยาน Changi ประเทศสิงคโปร์

วาโยและละอองดาวนั่งเครื่องบินมาลงที่สิงคโปร์ เมืองที่อุดมด้วยความมั่งคั่ง ครึ่งชั่วโมงให้หลัง ทั้งสองก็เข้าพักที่โรงแรมรอยัล พลาซ่า ซึ่งสะดวกสำหรับนักธุรกิจที่มีเวลาจำกัด หลังจากพักผ่อนจนหายเหนื่อย ละอองดาวก็ได้รับคำสั่งจากสามีให้เปลี่ยนชุดสำหรับการไปรับประทานอาหารค่ำ เธอปฏิเสธชุดที่เขายื่นให้ ไม่ใช่ว่ามันเซ็กซี่เกินไป แต่เหตุผลที่เขาให้เธอใส่ต่างหาก มันทำให้เธอละอายใจ แต่กระนั้น เธอก็ไม่สามารถขัดคำสั่งเขาได้อยู่ดี

“ไหนว่าไม่ชอบให้ใครมองดาว” 

เธอย้อนเขาติดประชดเล็กน้อย ไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วเธอได้ยินเต็มสองหูว่าเขาไม่ชอบให้ใครมามองร่างกายเธอ แต่สิ่งที่เขากำลังยัดเยียดให้ในขณะนี้ มันกลับตรงกันข้าม

“คราวนี้อนุโลม แลกกับสิ่งที่ฉันจะได้จากมิสเตอร์คิงส์ เขาจะช่วยฉันได้หากต้องลงทุนอะไรในประเทศนี้ และมันน่าจะดี ถ้าเขาเอาแต่มองเธอจนเผลอรับปากเป็นหุ้นส่วนกับฉัน หวังว่าเธอจะเข้าใจ”

“ใช่! ดาวเข้าใจ เข้าใจว่าคุณทำให้ดาวรังเกียจตัวเอง” 

“คิดมากไปได้ ถือว่าช่วยฉันจะเป็นไร มิสเตอร์คิงส์เขาอายุมากก็จริง แต่ยังดูดีมากๆ และถ้าวันนี้เขาพอใจเธอ ตอนเราเลิกกันฉันจะช่วยพูดกับเขาเองเรื่องรับเธอไปดูแลต่อ คนรักสนุกอย่างมิสเตอร์คิงส์เขาคงไม่ถือเรื่องอดีตหรอก”

ละอองดาวจ้องหน้าสามีราวกับจะเฉือนเนื้อเขาออกเป็นชิ้นๆ พูดออกมาได้ว่าจะช่วยหาคนมาเลี้ยงดูเธอตอนเธอเลิกกับเขา คนใจร้าย คุณจะร้ายกับภรรยาคนนี้ไปถึงไหน วาโย!

“ความจริง...เลิกกันวันนี้เลยก็ได้นะ ไหนๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว จะได้ไม่เสียเที่ยว” 

“ดาว! อย่ามาประชด ฉันแค่พูดความจริงเท่านั้น” 

เหมือนมีน้ำเย็นจัดสาดซัดใส่หน้าภรรยาสาว ละอองดาวฝืนยิ้มเยือกเย็นกลับไปเช่นกัน 

“ดาวก็ไม่ได้ล้อเล่น วันนี้ดาวชักอยากลองเซ็กซ์ของหนุ่มใหญ่ดูบ้าง บอกตามตรงว่าเจอแต่ของเดิมๆ มันเบื่อ!” เธอเชิดหน้าท้าทายสามีอย่างไม่เกรงกลัว

วาโยตัวสั่นเทิ้มเมื่อถูกละอองดาวสบประมาท มือแกร่งกำข้อมือน้อยไว้แน่น ขณะที่มืออีกข้างรั้งเอาท้ายทอยแม่ภรรยาคนงามเข้ามาใกล้ แล้วโน้มใบหน้าลงไปประกบจูบดูดดื่ม ลิ้นสากร้อนเทียวตวัดไล้ในโพรงปากนุ่มอย่างถือสิทธิ์ ราวกับอยากลงทัณฑ์แม่คนปากดี

“อย่าบอกว่าเบื่อฉัน ฉันไม่ชอบ!”

ละอองดาวสั่นระริกไปทั้งร่างเพราะถูกจุมพิตร้อนผ่าวเข้าเล่นงาน เธอพยักหน้าแทนคำตอบในทันทีที่เขาถอนจูบ หากว่ายังดื้อดึงที่จะเป็นผู้ชนะละก็ อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเสื้อผ้าอาภรณ์คงได้หลุดลงไปกองบนพื้นเป็นแน่

เมื่อควบคุมความต้องการของตนให้เข้าสู่โหมดปกติได้แล้ว วาโยก็ลาก ภรรยาตรงไปยังลิฟต์โดยสารเพื่อลงไปยังห้องอาหารชั้นล่าง และทันทีที่ไปถึง ละอองดาวก็แลเห็นบุรุษร่างสูงใหญ่ท่าทางภูมิฐานคนหนึ่ง ยืนยิ้มรอท่าสามีเธออยู่ที่หน้าห้องวีไอพี เขาอาจเป็นมิสเตอร์คิงส์ ช่างน่าประหลาดใจแท้ที่เขายังไม่แก่ชรามากเท่าที่เธอคาดการณ์ไว้