บทที่ 41 41

จิ้นเหอทิ้งวาจาเชือดใจไว้ก่อนดึงบังเหียนบังคับอาชาให้วิ่งห้อตะบึงจากไปอย่างไม่ใยดี เหมยเหม่ยเหลือจะทน นางส่งเสียงในลำคออย่างขัดเคือง

“เป็นแม่ทัพของฮ่องเต้แล้วอย่างไร...ในเมื่อมิเคยสำนึกเลยว่าใครช่วยชีวิตตัวเองเอาไว้มิต้องให้เป็นผีเฝ้าหุบเขา แต่ข้าว่าก็ดีแล้วท่านประมุข ในเมื่อเขาประกาศชัดแจ้งว่าเป็น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ