บทที่ 124 ผมไม่งี่เง่า

“เมแกน อย่าเสียงดังสิครับ ผมเป็นห่วงเชือกฟาง แต่ผมไม่งี่เง่านะครับ...”

“อย่าช้าอยู่เลย” โนอาห์กล่าวเตือน ไอเดนและเมแกนขยับเดินไปที่เตียงของโนอาห์ทันที ไอเดนดึงโต๊ะสำหรับทานอาหารของผู้ป่วยมาตรงหน้าโนอาห์ และเริ่มลงมือกันทันที เมแกนไม่เข้าใจว่าทั้งสองกำลังทำอะไร จึงยืนดูอยู่ ไอเดนต่อสายโน้ตบุคของตนให...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ