บทที่ 162 ค่าตอบแทน

“ซือฝุ...เป็นข้าเอง” เสี่ยวจวี๋ฮวาคลี่ยิ้มแข็งขืน สองมือน้อยๆ กำถาดไม้บรรจุป้านชาอุ่นร้อนไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

เป็นอีกครั้งที่เยว่เทียนฟงต้องทอดถอนใจ

ตอนนั้นถูกคนผู้นี้ตัดบทด้วยถ้อยคำรุนแรงนัก ก็ยังนึกอยู่ว่าจ้าวหุบเขาผู้นี้กินอะไรผิดสำแดงเข้าไปกันแน่ ถึงได้พูดจาร้ายกาจทั้งยังออกอาการดุดันผิด...