บทที่ 165 เหลือเกินจริงๆ

แกก็เหลือเกินจริงๆ หมูจู! แทนที่จะรีบๆ วางหัวลงหมอนปิดตานอนพัก ดันอยู่ดีไม่ว่าดี จะออกไปหาเรื่องเหนื่อยให้แมลงบ้ากามเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายบางตัวทำให้เสียความรู้สึกทำไม!

อาจูกัดริมฝีปากระบายความคับข้องใจ พยายามหยุดคิดเรื่องพวกนี้...

แต่ประโยคแล้งน้ำใจร้ายกาจพวกนั้น โดยเฉพาะคำว่า “เป็นภาระ” กลับแข่งก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ