บทที่ 82 ยอดดรุณี

ผ่านไปครู่หนึ่ง ซือฝุผู้พูดน้อย เงียบขรึม ถึงค่อยก้าวขามารินน้ำชาที่แม้ไม่อุ่นร้อนแต่ไม่ถึงขั้นเย็นชืดส่งให้ ขยับริมฝีปากหยักได้รูปถามน้ำเสียงราบเรียบเหมือนทุกครั้ง

“ฝึกฝนหรือ”

เสี่ยวจวี๋ฮวากะพริบตาหนึ่งปริบแทนการตอบ คราบน้ำตาบนแพขนตางอนยาว ขับให้กรอบหน้าเล็กๆ ผิวขาวจัด ดูน่าสงสารเห็นใจ แม้แต่...