บทที่ 150 คนกันเองกับผีน่ะสิ!

อา...ประตูแน่ๆ

อาจูกลอกตามองผ้าม่าน รวบสาบเสื้อ ยันสารร่างอ้อนแอ้นในชุดกางเกงสีขาวตัวบางลุกขึ้นจากเตียง อาศัยแสงสลัวรางจากแสงฟ้าแลบเดินฝ่าละอองฝนไปปิดประตูที่เปิดอ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ออกแรงดันกลอนประตูไม้ที่หลวมโพรกให้เสียบลึกยิ่งกว่าเก่า

“กลอนประตูหลวมไปหมดแล้ว” เสี่ยวจวี๋ฮวาบ่นพลางสาว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ