บทที่ 117 ศิษย์ของท่าน

อาจูสะบัดหน้า พยายามขบคิดต่อไปอย่างจริงจัง

ตอนนั้นที่เธอ “ออดอ้อน” ท่านจ้าวหุบเขา จำได้ว่าเขาเอาแต่ยืนนิ่งเหมือนท่อนไม้ กระทั่งตอนหยิบเสื้อคลุมมาคลุมร่างให้ก็ยังกระทำด้วยกิริยาอันเรียบลื่น ตั้งแต่ต้นจนจบแทบไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย

ท่านจ้าวหุบเขาคนปัจจุบันนี้...แปลกไปมากจริงๆ

หวา... อาจูก้าวขาถอย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ