บทที่ 13 เนื้อไก่ในช่องแช่
ร่างสูงสง่าในชุดสีขาวบริสุทธิ์ดูโดดเด่นก้าวเดินด้วยท่าทีสงบนิ่ง
ราวกับลมหนาวของยามค่ำไม่อาจทำร้ายผิวกายอันสูงส่งให้รู้สึกอันใดได้ ด้วยกิริยาอันเอื่อยเฉื่อยเช่นนี้ เพียงเดินจากบ่อน้ำร้อนท้ายหุบเขามาที่คฤหาสน์ ก็กินเวลานานกว่าครึ่งชั่วยาม
“ซือฝุ...นี่ท่านโกรธข้าหรือ...” อาจูถามเสียงเครือ ใบหน้ารีเรียวซีดเซียวเหมือนคนป่วย ริมฝีปากน้อยๆ สั่นระริก ดูน่าสงสาร
หึ...เขาอยากเดินทอดน่องตากลมหนาวก็ทำไปสิ จะมาสั่งสาวน้อยผู้นี้ว่า “เดินตามมาเงียบๆ” ทำไม!
ท่านจ้าวหุบเขาหยุดฝีเท้าเหลียวมองมา อาจูจึงยกสองมือขึ้นกอดตัวเองแน่น
เพียงเท่านั้น ร่างอ้อนแอ้นบอบบางก็ดูคล้ายจะสั่นเทามากขึ้น
“ศิษย์ไม่รู้สักนิดว่าเขาจะมา” เธอจ้องลึกลงในดวงตาคมกริบคู่นั้น “ศิษย์ปวดเมื่อยไปทั้งตัว แค่อยากแช่น้ำอุ่นๆ ก่อนเข้านอนเท่านั้น จู่ๆ ชายคนนั้นก็มาจากไหนก็ไม่รู้”
ยิ่งพูดอาจูก็ยิ่งทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เต็มที แต่พยายามกลั้นไว้สุดชีวิต
“ศิษย์ไม่เห็นอะไรเลยสักนิด ศิษย์หลับตาแน่นอยู่หลังซอกหินไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีใดแม้แต่น้อย ท่านก็เห็น ท่านจะโกรธจวี๋ฮวาด้วยเรื่องนี้หรือ?”
แค่ได้ยินเสียงตัวเอง อาจูก็จิตใจอ่อนยวบ
นี่ขนาดว่าเธอเป็นผู้หญิงแถมยังเป็นเจ้าของเสียงยังฟังแล้วสะเทือนใจถึงขนาดนี้ ถ้าอิตาจ้าวหุบเขานี่ฟังแล้วไม่สะท้านสะเทือนใจ เธอก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว
ท่านดูสิ ซือฝุ ข้าเป็นผู้บริสุทธิ์นะ! ข้าไม่ได้แอบดูเขาแม้แต่น้อย!
นี่นับเป็นครั้งที่สองที่เธอได้เห็นเขาถอนหายใจ
“...ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่าเห็นเขาแค่ไหน สำคัญที่ว่าเขามองเห็นหรือไม่ต่างหาก” ประโยคนี้คล้ายท่านจ้าวหุบเขาจะพึมพำกับตัวเองมากกว่า
ไม่รู้ว่าเธอคิดมากไปเองหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกได้ว่าภายใต้สีหน้าท่าทีสงบนิ่ง ยามท่านจ้าวหุบเขาเอ่ยประโยคนี้ น้ำเสียงเขาฟังดูจริงจังกว่าทุกครั้ง
เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊ะ จังหวะแบบนี้นี่มัน...
“นะ...นี่มันอะไรกัน...ท่าน...หวงข้า?”
หลังพูดประโยคนี้ อาจูแทบอยากล้มตัวลงกรี้ดอัดหมอน หรือไม่ก็หลบมุมไปตบเข่าตัวเองสักฉาด
ได้ใจแม่มาก ได้ใจแม่มากกก ทำดีมาก ดีมากๆ ค่ะลูกสาว!
...ในใจกรี้ดกร้าดไป ภายนอกก็แสร้งทำสีหน้าสับสนปนหวั่นไหวเล็กน้อย
เสี่ยวจวี๋ฮวาไม่รอให้ซือฝุตอบรับหรือปฏิเสธ ร่างงดงามใต้แสงจันทร์ยกมือขึ้นปิดปาก พร้อมกับส่งเสียง “อ๊ะ...” ราวกับเพิ่งหลุดพูดสิ่งที่คิด ขณะเดียวกันดวงตาดอกท้อก็เบิกกว้างขึ้นอย่างไร้เดียงสา “ดะ..ดึกมากแล้ว คืนนี้อากาศเย็น ซือฝุโปรดรักษาตัวด้วย” หลังพูดประโยคที่ฟังดูโง่งม ร่างเล็กๆ ก็รีบกอดกระชับตัวเองแน่น แล้วพาร่างอ้อนแอ้นบอบบางวิ่งกลับเรือนพักไปทั้งอย่างนั้น
...
หึหึ...เธอไม่รู้หรอกว่าจ้าวหุบเขาผู้นั้นจะคิดอย่างไร รู้เพียงแต่ตอนนี้เสี่ยวจวี๋ฮวาได้ทำตัวเป็นนางเอกนิยายรักใสใสไปหนึ่งยก ทั้งยังไม่ต้องทนเดินทอดน่องตากลมหนาวไปอีกอย่างต่ำก็ราวๆ สิบห้านาที
สิบห้านาที...สิบห้านาทีเชียวนะ!
อากาศหนาวตั้งขนาดนี้ ขืนเดินทอดน่องตากลมอีกแค่ห้านาทีก็ตัวแข็งเป็นเนื้อไก่ในช่องแช่กันพอดี!
