บทที่ 164 เสียดายแรง

ดึกดื่นคืนนี้ จู่ๆ พายุฝนก็โหมกระหน่ำรุนแรงถึงขั้นพัดกิ่งไม้ในหุบเขา

หักโค่น ห่างออกไปได้ยินเสียงหินถล่มดังครืนครืน ฟังดูเกรี้ยวกราดดุร้าย

ท่ามกลางเสียงสายฝน อาจูเบื่อจะฟังเสียงไม้กระทบไม้ดังกึกกัก ตัดสินใจเปิดประตูทิ้งไว้ เอาหินค้ำ

ไม่นานนัก ตัวปัญหาที่คิดว่าอาจจะมา ก็โผล่หน้าออกมาหาจริงๆ

“ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ