บทที่ 51 สือหู

เดือนสามเช่นนี้ดอกไม้ในหุบเขาเดียวดายกำลังเบ่งบานงดงาม ทว่าดอกไม้ใบหญ้าในหมู่บ้านชาวป่ากลางหุบเขาเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ห่างออกไปไม่ถึงห้าสิบลี้[1]กลับเหี่ยวเฉา ที่เหลือรอดอยู่ได้ก็ล้วนปกคลุมด้วยคราบเขม่าและขี้เถ้าจากการเผาซากศพและข้าวของเครื่องใช้ มองแล้วชวนให้สังเวชใจ

ท่ามกลางลานกว้างท้ายหมู่บ้าน...