บทที่ 46 เหมือนลูกสุนัขถูกทอดทิ้ง

ท่านจ้าวหุบเขาส่งสัญญาณให้หยุดมือ อาจูจึงช่วยหยิบโกร่งบดยา[1]ลักษณะคล้ายชามปากกว้างขนาดพอดีมือส่งให้ตามความเคยชิน กระทั่งเห็นตัวยาทั้งหมดลงไปอยู่ในโกร่ง ลูกศิษย์ไม่เอาไหนถึงค่อยคลับคล้ายคลับคลาว่าสิ่งนี้คือยาสำหรับพอกแผล

ขณะใช้ลูกบด[2]บดเคล้าตัวยาเข้าด้วยกัน ท่านจ้าวหุบเขาขยับริมฝีปากเอ่ยต่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ