บทที่ 88 ไฟต์ติ้ง!

เธอไม่รู้หรอกว่าท่าทางเด็กสาวคนนี้ตอนนอนแอ้งแม้งอยู่ที่ตีนผาจะดูดีหรือน่าเกลียดแค่ไหน รู้แต่ว่านางน่าจะนอนอยู่ตรงนั้นอย่างโดดเดี่ยวนานพอตัว ระหว่างที่นอนไร้สติอยู่ที่นั่น เลือดก็คงจะค่อยๆ ไหลรินจากบาดแผลไปเป็นอาหารให้ต้นหญ้า...ไม่อย่างนั้นคงจะไม่พอหล่อเลี้ยงให้ต้นหญ้าแสงจันทร์โลหิตอะไรนั่นเติบโต...