บทที่ 181 อยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา

อาจูสะพายห่อซาลาเปาขึ้นบ่า สองมือกำห่อกระบี่และขลุ่ยหยกเอาไว้แน่น

กำลังจะหันหลังผละจาก กลับได้ยินเสียงผู้คนประณามเก้าเจี้ยนดังระงม

“หัวหน้าเก้า ในเมื่อพ่ายแพ้แล้วก็สมควรเอายาเม็ดซีสุยออกมา!”

“ใช่ ใช่! ดื้อรั้นไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ทั้งที่พ่ายแพ้ ช่างน่าขายหน้านัก!”

“เก้าเจี้ยน เจ้ามันสับปลับ!”...