บทที่ 136 หงุดหงิดทุกครั้งที่หันไปหาคุณแล้วคุณไม่อยู่ตรงนั้น

“เฮ่ยยยยย! เป็นแบบนั้นไป ผมไม่รู้จริงๆ ว่าผมเป็นอะไรไป หงุดหงิดทุกครั้งที่หันไปหาคุณแล้วคุณไม่อยู่ตรงนั้น จิตใจร้อนรุ่มทุกครั้ง เมื่อคุณต้องไปทำอะไรห่างกาย ห่างสายตาผม...ยามที่ต้องแยกกันอยู่ ความคิดถึงมันเกาะกินผมจนแทบบ้า...ช่วยผมทีได้มั้ย ตอนนี้ผมรักคุณจนจะบ้าไปกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้อยู่แล้...