บทที่ 215 ทรมานจนแทบทนมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ไหว

อาจูอดใจไม่ไหว ยกมือขึ้นจับแก้มยุ้ยๆ เล่นบ้างจนได้ ผ่านไปชั่วอึดใจ หนึ่งเด็กหนึ่งผู้ใหญ่ที่เพิ่งพบหน้าก็หยอกล้อกันคิกคัก คนอื่นๆ เหมือนไร้ตัวตนโดยปริยาย

เป่าเปาตัวน้อยหยอกล้อกับท่านน้าจนพอใจก็เอนหน้าเข้าซุกซอกคอท่านน้า กำเสื้อผ้านางเอาไว้แน่น

“อาเป่าชอบฮูหยิน!” แม่เฒ่าสวียิ้มร่า นัยน์ตาเปี่ยมป...