บทที่ 146 ลำนำเฉียนฉิน

เรียนอย่างไร้สมาธิ ต่อให้แทบจะจับมือดีดอย่างไรก็ไร้ผล...อาจูอยากจะพูดแบบนี้ แต่น่าแปลกที่ยิ่งเรียนฉินแบบทั้งจั๊กจี้ ทั้งปวดหัว ทั้งหงุดหงิดอย่างนี้นานเท่าไหร่ ปลายนิ้วที่เคลื่อนไหวตามจ้าวหุบเขาหลี่หยางก็ยิ่งคล่องแคล่ว เหมือนคนที่ทำเป็นอย่างมากก็แค่เป่าขลุ่ยอย่างเธอจะคุ้นเคยกับเครื่องสายชนิดนี้

...